Two songs for Hedli Anderson

Horfði á 4 weddings and a funeral um helgina, eða reyndar bara þann hluta sem jarðarförin er. Dáðist af skoskunni og tilsvörunum, eins og "do you know Oscar Wilde". "No not personally", " but I know someone who can get his fax number". Það var rétt áður en söguhetjan gaf upp öndina og elskhugi hans las ljóð eftir W.H. Auden í jarðarförinni.

Stop all the clocks, cut off the telephone,
Prevent the dog from barking with a juicy bone,
Silence the pianos and with muffled drum
Bring out the coffin, let the mourners come.

Let aeroplanes circle moaning overhead
Scribbling on the sky the message He Is Dead,
Put crêpe bows round the white necks of the public
doves,
Let the traffic policemen wear black cotton gloves.


He was my North, my South, my East and West,
My working week and my Sunday rest,
My noon, my midnight, my talk, my song;
I thought that love would last for ever: I was wrong.


The stars are not wanted now: put out every one;
Pack up the moon and dismantle the sun;
Pour away the ocean and sweep up the wood.
For nothing now can ever come to any good.

W. H. Auden

Fjærverur

hugmyndin
er af fjærverum
en ekki
veruleikanum

því nærveran
var dæmd
fjarverandi
af rang-
hugmyndum

Annar í páskum

Fór í gegningar eða hirðingar í morgun, naut samveru húsráðendur. Eldri hjóna, foreldra æskuvinar míns. Hjálpaði til með graðhestana sem komnir eru með vorfiðringinn. Þaðan í þreksalinn eftir hádegi og fór eina hraðbraut og speisgöngu á þyngri kanntinum svo ekki þurfti langan tíma til að ná upp "hámarkspúls" og heljarsvita. Dreif mig svo í sundlaugina og hugsaði um húðlitinn. Yrði vonandi brúnn en ekki gulur. Synti einhverja hundruð metra, reyndar færri en vildi geta gortað af. Sólbað í pottunum. Fór svo í klukkutíma slökun við arineldinn, kínversku tónslistina og fugltístið í bakgrunninum. Held bara að þetta sé geðrækt ekki síður en líkamsrækt. Líður strax mikið betur öllum, eftir bara þjúskipti. Hvernig verð ég eftir þrjátíu? Er óskaplega hrifinn af dekoreringum í baðhúsinu. Frjósemistákn á öllum veggjum og kínverskir vel slípaðir steinar, mótaðir eins og lendar ungmeyja verða á vegi manns (oftar en ykkur grunar). Yngir mann allan upp. Fór svo í hesthúsið aftur og nú í besta kompaníi sem hugsast getur. Riðum upp að Vífilstaðavatni í kvöldsólinni. Í kvöld Stuðmannamynd.

Engin rós er án þyrna

var málshátturinn sem ég fékk úr páskaegginu.
Fór í hesthúsið.
Fór í baðhúsið.
Sá fyrstu lóu vorsins.

Tíminn

Aðeins í
draumum
er tíminn
afstæður

Aðeins í
draumum
ertu ekki
horfin

Mig dreymdi
að tíminn
væri annar,
staðurinn hér
og þú mér hjá

Nýr kafli

Ærir fagnaði nýjum fjölskyldumeðlim í ættinni í dag. Var í skírn hjá bróðurdóttur sinni. Bróðir minn er næst ríkasti maður í heimi. Eg á frábæra syni tvo sem gera mig þann ríkasta (í eigin huga). En bróðir fékk nafna. Guðbjörn Máni var skírður í dag, laglegur snáði. Þar voru miklar veitingar og ég spurður um átakið mitt nýjasta. Hvort ég væri virkilega svona upptekin af því að ég hefði ekki einu sinni tíma til að skrifa um það. Vildi að svo væri.

Hét því að drífa mig í ræktina og gerði það síðdegis áður en ég fór í hesthúsið að gefa. Fannst það líka við hæfi, að taka út iðrunina á eigin skrokk. Er að verða katólskari, meir og meir. Hefði þurft að skrifta, en ekki þýðir að gera það á netinu. Ekki get ég farið og látið hýða mig fyrir framan allar höfuðkirkjur, né farið á hnjánum upp scala sancta og farið með eitt Maríuvers í hverri tröppu.

