Studiosi philosophiae

Ég þarf að fara að hressa upp á latínuna (og stafsetninguna). Er ekki viss um hausinn sé réttur. En hvað um það. Stráksi minn varð stúdent á dögunum eins og lesa mátti á bloggi mömmu hans. Þá höfum við öll fjögur útskrifast úr eðlisfræðieild. En leiðir okkar legið í allar áttir. Reyndar sá eldri farinn að feta í fótspor föðursins eftir að hafa verið 2 ár í stærðfræði. En ég er ekki síður ánægður með val þess yngri. Hann er búinn að skrá sig í heimspeki í H.Í. og reyndar muldrar eitthvað um sálfræði líka, - en ekki næsta vetur. Þetta er gott val og sýnir sjálfstæði í hugsun og verki. Vildi að ég hefði haft svona hugrekki á sínum tíma. En í minni heimabyggð var háskólanám það eitt sem skilaði manni embættisprófi.

Reyndar var árið eftir menntaskóla hjá mér viðburðarík. Kenndi 10 ára krökkum hálfan vetur í einangruðum útkjálka. Lærði rafsuðu og sauð ofna saman í Ofnasmiðju Norðurlands. Gerðist sjómaður. Vann í skógrækt í Skotlandi og var landvörður í Herðubreiðalindum um sumarið. Fór svo í háskólann um haustið og bjó á Garði. Þetta var viðburðaríkt ár. Mikið á strákurinn minn gott að vera á þessum aldri. Þá á maður að njóta þess að vera til og gera það sem hugurinn girnist.

(Reyndar á maður alltaf að gera það).

Gredda í gráum bíl

Gredda í gráum
bíl ekur hringbrautina
í leit að fróun
nýlokin við árekstur
þar sem ástin beið bana

tanka nr. 7

Svar við píslum

Ég bráðum fer plássið að panta
en hjá MÓla skal mér ei planta
því í hamskipta hug
með drengskap og dug
í næstu göngu mun ei mig vanta

Píslir og pínur

Þessi skilaboð biðu mín í morgun frá kollega LG:

Líf þitt er stútfullt af píslum og pínum
og púkarnir hlæja í skrokki þínum
en hættu að góla
og hugsað´ um Móla
"menn göfgast og vaxa af verkjum sínum".

Held ég fari að drífa mig í næstu fjallgöngu!

Ljóð.is

í dag á ég aftur ljóð dagsins. Annað sinn í þessum mánuði.

Meitill

Ég meitla kvæði
myndhegg í blaðið fannhvítt
með svörtum æðum
sem hvíslast á og segja
þér einni sögu mína.

(tanka nr 5)

Brot

Angan af birki
eftir vætutíð ilmur
í lofti keimur
sem kynntst þér einni hjá
og geymi í ljósheimum.

Þórslundur

Fór í dag austur í Land og leit á trjáræktina. Kuldakastið og næturfrostin í kringum 20. maí hafa tekið sinn toll sýnist mér. Drýpur lauf á öspunum og kal sést víðar en ég hefði viljað.

Í morgun las ég blogg skólasystur minnar, hennar Kötu sem býr vestan hafs. Hef undanfarna daga verið að ánægður með árangur Kristínar dóttur hennar og Halla vinar míns. Skólameistari (þetta orð hafði aðra merkingu hér í den) bandarískra háskóla í róðri er ekki smá afrek. Aðdáunarvert. Ég gratulera enn á ný.

En svo voru heldur sorglegri tíðindi í morgun. Heimilishundur þeirra, hann Þór dó í gær. Það var sorglegt, því þó ég hafi aldrei séð hann hef ég bæði lesið um hann og heyrt sögur. Meðal annars frá Reyðfirðingnum, þilskipaútgerðar skrásetjaranum en þeim mun hafa orðið vel til vina þegar Reyðfirðingurinn dvaldi um skeið hjá skólasystkinum okkar vestra.

Ég átti leið austur í Land og í tilefni þessa atburðar ákvað ég að kaupa nokkur tré og bæta við skógræktina mína. Í einum asparlundinum sem við skógfræðingurinn plöntuðum ekki fyrir svo margt löngu, setti ég niður fjórar fallegar birkihríslur og eitt grenitré. Fyrir voru um 80 aspir frá því í vor. Að því loknu var lundurinn helgaður og heitir hann hér eftir Þórslundur. Örnefnum fjölgar því í Landinu þó ekki hafi jarðeignin fengið nafn enn.

Meitill

Ég meitla kvæði
myndhegg í blaðið fannhvítt
með svörtum æðum
sem hvíslast á og segja
þér einni sögu mína.

Sniðugt / snúðugt

Þetta fékk ég sent frá Snúði:

Forsjálir Klettana Klífa
Færir út-Limunum Hlífa
Þurfa því Ekki
að Hlaupa í Kekki
ogá Netinu Kjaftinn að Rífa

takk og fleira óskast

Vindur

Hlustið á vindinn
raddir hans berast víða
heyrið ómstríðan
storm hvessa og logn strjúka
vanga og hvísla ljúforð

Klækir

GP vinkona mín norðan heiða sá mann skima laumulega til allra átta á miðju Kaupangsstræti og síðan....

Datt þetta í hug af því tilefni:

Að Kaupangi ég kom um stund
og karl einn sá með klæki.
Það minnti mig helst á hund
höndla eigin tæki.

Eftirköst

Þessi skilaboð bárust með vindinum frá starfsfélaga mínum MP vegna næstu skrifa á undan; undir fyrirsögninni: Ævintýri á gönguför-"mannlýsing" eða gáta??:

Undir nærunum er hann mjög strangur
Ítækur, en mjög mislangur
Hallur undir hól
Hefur sjaldan séð sól
Með aldrinum vex honum angur

Ljóð.is

Ærir á aftur ljóð dagsins á ljod.is; í dag 1. júní. Það er tanka nr. 2 - Urt.

Eftirköst Esjugöngunar

Ó, guð hversu lifandis lengi
leggurðu á mig þessa þvengi
ég er aumur í lærum
og undir nærum
er með þessa stingandi strengi

Ævintýri á gönguför

Fór síðdegis í gær með gönguklúbbi í fyrstu Esjugönguna. Rigningarsuddi var og þegar upp í fjallshlíðina kom var hvasst. Gengið var upp að Steini og en ekki þótti ráðleggt að fara ofar. Á bakaleiðinni var rigningin í andlitið og virkaði meir eins og haglél.

Heimkominn og hugsandi um afrek dagsins varð til þessi limra:

Í gærdag ég örlögum ögraði
upp fjallið klúbburinn flögraði
og ég sem óður
á eftir þeim móður
næstum alla leið á Esjuna skjögraði

Fékk svo sendingu og hvatningu frá kollega mínum LG á þessa leið

Þótt slagviðrið kýlist í kroppinn
og kuldinn mjög geri þig loppinn
ei stöðvar þig þreytan
og því síður bleytan
af þolgæði kemstu á toppinn.

Regnblá

Hvítur fákur minn
svífur um himinhvolfin
og ber þér kveðju
í óra fjærlægðinni
hjá regnbláum fjöllunum.

Endurfundir

Nýr titill þessarar bloggsíðu er sóttur í ljóð Hannesar Péturssonar.

Ég hef rifjað upp í kvöld
raddirnar sem ég þekkti
rödd lækjarins í grasinu
rödd hafsins
raddir vindsins og fuglanna
og raddir okkar sjálfra.
Trúði varla eyrum mínum.
Öllu hafði ég gleymt.

Trúði varla augum mínum:
sjá enn skinu stjörnurnar
enn kom ljós þeirra hér við
á leið sinni um geiminn.

Líka það
var mér liðið úr minni

Höf: Hannes Pétursson, 1965

Urt

Þegar þú lest ljóð
heyri ég í rödd þinni
hljóma sem snerta
rætur tilvistar minnar
og upp vex blómstrandi urt

Dómharka

Hleypir skeiði hörðu
halur yfir ísa
glymja járn við jörðu,
jakar í spori rísa.
Hátt slær nösum hvæstum
hestur í veðri geystu.
Gjósta af hjalla hæstum
hvín í faxi reistu.

Hart er í hófi frostið;
hélar anda á vör.
Eins og auga brostið
yfir mannsins för
stjarna, stök í skýi,
starir fram úr rofi.
Vakir vök í dýi
vel, þótt aðrir sofi.

Vötn í klaka kropin
kveða á aðra hlið,
gil og gljúfur opin
gapa hinni við.
Bergmál brýst og líður
bröttum eftir fellum.
Dunar dátt í svellum:
Dæmdur maður ríður!

höf: Einar Benediktsson
Flótti séra Odds...

Bragfræðibull

Sá eitthvað sem kveikti í mér svo til varð þessi vísa. Býst við að það hafi verið bragfræðibull.


Fátt í tómum heila hrærist
er heimskur reynir að yrkja.
Vonandi þó að ljóðið lærist,
þeim er lægri endan virkja.

Betri en skjóða breytnin er!
Burt þá sálin tifar
fagnar gesti himna her.
Hér er góðverk skrifað!

Ærir sinnir af og til viðvikum utan vinnu. Hann hefur þá reglu að taka aldrei neitt fyrir slíkt, en hlýtur oft að launum óvæntan glaðning. Þessi vísu fékk hann eftir að hafa skrifað eitt Rx fyrir kunningjakonu sína eða mann hennar, -Steinunni.

Ilmur af nýslegnu grasi

berst inn um gluggann minn

Þorkell þunni

Rifjum upp ljóð Jónasar Hallgrímssonar um Þorkel þunna í tilefni þessa árstíma.

Friðar biðjum Þorkeli þunna,
þagnar er hann setztur við brunna.
Óskemmtileg ævi mun vera
ekkert sér til frægðar að gera.

Fyrrum hann í söngmanna sessi
sagt er gæti tekið á vessi:
Hábeljandi glumdi við gleði,
golufylltur naumast sér réði.

Uppstigningar æðstum á degi
engin von er söngmaður þegi.
Hermdu, Bragi, höfðingi ljóða,
hvernig gekk þá "skrímslinu góða"?

Að er komið útgöngusálmi. -
Eins var það sem gneistar í hálmi,
þegar rauðum þeytir upp glóðum:
Þorkell verður allur að hljóðum.

Hausinn upp að kórstaf hann keyrir,
kúgast, svo úr nefinu dreyrir,
úr sér másar óskaparoku,
álíkt dimmri leirhverastroku.

Eins og þegar flugdrekar forðum
fleyttu um loftið glóandi sporðum,
skyggðu fyrir sólina sælu,
sátu menn í gjörningabrælu. -

Svo var inni í kórnum að kalla.
Kreppist hý á öldruðum skalla.
Sumir hættu sjálfir að drynja,
sumir fóru að emja og stynja.

Allir sneru augum frá jörðu,
upp í rjáfrið grátandi störðu.
Skalf og sveigðist þakið út þanda
Þorkels fyrir losnuðum anda.

Geggjast allur guðsorða lestur,
á grátunum tvístígur prestur,
hleypir nú í hempuna vindi,
hrökkur út úr kirkjunni í skyndi.

Í sama bili er sálmurinn búinn,
situr Keli móður og lúinn.
Öllum finnst sem eitthvað sig dreymi.
Aldrei meiri þögn varð í heimi.

Djákni fyrstur raknar úr roti,
rann sem mús úr nauðungarskoti,
fær sér bók og hættir að hrína,
herðir sig með bænina sína.

En á meðan út er að klykkja,
á er komin söguna lykkja. -
Þorkell æpir: "Hættu að hringja!
Hef ég ekki lof til að syngja?"

Að svo mæltu aftur hann byrjar,
upp og niður gengur og kyrjar.
Flýr þá, eins og fæturnir toga,
fólk sem stæði kirkjan í loga.

Seinna var hann sóttur í kórinn,
svartur var þá á honum bjórinn,
örendur og oltinn á hnakkann.
Á útgönguversinu sprakk hann.

(höf: Jónas Hallgrímsson)

Lifið heil!

Ærir er ekki yfir gagnrýni hafinn ......

Beðist er velvirðingar en athugasemdakerfið hjá mér hefur verið vanstillt og ekki virkað. Fékk loks ábendingu þar að lútandi og held mér hafi tekist að leiðrétta það. Amk einhver ný komment komin á færslur síðustu daga.

Hafði bara ekki grænan grun um að þetta væri í steik.....

Vent, henter dokumentoplysninger....

mikið óskaplega er sumt leiðinlegt á vefnum....

Nú er hann kaldur

hefði betur ekki farið í klippingu. Í 4 mm skeggi er lítil hlíf. Þekkti heldur ekki manninn sem kom úr klippingunni. Ó guð. Það snjóar í Reykjavík.

Ljóðheimar

Ljóð þitt myndast við
þögn í sindrandi huga.
Það hverfur um skeið
en birtist síðan á ný
í ókunnugum heimi.

Heiðin (12)

Hann lagðist til svefns eftir erfitt dagsverk. Um nóttina hurfu draumarnir í svefnhöfga. Martraðir eru ekki draumar. Hann átti draum sem hann yfirgaf á nóttunni en birtist aftur við sólarupprás.

