Í tilefni dagsins

Maðurinn sem sagðist vita allt

Kæru vinir, nú er að því komið!
Kallaði maðurinn sem sagðist vita allt.
Og við hin horfðum á hann
skilningssljóum augum.

Hvað áttu við? Spurði hugrakkasti drengur allra drengja.
Að hverju er komið?
Endi alls, svaraði maðurinn sem sagðist vita allt.

Og við settumst öll saman niður og biðum eftir dauðanum.

Björt1988-

Þetta er ljóð dagsins í dag á ljod.is

Kýrrassa tók ég trú

Kýrrassa tók ég trú.
Trú þessa hef ég nú.
Í flórnum fæ ég að standa
fyrir náð heilags anda.

Káinn

Hávamál

Hrörnar þöll
sú er stendur þorpi á.
Hlýr-at henni börkur né barr.
Svo er maður
sá er manngi ann.
Hvað skal hann lengi lifa?

Þessi er fyrir norðuramtið

Þessa flökkuvísu laumaði samstarfsmaður að mér.

Andarnefju éta vann
yndislega það niður rann
sæll gjörðist nú hinn svangi.
En meðlæti fylgir margoft böl
maðurinn fékk nú iðrakvöl
með norðvestan niðurgangi.

Loftnet klóra himin

Eitt karlmannsrif er ekki gott stöff í heila konu.
Eftir að Guð skapaði konuna beint
varð hún betri.
Síðan er ekkert fall til
bara sakleysi
þrátt fyrir hættulegan heilann.

Þórunn Erlu-Valdimarsdóttir

Haustvindurinn

Haustvindurinn leikur sér í kvöld,
við laufin sem dansa villtan dans í nóttinni.
Ég sit hljóður í þögninni og hugsa
um fiðrildið sem flögraði eitt augnablik inn í líf mitt í dag.
Skyldi það hafa breyst í prinsessu.
sem dansar í kvöld í haustvindinum.

Viðar Kristinsson
1960- af ljod.is

Í tilefni af rokinu sem gekk yfir landið sl. nótt.

Ástfangið hjarta

Sem lífsins versta hatur
og heimsins versta stríð,
svo ljúft og yndisfagurt,
svo friðsælt alla tíð,
sem næturmyrkrið svartast
og svarin vetrarhríð,
sem guðdómlegur söngur
og sumarnóttin blíð

það unir sér við vatnið
svo undurkyrrt og tært
í lífsins dimmu veröld
ljós þess blikar skært.
Aðgát skaltu hafa
um allt sem því er kært
því ástfangið hjarta
verður auðveldlega sært.

Ljóð þetta er af ljóðavefnum ljod.is og er eftir ungan höfund:

Steindór D
1987-

ágúst '08

Fjallaeyvindur

Inn um glufur lósið lætur sverfa,
Í lágu byrgi læðist vera klökk.
Óskin einn er í náttúru að kverfa,
Fara innar, neðar, vera dökk.

Í höndum hrjúfum andlit hefur falið,
Við hvert andvarp, hreyfing er í leit.
En ekkert tár, því tárið hefur kalið,
Þar engin von, í von um nýjan reit.

Þá lítið ljósrof í sprungu leikur helli,
og slær á veggi annarlegum ljóma,
draumar vakna um fagur græna velli,
í frelsi lifna bak við lukta dóma.

Út hún braust og hljóp á lágu landi,
elt þar uppi fram um tímans okið.
Það lifa margir sem eru í þessu standi
og geta aldrei um frjálst hárið strokið.

Páll Hólm
1954-

Af ljod.is

Sleppitúr

Fífilbrekka, gróin grund,
grösug hlíð með berjalautum,
flóatetur, fífusund,
fífilbrekka smáragrund.
Yður hjá ég alla stund
uni best í sæld og þrautum.
Fífilbrekka, gróin grund,
grösug hlíð með berjalautum.

Sæludalur, sveitin best,
sólin á þig geislum helli,
snemma risin, seint er sest.
Sæludalur, prýðin best.
Þín er grundin gæðaflest,
gleði æsku, hvíldin elli.
Sæludalur, sveitin best,
sólin á þig geislum helli.

Ljóð: Jónas Hallgrímsson.

Þá er komið að því að fara með hestana í haga og árlegum sleppitúr. Kannski ég sleppi mér líka.
Mynd: horft út um gluggann á skrifstofunni minni.

Víkingar

Það húmar – og hafgúan raular
svo hljóðan dularóð,
en lengst í vesturvegum
vakir hin hinsta glóð.