Ég dreif mig í ræktina og ákvað að vera góður við sjálfan mig um leið. Píska mig út, en dekra líka svolítið. Keypti mér uppbótarkort í betri baðstofuna næsta mánuðinn. Nú kemst ég inn í það allra heilagasta. Unga myndarlega stúlkan sem afgreidd mig sagði að það væri æðislegt að vera þarna. Maður færi bara alltaf, -og svo hætti maður að nenna í íþróttasalinn, færi bara niður í baðhúsið. Þá væri bara um að gera að muna eftir að spenna rass- og magavöðvana. Það væru líka góðar æfingar.

Hitti svo niðri í sal alþingismann sem ég er málkunnugur og spjallaði aðeins við hann. Hann sagði að maður ánetjaðist þennan lúxus um leið og maður væri kominn upp á lag með að mæta þarna.

Ég fór í 30 mín í speis göngu og fór báðar hraðbrautirnar í lyftingum. Var þá farinn að finna hvernig ég iðraðist. Expecto Patronum og dementorarnir hurfu á braut. Sveittur og aumur staulaðist ég í baðstofuna. Það var nú æðislegt eins og stúlkan sagði. Fór í veitingastofun og fékk mér melónuvatn. Settist inn í ilmslökunarklefann og fann hvernig ég slakaði á eftir erfiðið og gufurnar hreinsuðu nefholið. "Kannski maður hrjóti minna eftir svona meðferð" hugsað ég þar inni. Síðan fór úr hverjum slökunarklefanum og saltböðunum, og fékk mér á milli melónuvatn.

Þetta er sko lúxus hugsaði ég. Fór svo inn í kyrrðarherbergið. Lagðist í leðurstólinn við arineldinn og lét líða úr mér streituna (sem reyndar var ekki mikil eftir). Lét ljúfar minningar líða um hugann. Rumskaði svo við að kallinn í þar, þar næsta stóli hraut. "Jæja, svo gufurnar koma ekki í veg fyrir að maður hrjóti". En þær hreinsa hugann.

"Þetta er sko annars konar átak" hugsaði ég þegar ég gekk út. Held bara að það sé upphaf nýs kafla í lífinu.

In Memoriam á föstudaginn langa

Ég kveð þig fugl er flaugst yfir hafið
og færðir gleði og birtu í mitt líf
Nú flýgur þú aftur og ferðast um heiminn
og finnur á ný einhverja einmanna sál,
á erlendum ströndum sem fagnar þeim söng
er að morgni þú syngur í byrjun hvers dags

En minningin lifir og mun eg ei gleyma,
magnþrungnum vængjum er báru þig hátt
Ég hélt að ég gæti og trúði í senn
í augnabliks gleði að flogið ég gæti
um heim allan bjartan á vængjunum þeim,
við hálsin þinn hvíta og brjóstið þitt rauða

Við bárumst til Kína og byggðum í huga
heim okkar nýjan, þar sem bættist allt böl
Á framtíð við trúðum, um frelsið við dreymdum
en földumst í skugga án birtu og ljóss,
í skugganum fölnar og skemmist hver urt
og fuglarnir villast af leið yfir hafið

Við töpuðum áttum, enn upp hófum flugið
að sólinni stefndum, við geislunum fylgdum
er brennandi heitir í fiðrinu kveiktu
og þú fuglinn minn fagri þú logaðir bjartur
sem fönix þú hverfur, aska er ein eftir
en upp ríst þú aftur í einhverjum lendum
og syngur þinn óð fyrir glaðværa sál

Ég kveð þig fugl, er flaugst yfir hafið
en minning lifir og mun eg ei gleyma
Nú syng ég að morgni sérhvern söng
er þú kenndir, en sárt brenna geislar
í brjósti mér und er skugginn þinn
skyldi eftir brennandi heitur

How to survive your midlife crisis

Ærir er ekki beint þátttakandi í lífinu, heldur áhorfandi. Hann hefur komist að því með árunum að það hlutskipti hentar honum best. Hann er í rauninni ekki til, en hann hefur ódrepandi áhuga á mannlegu eðli. Bloggið er undarlegur hlutur eða heimur út af fyrir sig og þar gerist margt skrýtið. Þar skiptast á skyn og skúrir í lífi fólks. Ærir er alltaf sammála síðasta ræðumanni og hefur aldrei skoðanir á hlutum eða málefnum, enda er það ekki hlutverk skrásetjarans.