Staka fyrir stelpur

Í köldum gusti kúra inni
með kafalds hríð á skjánum
Heitan blástur held þær finni
hér í grænum trjánum

Tanka

Þú flýðir á fjöll,
í létt og blátt loft þeirra
og heilnæmt frelsi.
En sæki þig angur þar,
hvert áttu þá að flýja

(Ósíkotsí Mitsúne (9.öld) - þýð. Helgi Hálfdánarson)

Viska af netinu

Að láta alla vini þína finna að þeir eru mikils virði
Að horfa á bjartari hliðar lífsins og láta óskir þínar rætast
Að hugsa aðeins um það besta, vinna að því besta og búast við hinu besta
Að vera jafn áhugasamur um velgengni annarra eins og þína eigin
Að gleyma mistökum fortíðarinnar og stefna að betri árangri í framtíðinni
Að vera glaðlegur og eiga bros handa öllum sem þú mætir
Að gefa þér mikinn tíma til þroska sjálfa þig
Að þú hafir engan tíma til að gagnrýna aðra
Að vera of stór fyrir áhyggjur, of öruggur fyrir reiði, of sterkur fyrir ótta og of hamingjusamur til að leyfa vandamálum að festa rætur

Björt kvöld

I
Maínóttin fer að-
elda kveikir í norðri
bálköst við bálköst á himni
en í borginni rökkvar.
Göturnar þagna, hætta
að hugsa upphátt - og stara
gulum ljósglyrnum.
Öll hverfast húsin um sjálf sig
full af skrafi og kossum.

Í baksýn fjöll
með brennandi ský á herðum.

II
Dagsetur.
Dimmrauð fjöllin við sjónhring
og enn fjöll
sem fjær blána
ofar, norðar-
og ísbjört víðerni landsins.
Að baki þeirra vegur minn
til vorsins niður við ána
til sjálfs mín, handan stríðsins
þegar stundirnar drupu hægt
á gamallegar sveitir
frá sól til mána.

III
Stendur við afl sinn
eldsmiðurinn mikli.
Um blá loft
bjarmar af sindurfoki!

Og nú dregur hann loks
úr logaskýjum
rauðhitaða sól
og sökkvir henni í kalda
sævardeiglu fjarðarins.

Þar herðist hún að nýju
í hvítt ljós!

Ljóðið Björt kvöld er eftir Hannes Pétursson.

Le Monde

Heimurinn er fallegur. Maður þarf bara að líta í kringum sig. Það er t.d. fallegt að keyra Miklubrautina núna og sjá gróðurinn græna og blómin í vegkantinum.

Próflok og puð

Fór út að borða í gærkveldi með yngri syninum. Hann var í síðasta prófinu í gær, - styttist í stúdents áfangann. Í tilefni dagsins drifum við okkur í bæinn og fundum ágætt karla-restúrant með þokkalegum steikum. Fórum svo og fengum okkur ís í brauðformi í góða veðrinu. Misstum af euro.

Báðir höfðum við nokkru að fagna, -hann sínum próflokum og ég því að hafa haldið út að fara í þrælapúlið í 4 vikur og 3 daga á hverjum degi nánast, aðeins misst úr tvo daga. Annars mætt daglega. Reyndar tvívegis aðeins í sund (og sólbað). Bætti við öðrum fjórum vikum á kortið í baðhúsinu, svo puðið heldur áfram. Ekki veitir af...

Að leiða kínverska stúlku
í kínverskum garði

að vita jörðina undir fótum sér
horfa á stjörnurnar í himninum
og tvær stjörnur á ská í andliti þínu
tvær fallegar stjörnur

að elska kínverska stúlku
í kínverskum garði


(úr ljóðinu Myndir 1. úr bókinni Ljóð Vilmundar.
Vilmundur Gylfason, 1983)

Heiðin (11)

Á milli regnhviðanna áttaði hann sig á hættum auðnarinnar. Hann yrði. Já hann yrði að koma sér upp skjóli. Náttúran gat verið hörð. Hann leit í kringum sig og ákvað að ganga að hraunjaðrinum. Hann gekk yfir lágan malarkambinn meðfram ánni og skoðaði eyrarrósina sem þar óx í löngum breiðum í dældum sem jökuláin hafði áður grafið í beljandi ham.

Hraunkanturinn var ríflega mannhæðahár og á einum stað var hvilft. Undan hrauninu komu frissandi lindir og hvannabreiður nærðust á fersku fjögura gráðu köldu vatninu.

Hann leit í kringum sig og sá að bláin brosti framan í sólina. Skin á milli skúra. Hann virti fyrir sér fíngert blómið, svona undurfagurt og dökkblátt, sem aðeins opnaði sig í glaða sólskini.

Hann byrjaði að safna hellum í skjólvegg. Hann gæti notað kantinn á hraunjaðrinum sem var þverhníptur í hvilftinn sem tvo veggi. Hann þyrfti bara að hlaða í hálfhring. Hraunhellurnar voru þungar og hann varð blóðrisa á fingrum við að rífa þær upp. En verkið mjakaðist áfram. Hér byggði hann sitt hús á nýjum stað og á nýjum forsendum. Hann var ekki í mannabyggðum.

Fimmtíu- og-sjö-dagar

virkir
í frí
í sumar.
ótrúlegt
en loks
staðfest.
greinilega
unnið of mikið
hér áður fyrr
því um gamalt og
uppsafnað frí er ræða
sem ég hélt að hefði glatast
að eilífu. þökk hafi réttlátir embættismenn

Heiðin (10)

Þjónustustúlkan kom að borðinu og spurði hvort ekki mætti færa honum hressingu. Dagur væri að renna upp og þau myndu byrja að bera fram morgunverð innan tíðar. Te, te takk svaraði hann og jú endilega útbúa morgunverð. Eitthvað, en ekki mikið. Alveg sama hvað. Hann hafði ekki beint skoðun á því og það yrðu bara vandræði að reyna að lesa matseðilinn. Hún brosti og gekk í burtu. Kom með hnífapörin vafinn inn í hvíta servíettu. Svo kom tevatnið. Hann fékk sér Earl Grey að vanda. Svo horfði hann á servíettuna og tók hana og vafði utan af. Amboðin ultu fram á borðið.

Hann kipptist til. Næstum kastaðist aftur þegar hann sá hvað var í servíettunni. Það brakaði í stólnum og í sömu andrá hélt hann að stóllinn myndi brotna. Tveir hnífar. Það voru tveir hnífar í hvítri servíettunni, en hvorki gaffall né skeið. Hnífapar. Þjónustustúlkan hlýtur að hafa gert mistök hugsaði hann. Hún getur ekki hafa vitað. Ósjálfrátt hneppti hann þriðju tölunni ofan frá á skyrtunni með hægri hendinni og þreifaði á brjóstkassanum.

Brosa ber í dag

Undarleg var sólin í fyrrakvöld. Glóandi eldhnöttur sveif yfir borginni. Ærir undirbýr frí, helst langt í sumar. Nýjasta hugmyndin að leggjast í víking. Leigja hús í suðrænu landi og setjast við ritstörf í nokkrar vikur. Er byrjaður á nýju verki (samhliða öðru) sem hefur vinnuheitið "brosa ber í dag", - ætli það verði ekki ærslafullur gleðileikur.

Heiðin (9)

Hann stóð fyrir innan dyrnar á kránni. Hann sá allt óglöggt, en mundi að ef hann gekk beint inn þá kæmi hann að tveim þrepum sem hann yrði að ganga upp. Þar var borðið hans. Hann hafði setið við það þegar hún hafði komið og heilsað honum. Tónlistin var enn í bakgrunni, en nú var það gömul grammafónplata. Laglínan var ekki eins villt og áður þegar hann hafði hrifist með. Það var ótrúlegt hvað önnur skilningarvit höfðu þroskast á þessum tíma frá því hann hafði misst sjónina. Sérstaklega snertiskynið. Húðin var öll svo miklu næmari og rytmi tónlistarinnar náði til hans á annan hátt en áður. Hann skynjaði; tónlist, liti og umhverfið á allt annan hátt en fyrr.

Hann notaði blindrastafinn til að forðast að reka sig á og finna þrepin. Hann settist á ný við borðið. Tíminn hafði liðið og fáir voru en eftir. Hann lét hugann líða að kvöldinu. Hún hafði spurt hvernig það væri að vera blindur. Hann afsakaði sig og sagði að hann væri það nú eiginlega ekki lengur. Hann hefði verið í aðgerð sem hefði heppnast vel. Hún varð enn forvitnari. Hvernig er það að hafa verið blindur og fá svo sjónina aftur, spurði hún. Hann hugsaði sig um. Það er ekki svo slæmt að vera blindur, svaraði hann. Ég meina sjóndapur. Ég þekki fólk sem er alsjáandi en samt alveg blint.

Carbo neutral

Viðburðarík helgi. Fór á hestbak með lögmanninum á laugardagsmorgni og dóttur hans. Ég hafði tvo til reiðar, í fyrsta sinn. Fyrri tilraunir mínar í þeim efnum hafa ekki gefist vel. Síðast þegar ég reyndi það, sýndi ég vítaverðan dómgreindarskort. Fór á Flygli og ætlaði að teyma Hóf. Þeir fóru fljótt í kapphlaup og virtu knapann að vettugi. Flækti tauminn í um handlegginn og reyndi að losa mig úr lykkjunni með annari hendi og hélt með hinni í tauminn á hestinum sem ég reið. Flygli. Báðir fældust. Missti loks Hóf á stökki og svo missti ég stjórn á Flygli. Svo kom beygja og ég tók hana ekki en það gerði Flygill.

Hef því verið hálf smeykur síðan við þetta. En nú í fylgd lögmannsins og dóttur hans lét ég vaða á ný. Nú sat ég Hóf og teymdi Glóa. Það gekk vel. Missti Glóa reyndar frá mér í tvígang. Í fyrra sinnið eftir við áðum undir brekku nokkurri og leyfðum klárunum að grípa niður. Fórum við af stað upp brekkuna bröttu og hestar lögmannsins og dóttur hans vildu mikið og þá mínir líka. Fljótt missti ég þá á stökk enda vorleikur í klárunum. Það var hið besta mál og ég glaður líka. Þar til ég sá að ég nálgaðist lögmanninn óðfluga aftan frá og mínir klárar gerðu sig líklega til aðfara sitt hvoru meginn við hann. Ég sá mína sæng útbreidda og þótti ráðlegast að kalla viðvörunarorð nokkuð hátt, hasta á klárana og svo þegar allt annað þraut sleppa taumnum svo ekki snaraði ég lögmanninn af baki. Allt fór þetta vel að lokum. Svo eiginlega missti ég Glóa aðeins frá mér í eitt skipti.


Á sunnudagsmorgni tók ég daginn snemma. Hafði mælt mér mót við skógfræðinginn, son lögmannsins. Okkar beið bjartur dagur og trjáplöntun. Mín biðu 235 vel ræktuð tré í bökkum og pottum. Var ekki um annað en að reyna að planta þessu áður en þau færu að vaxa niður úr stéttinni hjá honum. Hafa þessar plöntur verið í ríflega tvö ár í uppeldi hjá skógfræðingnum. Við byrjuðum um að setja 5 blákorn með hverri plöntu í bökkunum og eitthvað meira hjá þeim stóru. Vísindalega sannað að þetta væri réttur skammtur sagði skógfræðingurinn og vísaði í eigin tilraunir. Ekki vildi ég ofskammta áburðinn og fór nákvæmlega eftir fyrirmælum hans. Enda lært það með árunum.

Síðan fórum við tveir austur í landið og nutum sólar og minnti þetta um margt á þegar við vorum ungir menn og lögðumst í víking og plöntuðum trjám í Skotlandi, rétt skriðnir úr menntaskóla. Þá ferðuðumst við landið og út í eyjar. Í einni slíkri ferð fórum við út á Skye. Í þá daga drukkum við bara te með hunangi. Komum seint um kvöld og tjölduðum í dalverpi fögru á milli hárra fjalla. Áttum lítið matarkyns. Fórum því að sofa og næsta morgun samanstóð árbíturinn af einni appelsínu sem við skiptum jafnt á milli okkar og smurðum með hunangi. Síðan hafa appelsínur alltaf verið í ágætu uppáhaldi hjá mér. Ekki áttum við heitt vatn í te. Leituðum svo að krá eða veitingahúsi en fundum ekki og rak hungrið okkur upp á meginlandið á ný.
En þetta er útúrdúr.

Austur í landinum plöntuðum við populus trichocarpa. Úr urðu þrír trjálundir. Einn niður við veg, þar sem fyrirhugaður nýr afleggjari verður upp landið. Þar settum við 81 plöntu, af ýmsum stærðum og þroska. Allt frá bakkaplöntum upp í ríflega metershá tré. Næst settum við 84 plöntur í tjálund sem verður í reyrgresisspildunni í miðju neðra stykkinu. Loks 70 plöntur í lund neðarlega í efra stykkinu. Alls eru þetta 235 tré í þrem lundum.

Að afloknu góðu dagsverki sátum við og ræddum stórhuga plön um trjárækt á þessum 10 ha, en landið liggur held ég vel til skógræktar næst við hliðina á Sólheimum í Grímsnesi þar sem mikil skógrækt er. En til að verða carbo neutral reiknaðist skógfærðingnum til að ég þyrfti að planta 14.750 trjám í viðbót.

Setti nýtt met um helgina. Hef mætt í ræktina á hverjum degi í ríflega 3 vikur.

Heiðin (8)

Hann hrökk við. Regnið buldi á kinnum hans. Hann leit í kringum sig og sá aðeins heiðbláan himinn. Fugl vappaði á bakanum við hlið hans. Það var ekki þrösturinn sem kom á hverjum degi í litlu brekkuna fyrir utan skrifstofuglugga hans. Hvernig ætli sé að svífa skýjum ofar. Hann leit niður og sá að hann hafði fallið hné. Hann mundi ekki hvenær eða hvernig. Hversu lengi hafði hann kropið þarna hreyfingalaus.