Eitthvað svo undarlegt hvíslar
innst inn í minni sál
um hafsins ótal undur,
sem öldurnar hefðu mál:

Víkingar héldu á hafið
og hugðu nema lönd;
þrengri og þrengri varð þeim
hin þögla, gamla strönd.

Drekarnir stefndu frá ströndu,
stormurinn söng við rá
og leiddi þá langt út á hafið,
en landið var hvergi að sjá.

Þeir sigldu og sigldu yfir
hinn salta öldugeim,
uns vonirnar voru dauðar.
En þeir vildu´ekki snúa heim.

Þá brenndu þeir báta sína;
það bál skein langt yfir sjá.
Þeir litu við hinsta logann
það land, er þeir vildu ná.

Og reykurinn leið um loftið,
hann lokkar frá kaldri strönd,
því alltaf er særinn samur
og söm hin ónumdu lönd.




Jónas Guðlaugsson
1887-1916

Úr kvæðinu "Þökk"

.....
Öll mín smáljóð eru,
ástmær, frá þér sprottin.
Þú átt litlu ljóðin.
Leik þér að þeim seinna.


Jóhann Gunnar Sigurðsson
1882-1906

Já, þú ert mín!

Já, þú ert mín, já, þú ert mín,
ó, þökk frá hjartans grunni!
Hver harmur deyr og húmið dvín,
og himinsól um löndin skín,
sem jörðin beri brúðarlín
og brosi móti unni.
Þú glitrar sjálf, sem gullið vín
og glæðir ljóð á munni.

Á mínum vegi er rós við rós,
ég reika milli blóma,
og geislar dansa ós frá ós;
frá efsta tind og fram til sjós
um lífsins yndi, ást og hrós
nú allir strengir hljóma.
Mér finnst sem húmið fæði ljós,
mér finnst ég sjálfur ljóma!

Jónas Guðlaugsson
1887-1916

Undir seglum (kveðið í veikindum)

Þetta er ljóta bölvuð byttan,
bæklað stýri, kjölur fúinn.
Allt er rifið eða brotið,
allur reiði sundur snúinn.

Ef það væri ljófa leiði,
léti ég samt bátinn vera.
En byljirnir úr Skuggaskörðum
skemmri munu veginn gera.

Dauðinn sér í djúpi byltir,
dylur sig í boðahrönnum.
Ertu í þessum eða hinum,
ófreskjan, að nísta tönnum?

Jóhann Gunnar Sigurðsson
1882-1906

Held ég sé að fá þessa fjandans flensu.

Ad meam stellam - puellam

Þig hef ég ungur augum leitt,
ástar minnar stjarna.
Þú hefur hug minn hrifið, seitt
hjarta mitt og frið mér veitt
og stráð með blómum brautu mína farna.

Þú hefur lýst mér liðna stund,
ljósið vona minna.
Hvort grátinn eða glaðri lund
gekk ég, þráði ég þinn fund
til þess einnig ylinn þinn að finna.

Hættu ekki, ljúfa ljós,
að lýsa á vegi mínum.
Líf mitt þér að launum kjós.
Lýstu seinast, himinrós,
inn í dauðann veslings vini þínum.

Jóhann Gunnar Sigurðsson
1882-1906

Tíminn í áföngum lokkandi líður
læðist um vonanna stræti og torg.
Framandi ósnortin framtíðin bíður
færandi hamingju, gleði og sorg.
Lífið er brothætt, lánið er gjöf
leiktu þér aldrei á tæpustu nöf.

Höf: Hákon Aðalsteinsson
1935-

Úr bókinni Imbra.
Hörpuútgáfan, 2002.

Af ljóðum punktur is

Rakst á þetta stórgóða ljóð á ljóð.is

Húsið á sléttunni stóð tómt,
innihaldslaust, dautt.
Allt í einu birtist ljós.
Er öll von úti?

Ljósið logar dimmt
Skuggi færist yfir.
Er einhver þar?
Húsið ekki tómt?

Húsið á sléttunni stóð tómt.
Nú lýsir það myrkrið.
Ekki deyr skugginn
þótt ljósið slokkni.

höf: Hróel.

Arfur frá móður

Undarlegt að engir vita
upphaf líkams varma mannsins:
einungis frá okkar móður
erfðalínur fornar rita

Líta jörðu grös og gróður
græna - strax og vorið kemur
strax og lífið ljósið nemur;
erfist þetta allt frá móður

allt hvað mæður góðar gjörðu
- gjöldum þakkir öllu fremur:
allur varmi okkur borinn
allur litur grænn á jörðu

(Erfðaefni hvatbera erfist einungis frá móður; á hvatberum byggist líkamsvarminn; eins er erfðaefni grænukorna einungi frá móðurjurtinni, þau nema ljósið; af þeim verður jörð græn).