Athyglisverðasta fyrirbærið sem hann hefur rekist á bloggsíðum nýlega er hvaða myndir miðlífskrísur geta tekið hjá konum. Hann hefur áður mælt með bókinni ´"How to survive your husbands midlife krisis", sem mun vera sjálfshjálparbók fyrir fráskildar eiginkonur, en stúdíur Æris hafa sýnt að þetta fyrirbæri hrjáir ekki síður konur en karla. Þær virðast ekki síður vera leitandi og í því ástandi er oft gripið til skyndiúrlausna og gullnum tækifærum kastað á glæ.

Þegar fólk stendur sameiginlega frammi fyrir vanda, reynir á karakterstyrk þess. Sumir hlaupa alltaf frá erfiðleikunum, en aðrir fá stuðning hvert af öðru. Aðrir sjá bara dökku hliðarnar og grafa það góða í skyndingu, eru alltaf að leita að hinu fullkomna sem er ekki til. Það er ein lausn býst Ærir við, en telur þó að alltaf sé mikilvægt, þegar kaflaskil verða í lífi fólks, að skilja við fortíðina með reisn og veiti stuðning svo framast sem það unnt. Án þess þó endilega að framtíðinni sé kastað á glæ. Þeir sem velja slíka leið taka oft mikla áhættu því framtíðin er óþolinmóð og nútíminn óvæginn og dómharður. Það reynir á og sumir gugna og sumar orustur tapast en stríðið þarf þar með ekki að vera glatað. Þá má heldur ekki gleymast fyrir hverju barist í upphafi. Litlir sigrar í einu, eða eins og Ærir sagði í nýju skónum sínum í gær, eitt skref í einu er ágætt svo framarlega sem áfram miðar. Jafnfætisstökk skilar manni ekki langt í einum rykk, en sumir vilja fara þannig í gegnum lífið. Aðrir velja sér alltaf nýjan og nýjan völl, halda að þar sé hamingjunar að leita. Þannig geta miðlífskrísur bæði karla og kvenna verið, -en sumir hafa bara ekki innsæi og skima alltaf út. Skyggni þeirra er samt takmarkað.

Skrýtnir skór

Fór í bæinn í gær og fór í klippingu og er nú kominnn með vel snyrt 4mm skegg. Fékk nudd í hársvörðin og rann ýmislegt upp fyrir mér. Það er gott að hugsa í rakarstól, og segja bara jam og já þegar rakarinn malar, en maður er annars hugar. En sumt verður víst ekki aftur tekið, fremur hárið sem féll á gólfið. Það verður maður að sætta sig við, en hárið vex þó alltaf aftur (og skeggið líka).

Fór svo að leita að bókinni ágætu um fæði páfanna en hún fannst hvergi. Ég fékk þó tækifæri til að prófa skóna mína nýju í brekku. Gekk upp og niður Bankastrætið og Laugaveginn og Austurstræti. Var svo léttur á mér að ég nánast spólaði og datt í hug þessi bullvísa:

Mikið á ég skrýtna skó
með skemmtilega sóla
Unga stúlkan æpt´og hló
er hún sá mig spóla

Rakst á bók sem heitir 1,000 Places to See Before You Die. Keypti hana "med det samme". Hét því að leggjast í ferðalög til framandi staða.

Dx: gula

Ærir gerði læknamistök á föstudaginn. Í meðferð hjá honum er eldri kona svolítið skert eftir mikil veikindi. Hún tók upp því fyrir um tveim vikum að kvarta um verk í hægri síðu. Greindist fljótt með gallsteina, ofan á allt annað blessuð konan. Fór í aðgerð í vikunni á undan og svo tveim dögum áður en hún kom til mín aftur, fór hún í gallvegaskoðun innan frá. Svo tók hún upp á því á föstudagseftirmiðdaginn (svona rétt fyrir kl 15:30) að kvarta um meiri verki í kviðnum og þenjast út. Af þessu höfðu hjúkrunarfræðingar áhyggjur og Ærir fenginn til að líta til hennar. Við fyrstu sín blasti við að konan var heiðgul. Ærir var fljótur að greina gallvegastíflu og senda hana til lækna á spítala sem kunna að meðhöndla slíkt, enda það best svona rétt fyrir kl 16:00. Hann undraðist þó hversu hress hún var og hafði í raun lítil önnur einkenni.