Hann skimaði til allra átta. Allt var hljótt. Regnið rann niður að munnvikum. Vatnið tók að gárast. Litlar öldur brotnuðu á steinum við vatnsborðið. Hann hugsaði um hafið. Öldurót kom í hugann. Grænn og úfinn sær. Brim sem brotnar við klettótta strönd. Hann reyndi að muna ljóðin sín en ekkert þeirra kom í hugann. Hvers vegna hafði hann tekið upp á því að yrkja. Ekkert svar. Hann gat ekki munað ljóðið um hafið og fleyið sem brotnaði í smátt. Engin ljóð komu í hugann. Hann hafði brennt þau öll í bræði. Eldsmatur. Þetta er bara eldsmatur, hafði hann hugsað. Hann var alveg tómur.

Nú byrjaði lag djúpt í huga hans. Það varð sterkara og og á köflum ómstríðara eins og hljómsveitin bærist nær og yfirgnæfði regnið sem ekki var til staðar, en bleytti vanga hans. Þetta er gamall slagari var eina hugsunin. Hann tók undir hljómlausri röddu.

Þú komst að kveðja í gær.
Þú kvaddir og allt varð svo hljótt.
Á glugganum frostrósin grær.
Ég gat ekkert sofið í nótt.
Hvert andvarp frá einmanna sál,
hvert orð sem var myndað án hljóms,
nú greinist sem gaddfreðið mál
í gerfi hins lífvana blóms.

Er stormgnýrinn brýst inn í bæ
með brimhljóð frá klettóttri strönd.
En reiðum og rjúkandi sæ
hann réttir oft ögrandi hönd.
Ég krýp hér og bæn mína bið,
þá bæn, sem í hjartað er skráð.
Ó, þyrmd´onum, gefð´onum grið.
Hver gæti mér orð þessi láð?

------------------------------------------------------------------
(lagið Frostrósir er eftir Freymóð Jóhannsson, úr Svarfaðardal, 1895-1973).

Heiðin (7)

Hann steig nokkur skref aftur í rökkrinu og lét tunglsljósið lýsa sér. Hann tók upp fötin sín og klæddi sig í. Allar hreyfingar voru hægar. Fikraði sig svo fram á stigapallinn og lokaði varfærnislega á eftir sér. Gekk niður brattann stigann. Hann settist inn í stofuna og fékk sér vatnsglas. Hann var þyrstur. Ekki nema von, hugsaði hann og brosti að tilhugsuninni sem kviknaði. Gluggarnir á litlu stofunni voru stærri en á kvistherberginu og afríska brúðan á veggnum brosti með sína eldrauðu varir. Hann horfði út í húsagarðinn. Gekk fram að útidyrum og fór í yfirhöfnina nýju sem hún hafði hjálpað honum að velja.

Hann tók blindrastafinn sinn og setti upp dökku sólgleraugun. Þó úti væri niðdimm nótt, gerði hann þetta ósjálfrátt en ef til vill var það meðvitað. Hann var ekki búinn að jafna sig alveg eftir aðgerðina á augunum. Hann hafði verið orðinn alveg blindur. Nú sá hann nokkuð vel, en leið best í rökkri. Hann þoldi enn illa birtu í augun og bjóst við að það yrði eitthvað áfram. En árangur meðferðarinnar var undraverður. Hann fór varlega eftir stígnum og notaði stafinn til að vísa sér leiðina.

Þegar út á götu var komið taldi hann skrefin. Þetta voru ekki nema rúmlega tvö hundruð skref, þá var hann kominn út á götuhorn. Hann heyrði lágværa tónlist. Hún var ekki eins ofsafenginn og fyrr um kvöldið þegar hann gefið sig henni á vald. Þeldökka söngkonan var löngu gengin til náða.

Hann gekk inn á staðinn. Í annað sinn þessa nótt. Nú var hann einn. Velti fyrir sér nafni hans. Útskorið gyllt andlit var á húshorninu. Styttan geispaði. Gyllti geisparinn? Þannig hljómaði nafnið þegar hann var búinn að velta ýmsum útgáfum samanburðarmálfræðinnar fyrir sér. Nei það gengur ekki. Syfjaði sjómaðurinn. Þetta hlýtur að vera staður syfjaða sjómannsins. En hafið var langt í burtu.

Heiðin (6)

Hann sat í húminu og gat hann heyrt rödd manneskjunnar. Vocalísa. Hljómfall raddar hennar. Hún andaði svo létt í svefninum. Blæbrigðin eftir því hvort hún var glöð eða áhyggjufull snerti strengi sem hann þekkti ekki áður. Nú þekkti hann röddina svo vel. Betur en sína eigin rödd. Angandi blómalykt lék um vit hans og á vörum hans var saltbragð. Snerting. Hann gekk út að kvistglugganum og horfði á klukkuturninn.

Fjarlæg borg. Tungumál hennar var framandi. Hann var nýlega farinn að greina orðaskil og þau höfðu fundið sitt sameiginlega mál. Það var alveg sama þó hann skyldi ekki orð. Eitt orð í einu. Hægt. Svo undur hægt. Og svo byrjuðu þau aftur.

Hann gat setið og hlustað allan daginn og horft á hana tala við aðra. Ætli þetta sé að vera hugfanginn. Getur maður verið það án þess að skilja orð? Hann vildi strjúka laust yfir enni hennar og velti fyrir sér draumum hennar. Óskaði að hann skyldi tungumál drauma hennar?

Heiðin (5)

Þetta byrjaði allt fyrir fjórum árum síðan. Fjórtán hundruð og fjörtíu dögum. Um vorið. Það var eins og öll ævi hans hefði hrannast upp og atburðirnir greiptir í minningu hans. Hann sat á rúmstokknum í litla kvistherberginu og í djúpri gluggakistunni var pollur eftir úrhellið sem hann vaknaði við. Rigning í framandi borgum var allt öðru vísi en heima. Hvað var heima, velti hann fyrir sér þar sem hann horfði á fölan líkamann sem lá í rúminu og tunglskinið speglaðist í gylltum hárlokkum. Hann horfði lengi á lokuð augu manneskjunar sem svaf vært og litla örið á efri vörinni.

Úti sló klukkan í garðturninum tvö slög. Eitt fyrir mig og eitt fyrir þig hugsaði hann. Ómurinn lá lengi í loftinu og angan af ókunnugum trjánum barst í hreinu loftinu inn um gluggann. Loftið hafði hreinsast og mengunin, sem hafði legið yfir stórborginni hvarf eins og dögg fyrir sólu. Um miðja nótt.

Hann ímyndaði sér að hann heyrði skrjáfrið í laufblöðunum. Skyldi þetta vera eik eða hlynur. Hann þekkti ekki þessar útlendu trjátegundir of vel í sundur. Kirsuberjatréin voru í blóma. Bleik blómin gáfu frá sér ilm, sem hann var farinn að þekkja og kveiktu hjá honum kenndir. Hann sá fyrir sér grænar krónur stórra trjánna sem vörðuðu stíginn í garðinum heim að húsi hennar.

Garðurinn var umlukinn húsum á alla vegu. Í honum miðjum var lítið torg. Í vesturhorni garðsins, innan um linditréin var klukkuturninn. Við rætur hans uxu runnar með fögrum blómum. Rhododendrons ímyndaði hann sér.

Hann lagði við hlustir og skrjáfið. Jú það var þarna, en það blandaðist andardrætttinum í rúminu. Hann sá brjóstkassann lyftast undurlétt. Hún svaf alltaf nakin.

Ljóð dagsins

Í dag, 1 maí, er ljóð dagsins á ljóð.is ljóðið mitt. Ekki beint 1. maí ljóð. Kannski þó. Þetta er í annað sinn á árinu sem ljóð frá mér hefur hlotið þessa vegsemd. Ótrúlegt nokk. Það heitir Í mörkinni en var upphaflega skráð hér sem Markland.

Ég var nóttin

Fór í gærkveldi á tónleikana "Mannstu gamla daga", með sinfóníunni. Tókst að draga yngri soninn frá próflestrinum. Söngkonurnar Eivör Pálsdóttir og Ragnheiður Gröndal, eru fallegar og syngja eins og lævirkjar. Mögnuð stemming.

Skil eftir ljóðið við "Við gengum tvö" e. Friðrik Jónsson og / Valdimar Hallstað, þið getið raulað það og upplifað stemminguna..

Við gengum tvö, við gengum tvö
í rökkurró,
við leiddumst hljóð, við leiddumst hljóð
um ungan skóg.
Þú varst yndi, þú varst yndi
og ástin mín,
og stundin áfeng, stundin áfeng
eins og vín.

Við hlýddum tvö, við hlýddum tvö
í húmi ein,
er blærinn kvað, er blærinn kvað
við blöð og grein.
Ég var nóttin, ég var nóttin
þögla þín,
og þú varst eina, þú varst eina
stjarnan mín.

Á meðan norðurljósin leiftra
um bláan himininn
þá sit ég einn og þrái
kveðjukossinn þinn.

Heiðin (4)

Sólin skein beint í andlit hans, en það fór um hann hrollur. Sólin var að koma upp og lítil fluga sem hafði villst frá vatnsbakkanum suðaði við nef hans. Eins og alltaf klæjaði hann í nefið þegar þær gerðust of nærgöngular. Hann hafði ekki séð neinar stjörnur í nótt. Nú myndi skugginn styttast þegar sólin hækkar á lofti. Enn voru engin ský sjáanleg. Hann var einn með upphafið. Hvar var upphafið. Hann velti fyrir sér hversu marga bláa tóna himininn hefði.

Heiðin (3)

Hann reis upp aftur. Hægt. Leit í kringum sig og sá að degi var farið að halla. Gæti hann staðið upp. Skugginn myndi stækka. Hvers vegna var hann hér. Hann reyndi að muna það. Það gat ekki verið rétt sem sagt var. Hann var ekki slíkur maður. Hann þekkti ekki lýsinguna. Var það illkvittnin sem elti hann, hvar bjó hún. Voru þetta hans skuggahliðar, -hví hafði hann ekki hitt þær áður. Ótal spurningar og heiðin breytti um lit. Grámi færðist yfir. Fuglarnir hljóðnuðu. Einmanna tófa hlaut að vera í fjarska. Hann þóttist heyra. Myrkrið. Myrkrið var það eina sem hann hræddist í kvöld. "Það er ekki hægt að vera einmanna hér", sagði hann stundar hátt. Hér er líf. Hér er ró. Sjáðu gleym mér eina með sín bláu blóm. Sjáðu lambagrasið með bleiku blómin. Sjáðu holtasóleyjarnar með hvítu blómin. Þú ert ekki einn. Þú þarft bara að horfa, skoða. Líttu á lífið. Hann heyrði gljáfrið við vatnsbakkann.

"En glæpurinn"! hrópaði hann og rödd hans barst yfir víðernið. "Hvað með glæpinn"

Augnráð

og pick up lína í búningsklefanum: "þú hlýtur að vinna hjá landsvirkjun".

Kemía

Las með athygli viðtöl við ungskáld um helgina (og síðustu viku) í fréttablaðinu og dáist af frumleika og valdi þeirra á ljóðagerð. Fannst þetta einstaklega falleg ljóð sem fram hafa komið í keppninni um sigurskáldið. Gott framtak hjá fréttablaðinu. En maður verður víst aldrei 19 aftur eins og einn vinur minn sagði um daginn.

Það vakti líka athygli mína að á opnunni á undan var fjallað um ástina og ýmsar staðreyndir um hana, -kemiskar staðreyndir. Fór þá að velta fyrir mér hvernig ungt fólk og skáld muni fjalla um ástina þegar þessar upplýsingar liggja fyrir, (birt án ábyrgðar af hálfu æris).

.. vísindamenn skipta ást í 3 stig.

.. að 1. stigið er losti.

..að hormonið testosteron og estrogen spila þar lykilhlutverk.

..að 2. stigið er hrifning.

..að 2 stigið er það sem skrifað er um í rómantískum ástarsögum og myndum.

..að fólk á þessu stigi upplifir ýmsa líkamlega kvilla. Svefnleysi, lystarleysi og þráhyggja eru á meðal þeirra.

..að í þessu ástandi losar líkaminn m.a. dópamín, sem er vímugjafi og verkjastillandi lyf líkamans

..að dópamín losnar við neyslu nicotíns og kókaíns.

..að magn serótónins í líkamanum snarminnkar. Það getur leitt af sér tímabundið þunglyndi og aðrar geðraskanir.

..að fólk gæti aldrei verið í stigi 2 endalaust. það er líffræðilega stórhættulegt.

..að eftir að hrifningin dafnar tekur 3. stigið við. það kallast skuldbindingarstigið

..að dæmi um efni sem hafa áhrif í 3. stigi og lengsta ástarstiginu er oxytocin og vasopressin.

..að oxytosin er það hormon sem meðal annars stuðlar að tengingu móður og barns og kallar fram mjólk í brjóstum.

..að oxytosin losnar við fullnægingu og styrkir þannig tengsl þeirra sem saman stunda kynlíf.

..að vasopressin losnar líka í kynmökum.

..að rannsóknir á dýrum benda til þess að að sé vasopressin bælt niður nái pör engum tengslum á líffræðilegum grunni.

..að líkamslykt hefur mikil áhrif á hrifningu.

..að séu einstaklingar með svipuð ónæmisgen er líklegra að þeim finnist líkamslykt þeirra fráhrindandi.

..að séu þau mismunandi verður afkvæmi þeirra hraustara og þannig hefur náttúran bundið um hnútana að gen eru sýnd í lykt.