Þetta ljóð er í nýútkominni ljóðabók Valgarðs Egilssonar; Á mörkum. Hann kenndi mér bragfræði þegar ég byrjaði að feta þann hála stíg að yrkja og las yfir fyrstu ljóðin (og leiðrétti eins og kennari stíl nemanda síns). Í staðinn fyrir ræddi ég við hann um hvatberaerfðafræði. Sátum við því löngum stundum á uppi í hesthúsi í Víðidal og skiptumst á vitneskju.

Kaflaskil

Þegar hirðinginn fellir sinn hest
þá er hugur hans reikull og kvíðinn,
þvílíkt sem áttvilltum ógni
öræfaskuggar um kvöld,
þvílkt sem sorglegan söng
syngi vindar á hausti
út yfir hjarðlausa afrétt
eftir seinustu leit.

Þegar hirðinginn fellir sinn hest
þá er hjarta hans söknuði fyllt,
eins og að aldrei framar
blikandi föx
beri við loft,
eins og að aldrei framar
einstakt kallandi hnegg
víðlendur veki af svefni
vorbjarta nótt.

Guðmundur Böðvarsson, Hvítur hestur. Landsvísur 1963.

Auld lang syne

Some hae meat and canna eat,
and some wad eat that want it.
But we hae meat and we can eat,
and sae the Lord be thankit.

(The Selkirk Grace. Robert Burns 1759-1796).

Dreif mig úr rúmi í gær á Burns supper. Átthagamót þeirra sem búið hafa í Skotlandi um lengri eða skemmri tíma. Allt er er þar formfast og tekið á móti okkur með sekkjapípuleik.

Aldagamall vinur minn var mættur í pilsi, vopnaður í sokkum og með alla fjölskylduna.





Að venju var Haggis leiddur inn til fórnar undir sekkjapípuleik.

Honum er svo fórnað eftir gömlu ritúali









Höfðingi ættarinnar fer með kvæði Robert Burns; To A Haggis:

Fair fa'your honest, sonsie face,
Great chieftain of the puddin´ -race!
Aboon them a´ye tak your place,
Painch, tribe, or thairm:
Weel are ye wordy of a grace
as lang´s my arm.

og svo fylgja eftir önnur 7 erindi þar til Haggis er ristur upp og lofsamaður.

Að loknu borðhaldi hefst ballið. Ef það er eitthvað sem skotar kunna þá er það að dansa og eru það gjarnan hópdansar, hringekjur, rælar, polkar, skottísar - auðvitað. Þá er gjarnan byrjað á the Gay Gorndons, dansi nokkuð líkum okkar skottís en skemmtilegri. Við tekur svo hver dansinn svo af okkur bogar svitinn og því er gott að fá sér wee dram á milli.


Hér kemur Hafliði Hallgrímsson, tónskáld í Edinborg í ræl, og reyndist hann ekki síðri dansari en ræðumaður kvöldsins. Ræða hans bar okkur yfir hafið aftur til Skotlands. Heyra mátti saumnál detta í þessum annars ærslafulla gleðskap, þegar hann leiddi okkur í huganum um götur Edinborgar. Tími og rúm urðu eitt og í huga okkar spratt upp ljóslifandi liðin tíð eins og við værum þar enn og við hlið okkar sætu kærir skoskir vinir sem við tengdust tryggðarböndum sem aldrei rofna.





Og dansinn dunaði fram eftir nóttu.




Læt svo fylgja með eitt af fallegri ljóðum Burns.

My love is like a red, red rose

My luve is like a red, red rose,
that´s newly sprung in June;
My luve is like the melody,
that´s sweetly play´d in tune.

As fair art thou my bonnie lass,
so deep in luve am I,
and I will luve thee still my dear
till a´ the seas gang dry.

Till a´ the sees gang dry, my dear,
and rocks melt wi´ the sun;
And I will luve thee still my dear,
while the sands o´life shall run.

And fare thee well, my only luve,
and fare the well, a while,
and I will come again my luve
tho´´there ten thousend mile.

Gleðileg jól

Jólakvöld

Nú skal leika á langspilið veika
og lífsins minnast í kveld,
hjartanu orna við hljóma forna
og heilagan jólaeld,
meðan noðurljós kvika
og blástjörnur blika
og boganum mínum ég veld.

Davíð Stefánsson frá Fagraskógi.

Sendi þetta fallega kvæði sem mér barst, til ykkar allra. Megi árið framundan verða ykkur til heilla og gæfu.