Nú fer Ærir með veggjum, eins gott að hann á nýja skó og yfirhöfn, því ekki reyndist konan með stíflaða gallganga eða lifrarsjúkdóm. Ó nei. Hún var ekki með trufluð lifrarpróf umfram það sem vænta mátti 7 dögum eftir aðgerð. Ó nei, sjúkdómsgreining Æris var röng.

Það kom nefnilega í ljós að nokkrum dögum áður hafði hjúkrunarlið deildarinnar tekið sig til og ákveðið að stjana við og hjálpa konunni við snyrtingu svo hún liti betur út. Já og nema hvað. Þær báru á hana svokallað brúnkukrem sem með tímanum gefur húðinni gulleitan blæ. Gulu. Þetta vissi Ærir ekki.

Ærir hefur greinilega lítið innsæi inn í snyrtiheim kvenna. Klínisk greining var rétt, en etiologian (orsökin) var kolröng hjá sveitalækninum.

En svona geta konur villt á sér heimildir og Ærir fallið fyrir því hugsaði hann. Útlitið er ekki allt. Í þessu tilfelli var útlitið ekki í lagi en innrætið í góðu lagi.

Nýjir skór

Ærir er íhaldsamur, en þó rótækur inn við beinið. Verður oft afspyrnu reiður og á erfitt með að höndla það. Heimsómafræðingur par exelance. Sem ungur maður fuðraði hann oft upp og sagði allan fjandann í bræði, sem hann oft sá eftir þegar af honum bráði. Óskaplega erfiður hreint út sagt. Hefði þurft "anger management" terapíu sem ungur. Kannski er það aldrei of seint. En um það var nú ekki ætlunin að skrifa í dag, heldur nýju skóna mína.

Ég fór til Texas og var þar í næstum 10 daga (missti úr einhverja sólarhringa í ferðalögum). Sat í 12 t á dag við að reyna að læra ný fræði. Gerði eiginlega ekkert annað (amk af viti). Fór í innkaupaleiðangur og keypti mér nýja skó. Það sem meira var að þeir voru með nýju lagi. Ekki gamla tegundin sem Ærir hefur átt amk fjögur pör af, par fram að pari. Það er nefnilega þannig að þegar maður hefur fundið skó sem passa er best að vera bara í þeim, þannig hefur Ærir keypt sér stundum tvenn pör eins til að geta átt til skiptanna. Því ekki er gott að vera allan daginn, dag eftir dag í sömu skónum. Nýjir skór geta þrengt að og valdið hælsæri og tásæri og ilsæri en nýju skórnir mínir særa mig ekki. Þeir eru mjúkir og léttir. Falla eins og flís við rass eða skór að tám. Maður á greinilega aldrei að vera hræddur við að prófa nýja hluti og fara nýjar leiðir. Sumum lærist það hægt.

Nú spígsporar Ærir um ganga, stéttir og stíga í sínum nýju skóm (það er ekki kúrekastígvél ef einhver skyldi halda það, því Ærir var í Texas, þó það hafi verið freistandi, en svo rótækur er Ærir ekki orðinn). Gott ef maður verður bara ekki léttfættari og finnur nýjar leiðir í nýjum skóm. Kannski Ærir prófi þá í brekku síðar í dag. Þeir eru ágætir í stigum.

Ærir keypti líka nýja yfirhöfn í ferðinni til Texas, svo hann þekkist varla lengur tilsýndar. Um yfirhöfnina verður fjallað síðar. Nú er bara spurningin. Breytist innrætið þegar þegar ytra byrðið hefur tekið stakkaskiptum?