Ærir veltir fyrir sér hvernig kemísk ástarljóð verði í framtíðinni? Er hér komin skýring á Amor nobilis sem Ærir hefur fjallað um áður. Býst við að serótónin, dópamín, kókaín og níkótín megi nota í einhverskonar rím.

Máttur litanna og spegill tímans

Fór ekki í hesthús.
Fékk ekki útreið (hvorki góða né slæma).
Fór í Ikea, ekki í KEA.

Fór á Listasafn Íslands og hlustaði á (og horfði á) unga og glæsilega konu (og myndir) segja frá Snorra Arinbjarnar.
Skoðaði myndir hans. Þótti síðara tímabilið líflegra og skemmtilegt (fékk enga leiðsögn þar). Betra en krepputímabilið þó ég verði að viðurkenna að það höfðar til mín obbulítið, eða bara talsvert. Mest imponeraður yfir "Tvö hvít hús og blár himinn" og "Guli glugginn" frá síðara (litríka) tímabilinu. Dásamlega einföld form í myndum hans en flókin mynduppbygging. Vissi ekki að lærimeistari hans hefði verið nemandi hjá Mattise. Snorri og Mattise eru meistarar með liti. Ein mynd reyndar af fyrra tímbilinu sem ég man nú allt i einu eftir var falleg. Frá Blönduósi. Hafði horft á hana sem franskt landslag við á eða stöðuvatn með litlu þorpi. Vaknaði svo upp þegar leiðsögukonan benti á hvaðan hún væri!

Varð að taka niður gleraugun þegar út var komið til að hlífa þeim við hríðarhrygglandanum, þetta sumar ætlar ekki að byrja eins vel og ég hafði vonað. Engin armæða (hvernig skrifarmaður það orð) enn.

Endaði síðdegið á að fara og púla. Bætti við álagi í stað þess að hafa hvíldardag (léttan) eins og ég hafði áformað. Komst að því til hvers kínversku gljáfægðu stóru hnullungarnir sem eru mótaðir eins og meyjarþjóhnappar eru nýtilegir /:)).

Vikan sem leið

var ekkert leið....

Þetta gerðist helst.

Fékk skilaboð frá Hollandi. Rannsóknin (mín :)) þar gengur víst glimrandi vel. Niðurstöður lofa góðu. Nú á að sækja um styrk til NIH í USA til að fjármagna lokahnykkinn. Þarf að vinna í því í næstu viku. Kannski mér gefist tækifæri til að fara til Amsterdams á ný, -með penslana. Svona geta hlutir tekið óvænta en ánægjulega stefnu, þegar minnst varir. Þarf að klára CV á morgun.

Fékk boð (verðskuldað) um að fara í lærdóms- og vísindaferð næsta haust í hópi sem ég þekki til. Ferðast á um Rajasthan og Bhutan og blanda saman vísindum og ferðlögum. Túristering fyrir hádegi og heilapúl eftir hádegi.

Í lokin er svo 5 daga gönguferð um Bhutan (á súrefnis og háfjallaveikimörkum). Að lokum aflsöppun í einhverju frábæru fjallahóteli.

Svona lítur dagskráin út (stytt) og trúið mér það fer meiri tími í "academic sessions" en fram kemur. Hef reynt það áður með þessum hópi

Dagur 1. Nýja Delhi.
Relaxing at 5* Taj Palace. Skoðunardagur í Delhi pm.

Dagur 2. Taj Mahal.
Very early wake up so that we can board the 06:00 Shatabadi express To Agra. Breakfast on board. On arrival at the station proceed for a morning tour of the magnificent Taj Mahal.
Spend the afternoon at Agra Fort visiting the fantastic places of the site and enjoy the spectacular views of the Taj. Return to Hotel for Academic Session 1.


Dagur 3. Agra - Fatipur SikriDrive from Agra to the magnificent complex of Fatipur Sikri - one of the most beautiful in the whole of Rajasthan. Intricate carved screens and wonderful waterworks astound and the magnificent Gates dominate the skyline. Proceed to a country haveli for lunch.
After lunch visit a local dispensary and continue our drive to Jaipur. Arrive at Le Meridian Hotel - check in and buffet supper.

Dagur 4. Jaipur
Visit to Amer Fort a 30 m drive from the city - a full guided visit of this magnificent collection of buildings representing another royal palace. Spectacular mosaics and mirror effects in the wonderfully decorated rooms. Return Academic Session 2.
.
.
.
Dagur 6. Jaipur - PushkarAfter breakfast, Shatabdi express for Pushkar.




.
.
.
Dagur 10. Flight to Paro via Kathmandu
Transfer to Thimpu Capital of Bhutan.

Dagur 11. ThimpuDrive to Gantey 90 km from Thimphu. On the way, halt at Dochula pass (26 km, Alt. 3100m) and enjoy the most spectacular view of the eastern Himalayan mountain ranges (if it is a clear day). Also visit Punakha (60 km) the former capital of Bhutan and The Punakha Dzong which was built in 1637 AD.

Dagur 12. GANGTEY - GOGONA
Begin the Gantey Trek. The winding trail through meadows and fields and the climb takes you through a mixed forest of juniper, bamboo, magnolia and rhododendron to Tselela pass (3320m). Overnight in camp at an altitude of 3000m distance 16 km, and time 5-6 Hrs.

Dagur 13. GOGONA - KHOTOKHA
A gentle climb leads to Shobjula Pass (3390m). The descent from the pass leads to a wide valley, surrounded by beautiful mountain ranges. Overnight in camp (distance 16 kms and time taken 6-7 Hrs)

Dagur 14. KHOTOKHA - CHUZOMSA
A short ascent will bring you to the Tashila pass (2780m). You walk through an ever-changing landscape into the drainage of Dangchu. (Chu means River). Overnight in camp.

Dagur 15. Walk from Chuzomsa to the motor road, which takes about 45 minutes. Drive to Paro (75 kms).
Lunch on the way in Thimphu and drive on to Paro to visit the famous Taktshang monastery - the tigers lair - Bhutan's most famous building.

Upgrade to Uma Paro for a luxurious post trek relaxation on your last night.


Kemst Ærir í ferðaform? Hann gæti amk nýtt sér Como Shambhala

Tvö göt

Í morgun útreiðatúr að Vífilstaðavatni.
Ættarmótsnefndarfundur e. hádegi.
Einum sjúklingi sinnt í stundarfjórðung.
Ræktin og sund og slökun.
Beltið komið inn um tvö göt. Veit ekki hvað það er í þessu átaki sem hefur þessi áhrif.
Í kvöld sushi og hvítvín.

One art

Var að horfa á eina bíómynd enn. Þar var þetta ljóð lesið upp, -hægt. Heyrði það ekki allt og ákvað að fletta því upp.

ONE ART

The art of losing isn't hard to master;
so many things seem filled with the intent
to be lost that their loss is no disaster.

Lose something every day. Accept the fluster
of lost door keys, the hour badly spent.
The art of losing isn't hard to master.

Then practice losing farther, losing faster:
places, and names, and where it was you meant
to travel. None of these will bring disaster.

I lost my mother's watch. And look! my last, or
next-to-last, of three loved houses went.
The art of losing isn't hard to master.

I lost two cities, lovely ones. And, vaster,
some realms I owned, two rivers, a continent.
I miss them, but it wasn't a disaster.


--Even losing you (the joking voice, a gesture
I love) I shan't have lied. It's evident
the art of losing's not too hard to master
though it may look like (Write it!) like disaster.

E. Bishop

Dimitera

Yngri sonurinn var að dimitera í dag. Var uppáklæddur sem strútur. Í kvöld er svo skemmtun að sið menntskælinga. Stúdentsprófin að byrja fyrir alvöru. Gaman, gaman.

Heiðin - 2

Hann gekk um heiðina. Stikaði stórum á köflum og hljóp við fót. Það var enginn nálægur. Einn á heiðinni en þó með allt í kringum sig. Mófuglar flugu upp við fótmál hans. Lambagrasið byrjað að taka lit, en ilmurinn en þá daufur. Langnefja spói fylgdist með tortrygginn í fjarska. Gaukurinn steypti sér við sjónarrönd og þytur vængja hans rauf kyrrðina. "Hvað ertu að flýja", hugsaði hann. "Eða ertu að leita að nýju upphafi". Bakpokinn kastaðist til á bakinu og hann fleygði sér á milli þúfnanna. Brjóstkassinn gekk upp og niður. Það verkjaði í kálfana. Hann grúfði sig í svörðinn, -en velti sér síðan við. Snöggt. Horfði beint upp i himinninn. Sá bara blámann á heiðum himni. Ég sé þær ekki en þær eru þarna. Stjörnunar.

Á heiðinni

Hann gekk upp að hallann. Sá framundan heiðabrúnina og velti fyrri sér hvort hann ætti að hvíla sig fyrir síðasta áfangann. Hann settist augnablik niður og skoðaði í pokann sinn og hugsaði hvað það væri þægilegt að ferðast án mikils farangurs. Í pokanum voru aukasokkar, peysa, vasahnífur og kaffibrúsi. Hann var búin með nestið enda ferðin farin án mikils undirbúnings. Hann ætlaði að lifa af heiðinni, þó enn væri skammt liðið sumars. Í fjarska mátti heyra álftir og gott ef lómur væri ekki einhvers staðar á næsta leiti. Hann stóð upp aftur og hugsaði. Þetta hefur verið kallt vor, ætli sumarið verði gleðilegra.

Á heiðarbrúninni sá hann vítt yfir. Hvergi ský á himni en samt svalur andblær. Hann sá yfirborðið gárast á djúpum vötnum og nokkur óðinshanapör syntu fram og til baka í á lækjunum. Dýpi vatnanna var mikið og yfir þeim hvíldi ró. Ró sem hann hafði ekki upplifað lengi. Í flákunum í kring stóð hrossanálin teinrétt og á melunum í grend mátti sjá hnapp og sóley vera brjótast fram. Hann gekk fram á vatnsbakkann. Loksins hugsaði hann. Loksins kominn að leiðarlokum. Af heiðinni liggja leiðir í allar áttir. Upphaf. Hann tók upp kaffibrúsann. Kaffi. Nei, hann setti það aftur niður í pokann. Hann hafði ekki drukkið kaffi í margar vikur. Skyldi ekki hvers vegna hann hafði tekið það með. Kaffi vakti upp sterk viðbrögð og hann réð ekki við þau enn. Fráhvarfseinkennin komu sterkt fram. Hjartsláttur og sviti. Skyldi hann einhvern tímann geta drukkið kaffi á ný, hugsaði hann og lagðist á vatnsbakkann og lét andlitið síga niður að vatnsborðinu. Hann var svo nálagt að spegilmynd hans aflagaðist þegar andardrátturinn ýti við efstu sameindum vatnsins. Hann horfðist í augu við sjálfan sig, og sagði stundarhátt. "Þetta eru ekki rökkuraugun mín" og í næstu andrá fékk hann sér vatnssopa. Hann varð votur í framan. Beið síðan með andan í hálsinum og sá vatnið kyrrast á ný og ró færast yfir það. Hann sá sjálfan sig og beið þess að myndin segði eitthvað en það var þögn.

"Hér get ég ekki verið" muldraði hann við sjálfan sig. Stiklað fram hjá díamosanum og horfði yfir heiðina. Það er hlýna í veðri. Sumarið hlýtur að verða gott hugsaði hann um leið og hann lagði af stað.

Sumri fagnað

Þrjú ljóð úr ræktinni.

Laugar
Stones planet stendur
skrifað á bol þeldökku
stúlkunar sem knýr áfram
life cycle vélina


Eftirskrift
með afli þú grefur
því ekki viltu
upplifa sársauka
og gleði

aðeins gleyma

Gleðilegt sumar ......

PS þriðja ljóðið var svo væmið að Ærir ákvað að birta það ekki og lætur hverjum og einum eftir að yrkja sitt sumarkvæði.

Vetur kvaddur

Systir bauð föðurættinni okkar í kvöldmat í kvöld. Það var veisla. Haldið upp á gamla siði. Sauð siginn fisk og selspik (af Ströndum) og fjallagrasmjólk (grös úr Ófeigsfirði) í eftirrétt. Langborð eftir allri stofunni, borðum raðað saman og þétt setið. Almennilegt framtak það systir góð.

Mættur var sá hluti fjölskyldunnar sem oft kom saman á Grettó hjá Ellu og Önnu frænku og hefur haldð þeim sið að hittast á Þorláksmessu og borða skötu saman. Ella frænka var fjærri góðu gamni, á spítalanum, -en er öll að hressast. Settist upp í dag og fór í peysu og spjallaði heilmikið. Anna frænka er 90 ára, orðin mjög sjóndöpur en óskaplega hress. Hún lét sig náttúrulega ekki vanta. Ef maður hefði bara helmingin af hreysti hennar og glaðlyndi. Já þetta var fjölskylduveisla sem bragð var af.

En til að þola þennan mat fór Ærir að loknum vinnudegi og heimsókn til frænku sinnar, í ræktina. Gekk ríflega 4 km út í geim og það er sko púl fyrir linan skrokk og vanræktann og svo voru gerðar skylduæfingar fyrir blessaðan magann. Svei mér er hann minnkar ekki, en nú er bara spurning hvor átakið hafi farið veg allan veraldar með selspikinu af Ströndum (jæja sumt borðar maður nú reyndar ekki mikið af hvort sem er).

Lauk svo æfingum í baðhúsinu, í saltvatnspæklinum, með dökka kínverska steininum sem er mótaður eins og ungmeyjar bakhluti og loks í hvíldarherberginu. Maðurinn í þar, -þar, -þar næsta stóli var greinilega búinn að færa sig því nú sat hann í -þar, -þar, -þar, -þar næsta stóli og hraut. Ótrúlegt. En gott hann hefur staðið upp á milli blunda hugsaði ég.