Hún Ella frænka og lífið sjálft

Ella frænka mín er fædd árið 1918, sumir myndu segja frostaveturinn mikla. Það eru mörg ár síðan. Í síðustu viku veiktist hún mikið og var flutt á sjúkrahús. Hún veiktist ung af berklum og var í mörg ár, sennilega 7 ár á Reykjalundi. Á miðvikudagskvöldið, þegar ég var að tala við vin minn eins og kemur fram hér fyrr, fékk ég símtal frá ættingja okkar sem sagði mér frá því að Ella væri veik og komin á sjúkrahúsið í Fossvogi. Ég fór því eftir samtal okkar vinanna til hennar, enda kom hún mér, eins og svo mörgum öðrum í ættinni nánast í móður stað. Sérstaklega þegar ég flutti suður til að fara í Háskólann. Þá bjó ég í sama húsi og hún og Anna systir hennar og Bjarni frændi. Þau voru öll ógift.

Það var langt liðið kvölds þegar ég kom til hennar og þá var hún nánast í móki og gat ekki tjáð sig. Þó náði ég sambandi við hana á milli óráðanna og skilaboðin voru skýr. Hún vildi deyja. Hún gat ekki talað og við héldum að kannski hefði hún fengið blóðtappa, en fyrir utan óráðið og málstolið hafði hún ekki önnur einkenni um slíkt. Á fimmtudagskvöldið var hún komin með hita og enn var óráð og hún gat lítið talað. Ég kom til hennar fyrir hádegi og svo aftur um kvöldið og sat hjá henni. Skilaboðin voru alltaf þau sömu, ítrekað reyndi hún að segja og gera mér skiljanlegt að hún vildi ekki halda áfram að lifa. Við náðum af og til sambandi, og oft reyndi ég að fylla í eyðurnar til að hjálpa henni við að finna orðin. Nú var enn leitað að orsökum veikindanna. Teknar voru blóðræktanir og mænustunga.

Á föstudagskvöldið bjó ég mig undir það versta. Ég kom upp úr kvöldmat og sat lengi fram eftir. Var í marga klukkutíma. Mér fannst hún vera að hressast og ákvað að sitja hjá henni. Alltaf voru skilaboðin skýr, og nú var alveg skýrt að ég ætti að fá læknana til að stöðva alla meðferð. Það var erfitt og nokkrum sinnum fór ég fram á gang á meðan starfsfólk deildarinnar, alveg dásamleg fólk var að sinna henni. Á ganginum var greinilega ein fjölskylda hjá mikið veikum einstaklingi. Ég sagði við sjálfan mig. Þau eru að bíða. Þau eru að kveðja. Ég fylgdist með þögull og hugsaði, skyldi ég vera að gera það líka. En hún Ella frænka var svo miklu hressari en kvöldin á undan.

Ég fór heim til að sofa og það var margt sem fór í gegnum hugann á leiðinni til systur minnar. Um kvöldið hafði ég mikið hugsað um langt lífshlaup hennar Ellu frænku, en einnig mitt eigið. Það er samtvinnað á svo morgum stöðum. Eins og flétta með flóknu mynstri. Ég var ósköp sorgmæddur. Það var svo dagsatt og blasti svo við að maður á bara eitt líf og hver er sinnar gæfu smiður. Á stundum sem slikum er maður reiðubúinn að taka ákvarðanir, að gera upp hug sinn. Lífið allt nær samhengi, en svo getur það hrunið eins og spilaborg. Það sem var erfitt í gær, í síðustu viku eða sl. mánuði eða jafnvel ár virðist auðvelt. Lífið hefur forgang og maður gerir upp hug sinn um hvernig maður vill lifa því.

Ég fór heim og hugsaði um þetta, sumir myndu segja reyndi að senda hugskeyti eða biðja. Fann þá katólskuna koma upp í mér. Fann sterkt innra með mér í hjarta mínu, að nú vildi ég að ég gæti kveikt á kertum í fallegri kirkju á hárri hæð. Ég reyndi að biðja þess og var hugsað til þess að í katólskum kirkjum getur maður farið og kveikt kertum og ljósið logar fyrr þann sem maður hugsar um. Ég óskaði að ég gæti kveikt á tveim kertum, öðru fyrir Ellu frænku og hinu fyrir okkur öll hin. Ég reyndi að senda vinum mínum hugboð. Það sótti sterkt að mér að þurfa að gera þetta en varð fljótt magnþrota, því mér fannst viðbrögði vond. Varð meira að segja reiður, en vonaði samt. Hver kveikir á kertum á föstudagskvöldum í kirkjum. Kannski myndi duga að einhver gerði það á laugardegi. En stundum snúast bænir upp í andhverfu sína. Það fannst mér þessa aðfararnótt laugardags. Ég fann líka mikla þörf fyrir að láta eitthvað gott af mér leiða. Gera einhverjum gott, miðla einhverjum af því sem ég þekkti best og sem væri ánægjulegt og gefandi.

En seint um nótt er það erfitt. Hvernig fer maður að því? Getur maður notað tæknina, getur maður sent hugskeyti, hvernig getur einmanna maður miðlað einhverri sameiginlegri reynslu? Tækni er viðsjárverð undur og hana skyldi maður nota varlega. Etv eru hugboðin betri, hugskeytin. Ég held að hugskeyti séu til en tæknin vefst fyrir mér. Hún verður mér oft að falli hugsaði ég þessa nótt. Það getur hvatvísin líka gert.

En kannski var ég bænheyrður eða bónheyrður. Eru það ekki skyld orð? Ég veit það ekki og það mun ég aldrei vita. En nú kemur sagan sem mig langar að segja ykkur. Á laugardagskvöldið kom ég um kvöldmatarleitið. Átti ekki von á því að breyting hefði orðið. Ég sá strax að hún var hressari hún gat talað. Málstolið var horfið, en hún var ósköp andstutt og móð. Það blés og ískraði í henni. Hún hefur léleg lungu hugsaði ég, hefur verið, brennd, blásin og höggvin. Eftir smá stund áttaði ég mig á því að ég yrði að gera eitthvað. En ekki það sem hún vildi sem var að hjálpa henni að deyja. Ég gæti ekki staðið til hliðar við lífið.

Ég talaði við indæla unga hjúkrunarkonu sem sagðist myndu kalla til aðstoðarlækni. Fljótlega kom hún með súrefnisslöngur og Ella frænka fékk smá í nös. Hún var enn móð en samt heldur jákvæðari, kvartaði um andþyngsli og þegar ungi læknirinn kom að stjana við hana lifnaði hún öll við í orðsins fyllstu merkingu. Hún fékk lyf til að tappa vökva af lungum og þegar verið var að gefa henni lyfið benti hún unga lækninum á eitthvað á borðinu sem hún vildi fá. Hún gat ekki fundið orð yfir það og var andstutt. Það var ekki vatnsglasið, það var ekki hárbustinn. Það var varaliturinn, rauður varasalvi.

Hún rétt mér varasalvan og setti stút á muninni. Ég átti að varalita hana. Það hef ég aldrei gert, hvorki á sjálfum mig né aðra. En þetta voru skýr skilaboð og þegar Ella frænka gefur skýr skilaboð þá fer maður eftir þeim. Þannig hefur það alltaf verið. Kannski er það unga fólkið sem hefur svona góð áhrif hugsaði ég. Lyfin og súrefnið virkuðu vel. Hún Ella frænka hresstist og leit svo vel út með varalitinn. Ég spurði hvort við ættum ekki að horfa á Ædólið. Það vildi hún og sagðist alltaf horfa á það. Hún fékk verkjatöflur og settist upp og drakk næringardrykk með jarðaberjabragði og við sátum saman þögul og horfðum á sjónvarpsþáttinn. Hlustuðum á lögin og unga fólkið snerist í kringum hana Ellu. Mikið var hún ánægð og glöð og hress í bragði. Henni fannst strákurinn skemmtilegri og betri en var þó viss um að stelpan myndi vinna.

Þegar ædólið var búið slökktum við á sjónvarpinu og ræddum um gang lífsins og hvað hún hefði alltaf verið lánsöm og allir góðir og hjálpsamir. Alveg eins og unga fólkið sem stjanaði svona vel í kringum hana. Það var komið annað hljóð í strokkinn.

Ég kvaddi Ellu bjartsýnni og trúmeiri en áður. Vissi nú hvað ég þyrfti að gera, hvað ég vildi. Lífið er aðeins eitt. Kannksi eru þær systur von og trú enn máttugri en okkur grunar.