Mikið er manni létt að vetur er liðinn. En svo er ég á bakvakt á morgun, og skrýtið nokk. -Þá kemst ég ekki á bak. Kannski ég fari samt í bað og púli og fagni sumri og byrji daginn á að gefa hrossunum.

Að Dratthalastöðum síðasta vetrardag

Ærir þakkar Hali sendinguna og analísuna á "vandamálinu" og sendir til baka frá Drattahalastöðum:

Ástmögur þjóðar ei Ærir nú er
úti í kulda hann vælandi fer
tvíþraut hann tapaði
því guð hann ei skapaði
með tvöfalda hugsun inni í sér

Fluttur að heiman

Það eru skrýtin tímamót þegar börnin fara að heiman. Í gærkveldi flutti eldri sonurinn ásamt unnustu sinni í eigið húsnæði (reyndar íbúð móðursystur sinnar) sem þau hafa fram að því að geta flutt á hjónagarða í júní. Unga parið virðist lukkulegt með þessa nýju tilhögun. Ærir óskar þeim til hamingju með þennan áfanga og hlakkar til fyrsta heimboðsins. Yngri sonurinn situr sveittur yfir stúdentsprófum (eða á að vera að gera það).

Ritræpa að Dratthalastöðum

Ærir er með ritræpu í dag, enda endurnærður úr fríi kominn og á leið í betrunarvist í baðhúsinu og svo hesthúsið. Hann hefur vanrækt Dratthalastaði lengi og atburði þar svo hann kveður með þessu brag:

Að Dratthalastöðum ég dvel um sinn
og dugmikinn kraftinn í heilanum finn.
Ég mætti þar húsfrú og heilsaði að sið,
herti að belti og batt það um kvið.
En buxurnar sigu af bumbunni niður,
svo blasti við Ærafáks fúni viður.

Ærir leggur ekki í að birta fleira að sinni, en mun dvelja í orlofi á Dratthalastöðum og senda skeyti þaðan, eftir því sem sögunni vindur fram.

Two songs for Hedli Anderson

Horfði á 4 weddings and a funeral um helgina, eða reyndar bara þann hluta sem jarðarförin er. Dáðist af skoskunni og tilsvörunum, eins og "do you know Oscar Wilde". "No not personally", " but I know someone who can get his fax number". Það var rétt áður en söguhetjan gaf upp öndina og elskhugi hans las ljóð eftir W.H. Auden í jarðarförinni.

Stop all the clocks, cut off the telephone,
Prevent the dog from barking with a juicy bone,
Silence the pianos and with muffled drum
Bring out the coffin, let the mourners come.

Let aeroplanes circle moaning overhead
Scribbling on the sky the message He Is Dead,
Put crêpe bows round the white necks of the public
doves,
Let the traffic policemen wear black cotton gloves.


He was my North, my South, my East and West,
My working week and my Sunday rest,
My noon, my midnight, my talk, my song;
I thought that love would last for ever: I was wrong.


The stars are not wanted now: put out every one;
Pack up the moon and dismantle the sun;
Pour away the ocean and sweep up the wood.
For nothing now can ever come to any good.

W. H. Auden

Fjærverur

hugmyndin
er af fjærverum
en ekki
veruleikanum

því nærveran
var dæmd
fjarverandi
af rang-
hugmyndum

Annar í páskum

Fór í gegningar eða hirðingar í morgun, naut samveru húsráðendur. Eldri hjóna, foreldra æskuvinar míns. Hjálpaði til með graðhestana sem komnir eru með vorfiðringinn. Þaðan í þreksalinn eftir hádegi og fór eina hraðbraut og speisgöngu á þyngri kanntinum svo ekki þurfti langan tíma til að ná upp "hámarkspúls" og heljarsvita. Dreif mig svo í sundlaugina og hugsaði um húðlitinn. Yrði vonandi brúnn en ekki gulur. Synti einhverja hundruð metra, reyndar færri en vildi geta gortað af. Sólbað í pottunum. Fór svo í klukkutíma slökun við arineldinn, kínversku tónslistina og fugltístið í bakgrunninum. Held bara að þetta sé geðrækt ekki síður en líkamsrækt. Líður strax mikið betur öllum, eftir bara þjúskipti. Hvernig verð ég eftir þrjátíu? Er óskaplega hrifinn af dekoreringum í baðhúsinu. Frjósemistákn á öllum veggjum og kínverskir vel slípaðir steinar, mótaðir eins og lendar ungmeyja verða á vegi manns (oftar en ykkur grunar). Yngir mann allan upp. Fór svo í hesthúsið aftur og nú í besta kompaníi sem hugsast getur. Riðum upp að Vífilstaðavatni í kvöldsólinni. Í kvöld Stuðmannamynd.

Engin rós er án þyrna

var málshátturinn sem ég fékk úr páskaegginu.
Fór í hesthúsið.
Fór í baðhúsið.
Sá fyrstu lóu vorsins.

Tíminn

Aðeins í
draumum
er tíminn
afstæður

Aðeins í
draumum
ertu ekki
horfin

Mig dreymdi
að tíminn
væri annar,
staðurinn hér
og þú mér hjá

Nýr kafli

Ærir fagnaði nýjum fjölskyldumeðlim í ættinni í dag. Var í skírn hjá bróðurdóttur sinni. Bróðir minn er næst ríkasti maður í heimi. Eg á frábæra syni tvo sem gera mig þann ríkasta (í eigin huga). En bróðir fékk nafna. Guðbjörn Máni var skírður í dag, laglegur snáði. Þar voru miklar veitingar og ég spurður um átakið mitt nýjasta. Hvort ég væri virkilega svona upptekin af því að ég hefði ekki einu sinni tíma til að skrifa um það. Vildi að svo væri.

Hét því að drífa mig í ræktina og gerði það síðdegis áður en ég fór í hesthúsið að gefa. Fannst það líka við hæfi, að taka út iðrunina á eigin skrokk. Er að verða katólskari, meir og meir. Hefði þurft að skrifta, en ekki þýðir að gera það á netinu. Ekki get ég farið og látið hýða mig fyrir framan allar höfuðkirkjur, né farið á hnjánum upp scala sancta og farið með eitt Maríuvers í hverri tröppu.

Ég dreif mig í ræktina og ákvað að vera góður við sjálfan mig um leið. Píska mig út, en dekra líka svolítið. Keypti mér uppbótarkort í betri baðstofuna næsta mánuðinn. Nú kemst ég inn í það allra heilagasta. Unga myndarlega stúlkan sem afgreidd mig sagði að það væri æðislegt að vera þarna. Maður færi bara alltaf, -og svo hætti maður að nenna í íþróttasalinn, færi bara niður í baðhúsið. Þá væri bara um að gera að muna eftir að spenna rass- og magavöðvana. Það væru líka góðar æfingar.

Hitti svo niðri í sal alþingismann sem ég er málkunnugur og spjallaði aðeins við hann. Hann sagði að maður ánetjaðist þennan lúxus um leið og maður væri kominn upp á lag með að mæta þarna.

Ég fór í 30 mín í speis göngu og fór báðar hraðbrautirnar í lyftingum. Var þá farinn að finna hvernig ég iðraðist. Expecto Patronum og dementorarnir hurfu á braut. Sveittur og aumur staulaðist ég í baðstofuna. Það var nú æðislegt eins og stúlkan sagði. Fór í veitingastofun og fékk mér melónuvatn. Settist inn í ilmslökunarklefann og fann hvernig ég slakaði á eftir erfiðið og gufurnar hreinsuðu nefholið. "Kannski maður hrjóti minna eftir svona meðferð" hugsað ég þar inni. Síðan fór úr hverjum slökunarklefanum og saltböðunum, og fékk mér á milli melónuvatn.

Þetta er sko lúxus hugsaði ég. Fór svo inn í kyrrðarherbergið. Lagðist í leðurstólinn við arineldinn og lét líða úr mér streituna (sem reyndar var ekki mikil eftir). Lét ljúfar minningar líða um hugann. Rumskaði svo við að kallinn í þar, þar næsta stóli hraut. "Jæja, svo gufurnar koma ekki í veg fyrir að maður hrjóti". En þær hreinsa hugann.

"Þetta er sko annars konar átak" hugsaði ég þegar ég gekk út. Held bara að það sé upphaf nýs kafla í lífinu.

In Memoriam á föstudaginn langa

Ég kveð þig fugl er flaugst yfir hafið
og færðir gleði og birtu í mitt líf
Nú flýgur þú aftur og ferðast um heiminn
og finnur á ný einhverja einmanna sál,
á erlendum ströndum sem fagnar þeim söng
er að morgni þú syngur í byrjun hvers dags

En minningin lifir og mun eg ei gleyma,
magnþrungnum vængjum er báru þig hátt
Ég hélt að ég gæti og trúði í senn
í augnabliks gleði að flogið ég gæti
um heim allan bjartan á vængjunum þeim,
við hálsin þinn hvíta og brjóstið þitt rauða

Við bárumst til Kína og byggðum í huga
heim okkar nýjan, þar sem bættist allt böl
Á framtíð við trúðum, um frelsið við dreymdum
en földumst í skugga án birtu og ljóss,
í skugganum fölnar og skemmist hver urt
og fuglarnir villast af leið yfir hafið

Við töpuðum áttum, enn upp hófum flugið
að sólinni stefndum, við geislunum fylgdum
er brennandi heitir í fiðrinu kveiktu
og þú fuglinn minn fagri þú logaðir bjartur
sem fönix þú hverfur, aska er ein eftir
en upp ríst þú aftur í einhverjum lendum
og syngur þinn óð fyrir glaðværa sál

Ég kveð þig fugl, er flaugst yfir hafið
en minning lifir og mun eg ei gleyma
Nú syng ég að morgni sérhvern söng
er þú kenndir, en sárt brenna geislar
í brjósti mér und er skugginn þinn
skyldi eftir brennandi heitur

How to survive your midlife crisis

Ærir er ekki beint þátttakandi í lífinu, heldur áhorfandi. Hann hefur komist að því með árunum að það hlutskipti hentar honum best. Hann er í rauninni ekki til, en hann hefur ódrepandi áhuga á mannlegu eðli. Bloggið er undarlegur hlutur eða heimur út af fyrir sig og þar gerist margt skrýtið. Þar skiptast á skyn og skúrir í lífi fólks. Ærir er alltaf sammála síðasta ræðumanni og hefur aldrei skoðanir á hlutum eða málefnum, enda er það ekki hlutverk skrásetjarans.

Athyglisverðasta fyrirbærið sem hann hefur rekist á bloggsíðum nýlega er hvaða myndir miðlífskrísur geta tekið hjá konum. Hann hefur áður mælt með bókinni ´"How to survive your husbands midlife krisis", sem mun vera sjálfshjálparbók fyrir fráskildar eiginkonur, en stúdíur Æris hafa sýnt að þetta fyrirbæri hrjáir ekki síður konur en karla. Þær virðast ekki síður vera leitandi og í því ástandi er oft gripið til skyndiúrlausna og gullnum tækifærum kastað á glæ.

Þegar fólk stendur sameiginlega frammi fyrir vanda, reynir á karakterstyrk þess. Sumir hlaupa alltaf frá erfiðleikunum, en aðrir fá stuðning hvert af öðru. Aðrir sjá bara dökku hliðarnar og grafa það góða í skyndingu, eru alltaf að leita að hinu fullkomna sem er ekki til. Það er ein lausn býst Ærir við, en telur þó að alltaf sé mikilvægt, þegar kaflaskil verða í lífi fólks, að skilja við fortíðina með reisn og veiti stuðning svo framast sem það unnt. Án þess þó endilega að framtíðinni sé kastað á glæ. Þeir sem velja slíka leið taka oft mikla áhættu því framtíðin er óþolinmóð og nútíminn óvæginn og dómharður. Það reynir á og sumir gugna og sumar orustur tapast en stríðið þarf þar með ekki að vera glatað. Þá má heldur ekki gleymast fyrir hverju barist í upphafi. Litlir sigrar í einu, eða eins og Ærir sagði í nýju skónum sínum í gær, eitt skref í einu er ágætt svo framarlega sem áfram miðar. Jafnfætisstökk skilar manni ekki langt í einum rykk, en sumir vilja fara þannig í gegnum lífið. Aðrir velja sér alltaf nýjan og nýjan völl, halda að þar sé hamingjunar að leita. Þannig geta miðlífskrísur bæði karla og kvenna verið, -en sumir hafa bara ekki innsæi og skima alltaf út. Skyggni þeirra er samt takmarkað.

Skrýtnir skór

Fór í bæinn í gær og fór í klippingu og er nú kominnn með vel snyrt 4mm skegg. Fékk nudd í hársvörðin og rann ýmislegt upp fyrir mér. Það er gott að hugsa í rakarstól, og segja bara jam og já þegar rakarinn malar, en maður er annars hugar. En sumt verður víst ekki aftur tekið, fremur hárið sem féll á gólfið. Það verður maður að sætta sig við, en hárið vex þó alltaf aftur (og skeggið líka).

Fór svo að leita að bókinni ágætu um fæði páfanna en hún fannst hvergi. Ég fékk þó tækifæri til að prófa skóna mína nýju í brekku. Gekk upp og niður Bankastrætið og Laugaveginn og Austurstræti. Var svo léttur á mér að ég nánast spólaði og datt í hug þessi bullvísa:

Mikið á ég skrýtna skó
með skemmtilega sóla
Unga stúlkan æpt´og hló
er hún sá mig spóla

Rakst á bók sem heitir 1,000 Places to See Before You Die. Keypti hana "med det samme". Hét því að leggjast í ferðalög til framandi staða.