Í kvöld fórum við feðgar til Ellu frænku. Umræðuefnið var hvað unga fólkið væri að gera. Fermingarveislurnar í gær og hvort ekki væri rétt að hún fengi maukað fæði, en hún hafði nú ekki viljað ónáða starfsfólkið með það, sem hefði nóg með að sinna þeim sem veikir væru á deildinni.

Crazy or what

Er Ærir endanlega bilaður er spurt á göngum og í skotum þessa daga. Hálkveðnar vísur á bloggsíðum bæta ekki úr. En þó Ærir sé eins og ætið á barmi örvæntingar heldur hann enn í hvannrót eina þó, þar sem hann hangir fram að hengiflugi og vonast til að eigi mun hún upptekinn. En hann hefur undanfarið staðið í tamningum, er ekki góður tamningamaður enda slæmur í mannlegum samskiptum líka. Hann hefur þó verið að glíma við Crazy-Horse undanfarið, eftir að hann Ærir gerði sneipuför mikla til Texas og komst ekki á Rodeo. Þar tapaði Ærir geðsmunum sínum alveg á köflum, ruglaður af tímamismun gerði hann óskunda mikinn svo eftir varð tekið um allan heim. Hann fór m.a. á bar nokkurn og sá þar drykk sem kallaðist Metroman Martini sem í var vodki, "hypnotic" coctail (ekki nánar skilgreint) og annað sull. Ærir horfði lengi á barþjónin sem talaði með Houston málhrein og sagði með íslenskum hreim. "I want this". Barþjónin horfði til baka og sagði eftir að hafa virt Æri fyrir sér "no you dont". "This is a girly drink that is not even good". Af öðrum drykkjum drakk Ærir frá sér ráð og rænu og vann sér margt til óhelgi. Fékk þó að fara óáreittur úr landi og gengur enn laus.

Heim kominn hefur Ærir átt stundir með hrossum sínum. Hann hefur reynt að temja Crayzy horse og á tímum í nokkuri lífshættu enda ekki beint til þess skapaður. Hann hefur þó sannfært sig um að á meðan geri hann ekki nokkurn annan óskunda. Hann hefur fundið eitt ráð til að róa sig, en það er að raula lag við hæfi og er titill þess er einmitt: "This is the closest thing to crazy I have ever been". Og sveimér ef Crazy horse tekur bara ekki undir í viðlaginu og róast niður. En crazy horse er engin hvítur fákur.

This is the closest thing to crazy I have ever been

Ærir hefur lagst í þunga þanka með sína smáu skanka og lætur allt danka.

Vinur er sá sem til vamms segir

Ágætir vinir kallast svo af því að þeir eru ekki bara góðir vinir heldur ágætir. Vinur er sá sem til vamms segir. Hitti í gærkveldi ágætan vin minn, nokkuð svartan hið ytra, en bjartan að innan. Ræddum við lengi saman. Fórum út á Gróttu og horfðum á ólgandi sægrænnt brimið í norðan galsanum. Gott ef maður bara hugsar ekki skýrar þegar særokið feykir hárinu til og nuddar hársvörðinn og lokkarnir toga í hársekkina. Þetta var bara hálfgerð terapía, -særoks terapía, þar sem samtalsmeðferðin drukknar oft í öldubrotunum, en hugsunin skýrist og hugrekkið vex.

There are nine million bicycles in Bejing.

That´s a fact....

Vox mea est bamba
possum depellere .....

Úr þjóðsögum

Er sú væflan útlits grá
í mórauðu fati,
púkans svæflaprjónagná
peysuræfli svörtum á.

Ungleg nokkuð þykir, því
þumal-tottar-fingur.
Rækals brokkar rytjan ný
rauðum sokkagörmum í.

(höf: Gísli Konráðsson)

Markland

Í mörkinni berjast hrímþursar og nátttröll
um lágnættið að dagrenningu.
Viðkvæmur reyrinn treðst undan nettum fótum
berfættrar mannveru sem finnur steinblóð
vígvallarins þrýstast á milli tána sem límast
saman til að halda hópinn. Tvær og tvær eins
þær hafi verið skapaðar til þess eins.
Að morgni í skímu, þagnar ómur næturinnar
og mannveran hleypur nakin innan um dranga
og dimmuborgir. Fórnarlömb hríms og nætur
bíða sólargeislans og þess að
mannveran veki þá af þyrnirósarsvefni
með kossi sem bræðir steinrunnin hjörtu.