Dx: gula

Ærir gerði læknamistök á föstudaginn. Í meðferð hjá honum er eldri kona svolítið skert eftir mikil veikindi. Hún tók upp því fyrir um tveim vikum að kvarta um verk í hægri síðu. Greindist fljótt með gallsteina, ofan á allt annað blessuð konan. Fór í aðgerð í vikunni á undan og svo tveim dögum áður en hún kom til mín aftur, fór hún í gallvegaskoðun innan frá. Svo tók hún upp á því á föstudagseftirmiðdaginn (svona rétt fyrir kl 15:30) að kvarta um meiri verki í kviðnum og þenjast út. Af þessu höfðu hjúkrunarfræðingar áhyggjur og Ærir fenginn til að líta til hennar. Við fyrstu sín blasti við að konan var heiðgul. Ærir var fljótur að greina gallvegastíflu og senda hana til lækna á spítala sem kunna að meðhöndla slíkt, enda það best svona rétt fyrir kl 16:00. Hann undraðist þó hversu hress hún var og hafði í raun lítil önnur einkenni.

Nú fer Ærir með veggjum, eins gott að hann á nýja skó og yfirhöfn, því ekki reyndist konan með stíflaða gallganga eða lifrarsjúkdóm. Ó nei. Hún var ekki með trufluð lifrarpróf umfram það sem vænta mátti 7 dögum eftir aðgerð. Ó nei, sjúkdómsgreining Æris var röng.

Það kom nefnilega í ljós að nokkrum dögum áður hafði hjúkrunarlið deildarinnar tekið sig til og ákveðið að stjana við og hjálpa konunni við snyrtingu svo hún liti betur út. Já og nema hvað. Þær báru á hana svokallað brúnkukrem sem með tímanum gefur húðinni gulleitan blæ. Gulu. Þetta vissi Ærir ekki.

Ærir hefur greinilega lítið innsæi inn í snyrtiheim kvenna. Klínisk greining var rétt, en etiologian (orsökin) var kolröng hjá sveitalækninum.

En svona geta konur villt á sér heimildir og Ærir fallið fyrir því hugsaði hann. Útlitið er ekki allt. Í þessu tilfelli var útlitið ekki í lagi en innrætið í góðu lagi.

Nýjir skór

Ærir er íhaldsamur, en þó rótækur inn við beinið. Verður oft afspyrnu reiður og á erfitt með að höndla það. Heimsómafræðingur par exelance. Sem ungur maður fuðraði hann oft upp og sagði allan fjandann í bræði, sem hann oft sá eftir þegar af honum bráði. Óskaplega erfiður hreint út sagt. Hefði þurft "anger management" terapíu sem ungur. Kannski er það aldrei of seint. En um það var nú ekki ætlunin að skrifa í dag, heldur nýju skóna mína.

Ég fór til Texas og var þar í næstum 10 daga (missti úr einhverja sólarhringa í ferðalögum). Sat í 12 t á dag við að reyna að læra ný fræði. Gerði eiginlega ekkert annað (amk af viti). Fór í innkaupaleiðangur og keypti mér nýja skó. Það sem meira var að þeir voru með nýju lagi. Ekki gamla tegundin sem Ærir hefur átt amk fjögur pör af, par fram að pari. Það er nefnilega þannig að þegar maður hefur fundið skó sem passa er best að vera bara í þeim, þannig hefur Ærir keypt sér stundum tvenn pör eins til að geta átt til skiptanna. Því ekki er gott að vera allan daginn, dag eftir dag í sömu skónum. Nýjir skór geta þrengt að og valdið hælsæri og tásæri og ilsæri en nýju skórnir mínir særa mig ekki. Þeir eru mjúkir og léttir. Falla eins og flís við rass eða skór að tám. Maður á greinilega aldrei að vera hræddur við að prófa nýja hluti og fara nýjar leiðir. Sumum lærist það hægt.

Nú spígsporar Ærir um ganga, stéttir og stíga í sínum nýju skóm (það er ekki kúrekastígvél ef einhver skyldi halda það, því Ærir var í Texas, þó það hafi verið freistandi, en svo rótækur er Ærir ekki orðinn). Gott ef maður verður bara ekki léttfættari og finnur nýjar leiðir í nýjum skóm. Kannski Ærir prófi þá í brekku síðar í dag. Þeir eru ágætir í stigum.

Ærir keypti líka nýja yfirhöfn í ferðinni til Texas, svo hann þekkist varla lengur tilsýndar. Um yfirhöfnina verður fjallað síðar. Nú er bara spurningin. Breytist innrætið þegar þegar ytra byrðið hefur tekið stakkaskiptum?

Hún Ella frænka og lífið sjálft

Ella frænka mín er fædd árið 1918, sumir myndu segja frostaveturinn mikla. Það eru mörg ár síðan. Í síðustu viku veiktist hún mikið og var flutt á sjúkrahús. Hún veiktist ung af berklum og var í mörg ár, sennilega 7 ár á Reykjalundi. Á miðvikudagskvöldið, þegar ég var að tala við vin minn eins og kemur fram hér fyrr, fékk ég símtal frá ættingja okkar sem sagði mér frá því að Ella væri veik og komin á sjúkrahúsið í Fossvogi. Ég fór því eftir samtal okkar vinanna til hennar, enda kom hún mér, eins og svo mörgum öðrum í ættinni nánast í móður stað. Sérstaklega þegar ég flutti suður til að fara í Háskólann. Þá bjó ég í sama húsi og hún og Anna systir hennar og Bjarni frændi. Þau voru öll ógift.

Það var langt liðið kvölds þegar ég kom til hennar og þá var hún nánast í móki og gat ekki tjáð sig. Þó náði ég sambandi við hana á milli óráðanna og skilaboðin voru skýr. Hún vildi deyja. Hún gat ekki talað og við héldum að kannski hefði hún fengið blóðtappa, en fyrir utan óráðið og málstolið hafði hún ekki önnur einkenni um slíkt. Á fimmtudagskvöldið var hún komin með hita og enn var óráð og hún gat lítið talað. Ég kom til hennar fyrir hádegi og svo aftur um kvöldið og sat hjá henni. Skilaboðin voru alltaf þau sömu, ítrekað reyndi hún að segja og gera mér skiljanlegt að hún vildi ekki halda áfram að lifa. Við náðum af og til sambandi, og oft reyndi ég að fylla í eyðurnar til að hjálpa henni við að finna orðin. Nú var enn leitað að orsökum veikindanna. Teknar voru blóðræktanir og mænustunga.

Á föstudagskvöldið bjó ég mig undir það versta. Ég kom upp úr kvöldmat og sat lengi fram eftir. Var í marga klukkutíma. Mér fannst hún vera að hressast og ákvað að sitja hjá henni. Alltaf voru skilaboðin skýr, og nú var alveg skýrt að ég ætti að fá læknana til að stöðva alla meðferð. Það var erfitt og nokkrum sinnum fór ég fram á gang á meðan starfsfólk deildarinnar, alveg dásamleg fólk var að sinna henni. Á ganginum var greinilega ein fjölskylda hjá mikið veikum einstaklingi. Ég sagði við sjálfan mig. Þau eru að bíða. Þau eru að kveðja. Ég fylgdist með þögull og hugsaði, skyldi ég vera að gera það líka. En hún Ella frænka var svo miklu hressari en kvöldin á undan.

Ég fór heim til að sofa og það var margt sem fór í gegnum hugann á leiðinni til systur minnar. Um kvöldið hafði ég mikið hugsað um langt lífshlaup hennar Ellu frænku, en einnig mitt eigið. Það er samtvinnað á svo morgum stöðum. Eins og flétta með flóknu mynstri. Ég var ósköp sorgmæddur. Það var svo dagsatt og blasti svo við að maður á bara eitt líf og hver er sinnar gæfu smiður. Á stundum sem slikum er maður reiðubúinn að taka ákvarðanir, að gera upp hug sinn. Lífið allt nær samhengi, en svo getur það hrunið eins og spilaborg. Það sem var erfitt í gær, í síðustu viku eða sl. mánuði eða jafnvel ár virðist auðvelt. Lífið hefur forgang og maður gerir upp hug sinn um hvernig maður vill lifa því.

Ég fór heim og hugsaði um þetta, sumir myndu segja reyndi að senda hugskeyti eða biðja. Fann þá katólskuna koma upp í mér. Fann sterkt innra með mér í hjarta mínu, að nú vildi ég að ég gæti kveikt á kertum í fallegri kirkju á hárri hæð. Ég reyndi að biðja þess og var hugsað til þess að í katólskum kirkjum getur maður farið og kveikt kertum og ljósið logar fyrr þann sem maður hugsar um. Ég óskaði að ég gæti kveikt á tveim kertum, öðru fyrir Ellu frænku og hinu fyrir okkur öll hin. Ég reyndi að senda vinum mínum hugboð. Það sótti sterkt að mér að þurfa að gera þetta en varð fljótt magnþrota, því mér fannst viðbrögði vond. Varð meira að segja reiður, en vonaði samt. Hver kveikir á kertum á föstudagskvöldum í kirkjum. Kannski myndi duga að einhver gerði það á laugardegi. En stundum snúast bænir upp í andhverfu sína. Það fannst mér þessa aðfararnótt laugardags. Ég fann líka mikla þörf fyrir að láta eitthvað gott af mér leiða. Gera einhverjum gott, miðla einhverjum af því sem ég þekkti best og sem væri ánægjulegt og gefandi.

En seint um nótt er það erfitt. Hvernig fer maður að því? Getur maður notað tæknina, getur maður sent hugskeyti, hvernig getur einmanna maður miðlað einhverri sameiginlegri reynslu? Tækni er viðsjárverð undur og hana skyldi maður nota varlega. Etv eru hugboðin betri, hugskeytin. Ég held að hugskeyti séu til en tæknin vefst fyrir mér. Hún verður mér oft að falli hugsaði ég þessa nótt. Það getur hvatvísin líka gert.

En kannski var ég bænheyrður eða bónheyrður. Eru það ekki skyld orð? Ég veit það ekki og það mun ég aldrei vita. En nú kemur sagan sem mig langar að segja ykkur. Á laugardagskvöldið kom ég um kvöldmatarleitið. Átti ekki von á því að breyting hefði orðið. Ég sá strax að hún var hressari hún gat talað. Málstolið var horfið, en hún var ósköp andstutt og móð. Það blés og ískraði í henni. Hún hefur léleg lungu hugsaði ég, hefur verið, brennd, blásin og höggvin. Eftir smá stund áttaði ég mig á því að ég yrði að gera eitthvað. En ekki það sem hún vildi sem var að hjálpa henni að deyja. Ég gæti ekki staðið til hliðar við lífið.

Ég talaði við indæla unga hjúkrunarkonu sem sagðist myndu kalla til aðstoðarlækni. Fljótlega kom hún með súrefnisslöngur og Ella frænka fékk smá í nös. Hún var enn móð en samt heldur jákvæðari, kvartaði um andþyngsli og þegar ungi læknirinn kom að stjana við hana lifnaði hún öll við í orðsins fyllstu merkingu. Hún fékk lyf til að tappa vökva af lungum og þegar verið var að gefa henni lyfið benti hún unga lækninum á eitthvað á borðinu sem hún vildi fá. Hún gat ekki fundið orð yfir það og var andstutt. Það var ekki vatnsglasið, það var ekki hárbustinn. Það var varaliturinn, rauður varasalvi.

Hún rétt mér varasalvan og setti stút á muninni. Ég átti að varalita hana. Það hef ég aldrei gert, hvorki á sjálfum mig né aðra. En þetta voru skýr skilaboð og þegar Ella frænka gefur skýr skilaboð þá fer maður eftir þeim. Þannig hefur það alltaf verið. Kannski er það unga fólkið sem hefur svona góð áhrif hugsaði ég. Lyfin og súrefnið virkuðu vel. Hún Ella frænka hresstist og leit svo vel út með varalitinn. Ég spurði hvort við ættum ekki að horfa á Ædólið. Það vildi hún og sagðist alltaf horfa á það. Hún fékk verkjatöflur og settist upp og drakk næringardrykk með jarðaberjabragði og við sátum saman þögul og horfðum á sjónvarpsþáttinn. Hlustuðum á lögin og unga fólkið snerist í kringum hana Ellu. Mikið var hún ánægð og glöð og hress í bragði. Henni fannst strákurinn skemmtilegri og betri en var þó viss um að stelpan myndi vinna.

Þegar ædólið var búið slökktum við á sjónvarpinu og ræddum um gang lífsins og hvað hún hefði alltaf verið lánsöm og allir góðir og hjálpsamir. Alveg eins og unga fólkið sem stjanaði svona vel í kringum hana. Það var komið annað hljóð í strokkinn.

Ég kvaddi Ellu bjartsýnni og trúmeiri en áður. Vissi nú hvað ég þyrfti að gera, hvað ég vildi. Lífið er aðeins eitt. Kannksi eru þær systur von og trú enn máttugri en okkur grunar.

Í kvöld fórum við feðgar til Ellu frænku. Umræðuefnið var hvað unga fólkið væri að gera. Fermingarveislurnar í gær og hvort ekki væri rétt að hún fengi maukað fæði, en hún hafði nú ekki viljað ónáða starfsfólkið með það, sem hefði nóg með að sinna þeim sem veikir væru á deildinni.

Crazy or what

Er Ærir endanlega bilaður er spurt á göngum og í skotum þessa daga. Hálkveðnar vísur á bloggsíðum bæta ekki úr. En þó Ærir sé eins og ætið á barmi örvæntingar heldur hann enn í hvannrót eina þó, þar sem hann hangir fram að hengiflugi og vonast til að eigi mun hún upptekinn. En hann hefur undanfarið staðið í tamningum, er ekki góður tamningamaður enda slæmur í mannlegum samskiptum líka. Hann hefur þó verið að glíma við Crazy-Horse undanfarið, eftir að hann Ærir gerði sneipuför mikla til Texas og komst ekki á Rodeo. Þar tapaði Ærir geðsmunum sínum alveg á köflum, ruglaður af tímamismun gerði hann óskunda mikinn svo eftir varð tekið um allan heim. Hann fór m.a. á bar nokkurn og sá þar drykk sem kallaðist Metroman Martini sem í var vodki, "hypnotic" coctail (ekki nánar skilgreint) og annað sull. Ærir horfði lengi á barþjónin sem talaði með Houston málhrein og sagði með íslenskum hreim. "I want this". Barþjónin horfði til baka og sagði eftir að hafa virt Æri fyrir sér "no you dont". "This is a girly drink that is not even good". Af öðrum drykkjum drakk Ærir frá sér ráð og rænu og vann sér margt til óhelgi. Fékk þó að fara óáreittur úr landi og gengur enn laus.

Heim kominn hefur Ærir átt stundir með hrossum sínum. Hann hefur reynt að temja Crayzy horse og á tímum í nokkuri lífshættu enda ekki beint til þess skapaður. Hann hefur þó sannfært sig um að á meðan geri hann ekki nokkurn annan óskunda. Hann hefur fundið eitt ráð til að róa sig, en það er að raula lag við hæfi og er titill þess er einmitt: "This is the closest thing to crazy I have ever been". Og sveimér ef Crazy horse tekur bara ekki undir í viðlaginu og róast niður. En crazy horse er engin hvítur fákur.

This is the closest thing to crazy I have ever been

Ærir hefur lagst í þunga þanka með sína smáu skanka og lætur allt danka.

Vinur er sá sem til vamms segir

Ágætir vinir kallast svo af því að þeir eru ekki bara góðir vinir heldur ágætir. Vinur er sá sem til vamms segir. Hitti í gærkveldi ágætan vin minn, nokkuð svartan hið ytra, en bjartan að innan. Ræddum við lengi saman. Fórum út á Gróttu og horfðum á ólgandi sægrænnt brimið í norðan galsanum. Gott ef maður bara hugsar ekki skýrar þegar særokið feykir hárinu til og nuddar hársvörðinn og lokkarnir toga í hársekkina. Þetta var bara hálfgerð terapía, -særoks terapía, þar sem samtalsmeðferðin drukknar oft í öldubrotunum, en hugsunin skýrist og hugrekkið vex.

There are nine million bicycles in Bejing.

That´s a fact....

Vox mea est bamba
possum depellere .....

Úr þjóðsögum

Er sú væflan útlits grá
í mórauðu fati,
púkans svæflaprjónagná
peysuræfli svörtum á.

Ungleg nokkuð þykir, því
þumal-tottar-fingur.
Rækals brokkar rytjan ný
rauðum sokkagörmum í.

(höf: Gísli Konráðsson)

Markland

Í mörkinni berjast hrímþursar og nátttröll
um lágnættið að dagrenningu.
Viðkvæmur reyrinn treðst undan nettum fótum
berfættrar mannveru sem finnur steinblóð
vígvallarins þrýstast á milli tána sem límast
saman til að halda hópinn. Tvær og tvær eins
þær hafi verið skapaðar til þess eins.
Að morgni í skímu, þagnar ómur næturinnar
og mannveran hleypur nakin innan um dranga
og dimmuborgir. Fórnarlömb hríms og nætur
bíða sólargeislans og þess að
mannveran veki þá af þyrnirósarsvefni
með kossi sem bræðir steinrunnin hjörtu.

Ríkidæmi

Ríkidæmi bróður míns vex stöðugt. Enn einn dóttursonurinn fæddur. Til hamningju öll sem að því standið.

Einstefna

Andar, hlustið,
heyrið húmið
nálagst, eilífð
á næsta leiti,
sem teigar
næturró
og berst inn um
opinn gluggann.

Marrið í nagla-
dekkjum rífur þögnina.
eins og malbikið
biksvart límt við svörð.
Und-r var í árdaga,
gróinn teigur,
gras og lækur
og blóm fyrir bý.

Í hugarþey og
hvirfilgolum,
upp vaxa aftur
stör og hnappur
af hlýjum andblæ
ef elskar aftur
og yrkir gróður
við götuna til baka
og fram á veg.

Úr engu varð allt
og andefni hvarfast
í tíma og rúmi
efnisheims
sem ekki var til.
Hvaðan kom
andinn í efnið
sem græðir
og gleður
og sorgina sefar.

Ferðast hann einn
og aldrei stoppar.

Í álnum svarta

Sólin hverfur
í sogandi holið.

Sindrandi stjörnur
um sólkerfin snúast
en enda allar ævi
í svörtu gapi.

Hverfur þá heimur,
hugsun slokknar
og ljósið með.

Homo Abdominalis

Fór í leikfimi í gær og hóf formlega átak_2006. Nú er nokkuð komið í leikfimistöðina sem heitir "hraðbraut". Væntingar Æris til þessa fyrirbæris eru miklar. Þar eru umferðaljós, rauð og gul og græn. Kannski gengur breyting til betra lífs eitthvað hraðar og betur í hraðbrautarátakinu.

Smákrimmagrín

Leikhúsgagnrýni Moggans er helsta heimild fyrir uppgangi menningar á landinu. Fyrr í þessari viku, á þriðjudag, var umfjöllun um skólaleikrit MS. Þar er vakin athygli á því að:

"Af leikurum vekja mesta athygli ..[litli kall Ærisson].. sem gerir smákrimmann góðhjartaða, Ella, að stærri persónu en hlutverkið gefur tilefni til".

Ekki var það nú slæmur dómur. Hvaðan koma þessir hæfileikar?

Ærifákur

Crazy horse barðist fyrir ættbálk sinn og þjóð Lakota indíána. En í dag fór ég á bak Greifa í fyrsta sinn. Ég teymdi hann niður að hringgerði og á leiðinni var hann mjög órólegur, hneggjaði oft og hátt. Við þurftum svo að bíða og þegar hann heyrði í hestinum inn í tunnunni fældist hann trekk í trekk og stökk og ærslaðist. Voru mér að fallast hendur, þegar loks viðkomumst inn til að hefja æfingar. Nokkurn tíma tók að róa hann niður en svo slakaði hann á. Ég laumaðist varlega á bak og við fórum okkar fyrstu hringi. Smám saman fór þetta að ganga betur og við skyldum sáttir. Áður en ég komst á bak varð mér hugsað til þess að hesturinn væri brjálaður, eða öllu heldur ég væri það að ætla mér á bak. En svo yfirvann ég óttann og það gerði Greifi líka. En kannski verður hann á næstunni í huga mér Ærifákur.

Tilvitnun dagsins

Listin að skrifa er listin að bæta rassinum á buxunum við setuna á stólnum.

- Mary Heaton Vorse

Post-influenza rykkir og skrykkir

Með rykkjum og skrykkjum er heilsan að byrja að skríða saman. Á föstudag var risið lágt og við rúmið dvalið. Hélt ég myndi hressast eftir að ég fór að lesa Sólskinshest eftir Steinunni Sigurðardóttur. Á laugardagsmorgni var ég bjartsýnni en ég hafði verið marga undanfarna daga. Dreif í mig á fætur og ákvað að skreppa í hesthús og heilsa félögum mínum, sem eru í mínu lífi hálfgerðir sólskinshestar. En þar dvaldi ég ekki lengi. Hitti vina mína en kvaddi eftir 10 mínútna dvöld enda þá strax farinn að svitna og kominn með hroll. Ætli þetta heiti ekki að slá niður. Kom heim um hádegi og fór beint í rúmið og svaf langt fram að kvöldmat. Rétt náði sjónvarpsheilsu en ekki meira en það. Reiknaði ekki með að ná heilsu nokkru sinni aftur þegar ég gekk til náða um kvöldið.

Á sunnudagsmorgni hringdi svo Finnur í mig og sagðist tilbúinn að ná í hesta austur á Rangárvelli, hvort ég væri ekki kominn til heilsu. Í svefnrofunum, um kl 11.00, jánkaði ég bættri heilsu og hugði á augabragði að annað hvort lifði ég það af að sjá hesta í haga ella dræpist úr farsótt. Þá væri best að gera það í "guðsgrænni" náttúrinni. Á köldum mel. Ég dreif mig því hóstandi af stað. Als óétinn enda mátti engan tíma missa, hvað þá undirbúa slíka skyndiferð. Stundum verður maður að taka ákvörðun á staðnum! Föruneytið var gott Fanney kom líka og Úlfur hestamaður, tveggja ára, afa strákur og ömmu. Við hin fjögur fræknu drifum okkur á austur að Kaldbak og smöluðum hestum í gerði. Greiðlega gekk að ná Illuga hans Finns en aðeins meira bras að handsama Greifa minn. Hann lét sig þó blessaður. Eftir að ég hafði hangið í faxinu á honum í æsilegri viðureign, sem hver farsóttargemlingur getur verið stoltur af. Báðir voru settir vandræðalaust á kerru. Greifi streittist þó á móti og ætlaði ég að gefa honum mola, til að mýkja hann og róa að laða að mér. Þá glumdi í Finni, ætlarðu að verðlauna óþekktina í hestinum. Það þykir ekki góð uppeldisaðferð, en allmikið notuð, að reyna að mýkja börn upp í fýluköstum með því að gefa þeim nammi.

Jæja. Hann Greifi minn fékk ekki nammi fyrr en hann var kominn inn í kerruna. Þá andaði ég léttar, og hóstaði reyndar líka. Fann hvernig hreina loftið lék um lungnapípurnar og ég hresstist við. Hér skyldi ég ekki bera beinin, -heldur hressast. Ný lyftist andinn upp undir Heklu sem gnæfir við sjóndeildarhring. En fleira átti eftir að lyftast. Því í gerðinu biðu nokkrir fleiri hestar. Þar á meðal hinn glófexti gæðingur minn Hálfmáni. Ég ákvað að heilsa upp á hann. Aðeins að láta hann venjast því að vera tekinn og handfjatlaður. En Hálfmáni var ekki á sama máli. Stökk til og hljóp á milli horna. Faxið og taglið sveifluðust í vetrarsólinni og af lýsti. Sólskinshestur. Loks króaði ég hann af í horni einu. En þá tók hann sig til. Lyfti sér til flugs, bringan lenti á efsta plankanum í gerðinu. Brothljóð og plankinn brotnaði og yfir sveif hesturinn. Vá heyrðist úr horni. Hálfmáni hljóp út frelsið. Er það í annað sinn sem ég sé hann fara yfir hestagerði í fullri hæð. Mikill er krafturinn. Það verður gaman að ríða honum einn daginn.

Heimferð gekk vel. Alveg að óskum. Vinir mínir þó dulítið miður sín vegna válegra tíðinda sem ég færði þeim. Stundum er lífið miskunarlaust.

Heima í hesthúsi gekk allt eins og í sögu. Ég sat yfir hestum fram eftir degi. Vildi sjá að Greifi aðalagaðist nýjum heimkynnum. Hann hefur gengið í Haga með Hófi og Glóa svo ég átti ekki von á vandræðum. En þó er allur varinn góður. Enda gott að hugsa í hesthúsum. Heim kominn var ég hálfuppgefinn eftir daginn. Hafði varla heilsu í meira. Bjóst varla við að komast í vinnu daginn eftir. Á mánudagsmorgni.

Á mánudegi gekk óveður yfir og rykkti og skrykkti í landinu öllu. Jarðskjálfti í Krísuvík. Enn ein krísan hugsaði ég. Það er aldeilis að náttúruöflin senda manni skeytin. Allt er tengt í intergalaxíunnar strengjasveit. Gjörningaveður þegar ég kom í hesthúsið. Útburðarvæl í þakrennum. Vindhvinur og strengir fram hjá húsum. Rigningasuddi og slydda. Napurt er vælið. Hestarnir órólegir í gerðinu. Mikil læti í þeim blessuðum. Þeir skilja hugsaði ég. Þeir skilja. Það skiptast á skin og skúrir. Jafnvel hjá sólskinshestum.

Á útskerjum

Átti erfitt með að sofna í gær, enda fossaði úr bólgnum vitum mínum, -inflenzutár. Fékk slæm skútabólgueinkenni með verkjum í andlitsbeinu og sírennsli. Loksins þegar takverkurinn minnkaði í brjóstinu. Varð þá hugsað til vögguvísu sem ég heyrði nýlega og sofnaði með stefið í heilaberkinum. Í dag er ég heyrnalaus.

Sofa urtubörn
á útskerjum.
Veltur sjór yfir þau,
og enginn þau svæfir.

Sofa kisubörn
á kerhlemmum,
murra og mala,
og enginn þau svæfir.

Sofa grýlubörn
á grjóthólum,
urra og ýla,
og enginn þau svæfir.

Sofa bolabörn,
á báshellum,
moð fyrir múla,
og enginn þau svæfir.

Sofa mannabörn,
í mjúku rúmi,
bía og kveða,
og babbi þau svæfir.

Your Personality Profile

You are elegant, withdrawn, and brilliant. Your mind is a weapon, able to solve any puzzle. You are also great at poking holes in arguments and common beliefs. For you, comfort and calm are very important. You tend to thrive on your own and shrug off most affection. You prefer to protect your emotions and stay strong.

The World's Shortest Personality Test

Seyði

Það er ágætt að eiga góða að. Systir mín sá sig auma og sauð handa mér grasaseyði. Úr fjallgrösum týndum norður í Ófeigsfirði á Ströndum. Hún færði mér það í rúmið upp úr hádegi í dag. Seyðið er rammt og rífur í. En eftir einn bolla er mér strax farið að líða betur. Er að reyna að þjösna öðrum bolla í mig núna. Hef reyndar bætt við límonusneið og hunangi sem ég á enn frá því ég reyndi fyrir mér við bakstur hér margt fyrir löngu.

Svei mér þá, ef ég trúi bara ekki á að þetta virki.

Óráð

Nú skil ég betur allar áhyggjur af influenzu og stökkbreytingum. Hefði betur látið bólusetja mig sl. haust. Ætla í te og hunang og sítrónur í dag. Auk hinna klassísku einkenna um hausverk, hósta og takverk í síðum með kölduköstum og svitabaði, þá upplifði ég að liggja í óráði í gær. Heldur óskemmtileg reynsla. Ásóttur af illum öndum sem skekktu gólfjalir, svo stólar ruku um köll og ég sjálfur með andlitislömun svo sá ekki út um annað augað. Reyndi af veikum mætti að fara með særingarþulur til að reka burt þennan ófögnuð. Reyndist þá málhaltur og þvöglumæltur. En svo bráði af mér aftur og fagnaði þessum heimi.

Influenza

Lagstur í influenzu með dæmigerðum einkennum.

Séð og heyrt

Þá er hefur litla drengnum mínum hlotist sá heiður að myndir af honum birtust í gær í nýjast tölublaði séð og heyrt ásamt fleira frægu fólki. Hann var nefnilega að leika í Sódómu Reykjavíkur í uppfærslu Talíu, leikfélags M.S. Í sama blaði er umfjöllun um stúlkukindina hana Silvíu nótt. Kannski er þetta allt barasta að verða ein Sódóma.

En stráksi myndast vel og stóð sig með afbrigðum ágætlega á frumsýningunni. Sprakk ekki úr hlátri fyrr en á annari sýningu. En þá voru allir svo glaðir að fáir tóku eftir. Svona er glaðværð og leikgleðin mikil.

Leiklist

Fór á leiksýningu hjá Thalíu, leikfélagi MS og sá Sódómu Reykjavíkur. Yngri sonurinn tók þátt í stykkinu og gekk rennslið vel, svo ég reyni að tileinka mér tungutakið. Drengurinn er stóð sig með ágætum. Lék eitt af burðarhlutverkunum, sem Elli. Skilaði því vel. En í sýningunni var áberandi leikgleði. Krakkarnir höfðu búið til sína eigin leikgerð upp úr bíómyndinni, sömdu texta og dans. Sýningin var fjölmenn og svo voru þau með eigin hljómsveit. Eitthvað fyrir alla, amk marga og þeir sem að þessu komu eru reynslunni og gleðinni ríkari.

Gratulera sonur sæll.

Dr. Hook

Þegar við vinur minn skógfræðingurinn gættum gersema öræfa landsins var þetta ágæta lag spilað oft í gamla gula rússanum ásamt ýmsu fleiru sem nú myndu kallast gamlir slagarar. Að lokum kviknaði í kasettutækinu og allt rafkerfi bílsins bráðnaði. Við sátum því á miðju hálendinu með úrbrætt rafkerfi í rúsnesskum eðalvagni. Nú er Silvía hin komin fram á sjónarsviðið. Kannski hún verði síðar þekkt fyrir sína "gömlu" slagara.

Sylvia's mother says "Sylvia's busy"
"Too busy to come to the phone"
Sylvia's mother says "Sylvia's tryin'"
"To start a new life of her own"
Sylvia's mother says "Sylvia's happy"
"So why don't you leave her alone?"

og allir saman nú:
And the operator says "40 cents more for the next 3 minutes"
Ple-ease Mrs. Avery, I just gotta talk to her
I'll only keep her a while
Please Mrs. Avery, I just wanna tell 'er goodbye

Sylvia's mother says "Sylvia's packin'"
"She's gonna be leavin' today"
Sylvia's mother says "Sylvia's marryin' "
"A fella down Galveston way"
Sylvia's mother says "Please don't say nothin'"
"To make her start cryin' and stay"

og allir saman nú:
Sylvia's mother says "Sylvia's hurryin' "
"She's catchin' the nine o'clock train"
Sylvia's mother says "Take your umbrella"
"cause Sylvie, it's startin' to rain"
And Sylvia's mother says "thank you for callin'"
"And, sir, won't you call back again?"

Sumir dagar eru betri en aðrir dagar og aðrir dagar verri en hinir. Í dag var hestadagur. Vaknaði snemma og dreif í mig í hesthúsið. Hafði þar mælt mér mót við höfðingja nokkra. Hafa þeir átt í stríði og bauðst í ég til að veita þeim, þó ekki væri nema með hnullungum og sláturkast. En styrkleika skyldum við sýna og ríða um héraðið svo eftir væri tekið. Ég er nefnilega fluttur. Hef hestana mína í Kópavogi og var varla þangað kominn þegar upp risu deilur illvígar. Helst þótti yfirvöldum ráðlegt að leggja niður hesthúsahverfið. Ég neita að taka það persónulega. Þó nójan sé etv í meira lagi þessa daganna. Allt alsherjarsamsæri.

Það er gott að eiga góða að. Þannig kom áralöng vinátta mín við skógfræðing einn að góðu. Móðir hans skaut nefnilega yfir mig og hestana mína skjólshúsi. Þar dvelja þeir í góðu yfirlæti. Í morgun tókst mér að telja skógfræðinginn á að koma og moka húsið með mér og etv ríða út. Ég mætti tímalega og á réttum tíma enda óstundvísi ómögulegur eiginleiki. Ekkert bólaði á vini mínum og hans fólki. Ég dreif út hesta. Einn neitaði þó að fara út og stóð sem fastast. Hann er 28 vetra og er eini hestur vinar míns, skógfræðingsins. Hann hélt hann fengi tuggu ef hann stæði inni eins og graðhestarnir tveir. En út fóru þeir gröðu líka. Reyndar ekki í sama gerði og merarnar. Það hefði þó verið athyglisvert. Þá vilti Borði gamli út líka. Reyndar þurfti að fylgja honum. Líkt og eðalbornum höfðinga.

En tíminn leið og ekki kom vinur minn. Ég tók nú til og sópaði og mokaði tvær hjólbörur af skít. Það var ágætt starfa. Enda þarf maður stundum að moka sinn eigin skít. En rétt þegar þessu lauk. Þá kom vinur minn og fjölskylda hans. Var ég viss um að skýringin væri að lengi hefði tekið að draga hann á lappir og fjölskyldan hefði þurft að beisla hann og draga með böndum á lappir. Það reyndist ekki vera. Þó ég trúi því mátulega. Hann er nefnilega lítið fyrir hesta. Hann fékk eitt flog þegar hann sá nöguð jólatré í gerðinu og vandaði hrossunum ekki kveðjurnar.

Ég bjóst hálft í hvoru við að hann færi á sinn hest. En þar sem hann er 28 vetra og brúkast bara fyrir börn af léttara taginu þá reyndist það ekki vera. Enda mun síðasta viðureigna húsbónda og hests (sem átt sér stað vel fyrir síðustu aldamót) hafa endað með því að hesturinn nuddaði sér upp við harða snjóruðninga og hafði löpp eigandans á milli svo á sá. Gekk annar þeirra óhaltur frá þeirri viðureign og var það ekki vinur minn.

Ég bauð fram hesta mína, þó af hálfum hug því vinur minn skógfræðingurinn sem ekki er fyrir hesta svona daglig dags, hefur ekki komið á bak lengi. Hvarflaði jafnvel að mér að hann væri skussi í hestamennsku. Hafði því ýmis og sumir myndu segja mörg varnaðarorð um hestana. Hann lét sér þó ekki segjast og þáði stærsta hestinn.

Með okkur kom faðir skógfræðingsins. Lögmaður einn sem flytur mál fyrir hæstarétti og mun hafa tapað fáum. Hann er nú 82 ára og enn að flytja mál. Aðallega gegn ríkinu. Þeir feðgar eru stórættaðir og hestamenn að þeim í marga ættliði. Þar að auki var systir skógfræðingsins mætt. Hún er útskurðarmeistari að iðn. Loftskeytamaður sem sennilega sendi síðasta morse skeytið af landinu áður en Gufunes var lagt niður. Hún er líka húsgagnasmiður að mennt. Svo við vorum vel liðaðir. Sérstaklega var ég ánægður með að hafa hæstaréttarlögmann og loftskeytamann með, sem kann á morslykilinn, afsakið morse lykilinn. Hið fyrrnefnda gæti miskilist, en ég hef aldrei verið sterkur í réttritun. Eiginlega á maður ekki að fara ríðandi af bæ nema með slíkan liðsöfnuð. Amk kennir reynsla mér það, sem eilíflega tekst að koma mér í illdeilur. Það er betra að hafa einhvern með sem getur sótt og varið mál og annan sem kann á mayday-mayday ef maður tapar áttum.

Ferðin var plönuð. Fara skyldi stutt. Aðeins eina götu og niðr á skeiðvöll. Etv nokkra hringi og svo heim. Báru allir umhyggju fyrir aldri hæstaréttarlögmannsins. En þegar af stað var haldið urðu fljótt hindranir á vegi okkar. Var verið að setja ótemju í hestakerru og lét hún illa. Ekki þótti ráð að æsa hesta okkar að óþörfu og því snúið við. Héldu klárarnir að heim skyldi haldið og túrinn stuttur. Lýstu þeir ánægju sinni með svo hóflegan túr. En nýtt plan var snarlega smíðað og farin skyldi efrileið og hringur um efstu götu niður að skeiðvelli. En þegar upp fyrir hesthúsahverfið var komið, tók lögmaðurinn stefnuna út úr því og yfir næsta bílveg og upp í hæðirnar. Hann var á Merru sinni. Hesti sem hann sagði mér síðar, þegar mér loks tókst að ná honum, hefði ekki verið tamin til þess að ríða aftarlega í stóði. Hún mallaði á tölti og skellti sér svo á skeið ef hann aðeins slakaði á taumnum. Hún er hornsfirsk að ætt, sennilega undan að af ætt Hrafns frá Árnanesi.

Við riðum drjúgt, en þó án gassagangs. Vinur minn var ánægður hrossið sem ég hafði sett undir hann. Hann var greinilega fæddur reiðmaður. Ekki eins og ég sem þurfti mörg námskeið, margar byltur, rifbrot og auma skanka á þrautargöngu minni til að geta setið hest skammlaust. Í miðjum hring hafði hann á orði að sér væri varið að leiðast þetta lull. Augljóst var að Merra föður hans var á sama máli enda var fóru þau fjögur að spretta úr spori. Ég var rólegur því klárinn sem vinur minn sat fer yfirleitt ekki langt frá vini sínum sem ég sat. Sá ég hinsvegar á baksvip þeirra feðga að ekki líkaði þeim illa yfirferðin.

Þegar við vorum nokkuð áleiðis í hringnum, var afleggjari sem lá upp að Vífilsstaðavatni og vildi faðir vinar míns endilega fara þá leið og þurfti nokkur strangar fortölur til að telja hann af því. Enda drjúgur spölur. En þegar við vorum kominn nokkuð lengra og farið að hylla undir heimreiðina, þá kom annar afleggjari. Að svokölluðm kikjugarðshring. Nú var ekki látið laust né fast. Hæstaréttarlögmaðurinn var ákveðinn. Og hann réði för. Við fórum annan hring og var sem hann væri óstöðvandi á Merru sem fór á skeiði. Vinur minn skógfræðingurinn fylgdi föður sínum fast á eftir. Úr þessu varð því bæði ágætur reiðtúr, nokkuð lengri en áætlað hafði verið, og hinn besti félagskapur.

Heima í húsi fengum við kaffi og kakó. Síðan drifum við félagarnir okkur í bæinn. En við höfum haft þann sið (reyndar ekki fastan) að borða saman í hádeginu á laugardögum. Við fórum því, einsog eins sinni áður á Sægreifann. Þar fengum við hina heimsfrægu fiskisúpu í forrétt og grillað fiskispjót. Hann fékk sér blálöngu og ræddi um atferli þess undarlega fisk við vertinn. 'Eg fékk skötusel. Allt á svo litlar sem 1400 kr. Ekki gerast betri kaup í bænum. Og ekki betra resturant finnst þar heldur.

En dagskráin var stíf í dag. Eftir skraf um landsins gagn og nauðsynjar á Sægreifanum. Beið mín sonur sæll, sem hafði dvalið á Ara í Ögri heldur lengi sl nótt,sofandi heima. Kominn var tími á reiðnámskeið okkar feðganna. Fórum við saman á ný í hesthúsið og lagt var á í annað sinn í dag. Saman riðum við svo í gerði nokkru neðst í hverfinu. Gekk það sem í sögu. Stráksi að ná þessu býsna vel. Við riðum síðan heim í hús, eftir taumæfingar, volta, fetgang, slöngulínur og gangsetningaæfingar.

Þessi laugardagur var ekki sem verstur.

Af Stöndum

Hefk lönd ok fjöld frænda
flýt, en hitt er nýjast:
Kröpp eru kaup, ef hreppik
Kaldbak, en læt akra.

Önundur tréfótur