Ríkidæmi

Ríkidæmi bróður míns vex stöðugt. Enn einn dóttursonurinn fæddur. Til hamningju öll sem að því standið.

Einstefna

Andar, hlustið,
heyrið húmið
nálagst, eilífð
á næsta leiti,
sem teigar
næturró
og berst inn um
opinn gluggann.

Marrið í nagla-
dekkjum rífur þögnina.
eins og malbikið
biksvart límt við svörð.
Und-r var í árdaga,
gróinn teigur,
gras og lækur
og blóm fyrir bý.

Í hugarþey og
hvirfilgolum,
upp vaxa aftur
stör og hnappur
af hlýjum andblæ
ef elskar aftur
og yrkir gróður
við götuna til baka
og fram á veg.

Úr engu varð allt
og andefni hvarfast
í tíma og rúmi
efnisheims
sem ekki var til.
Hvaðan kom
andinn í efnið
sem græðir
og gleður
og sorgina sefar.

Ferðast hann einn
og aldrei stoppar.

Í álnum svarta

Sólin hverfur
í sogandi holið.

Sindrandi stjörnur
um sólkerfin snúast
en enda allar ævi
í svörtu gapi.

Hverfur þá heimur,
hugsun slokknar
og ljósið með.

Homo Abdominalis

Fór í leikfimi í gær og hóf formlega átak_2006. Nú er nokkuð komið í leikfimistöðina sem heitir "hraðbraut". Væntingar Æris til þessa fyrirbæris eru miklar. Þar eru umferðaljós, rauð og gul og græn. Kannski gengur breyting til betra lífs eitthvað hraðar og betur í hraðbrautarátakinu.

Smákrimmagrín

Leikhúsgagnrýni Moggans er helsta heimild fyrir uppgangi menningar á landinu. Fyrr í þessari viku, á þriðjudag, var umfjöllun um skólaleikrit MS. Þar er vakin athygli á því að:

"Af leikurum vekja mesta athygli ..[litli kall Ærisson].. sem gerir smákrimmann góðhjartaða, Ella, að stærri persónu en hlutverkið gefur tilefni til".

Ekki var það nú slæmur dómur. Hvaðan koma þessir hæfileikar?

Ærifákur

Crazy horse barðist fyrir ættbálk sinn og þjóð Lakota indíána. En í dag fór ég á bak Greifa í fyrsta sinn. Ég teymdi hann niður að hringgerði og á leiðinni var hann mjög órólegur, hneggjaði oft og hátt. Við þurftum svo að bíða og þegar hann heyrði í hestinum inn í tunnunni fældist hann trekk í trekk og stökk og ærslaðist. Voru mér að fallast hendur, þegar loks viðkomumst inn til að hefja æfingar. Nokkurn tíma tók að róa hann niður en svo slakaði hann á. Ég laumaðist varlega á bak og við fórum okkar fyrstu hringi. Smám saman fór þetta að ganga betur og við skyldum sáttir. Áður en ég komst á bak varð mér hugsað til þess að hesturinn væri brjálaður, eða öllu heldur ég væri það að ætla mér á bak. En svo yfirvann ég óttann og það gerði Greifi líka. En kannski verður hann á næstunni í huga mér Ærifákur.

Tilvitnun dagsins

Listin að skrifa er listin að bæta rassinum á buxunum við setuna á stólnum.

- Mary Heaton Vorse

Post-influenza rykkir og skrykkir

Með rykkjum og skrykkjum er heilsan að byrja að skríða saman. Á föstudag var risið lágt og við rúmið dvalið. Hélt ég myndi hressast eftir að ég fór að lesa Sólskinshest eftir Steinunni Sigurðardóttur. Á laugardagsmorgni var ég bjartsýnni en ég hafði verið marga undanfarna daga. Dreif í mig á fætur og ákvað að skreppa í hesthús og heilsa félögum mínum, sem eru í mínu lífi hálfgerðir sólskinshestar. En þar dvaldi ég ekki lengi. Hitti vina mína en kvaddi eftir 10 mínútna dvöld enda þá strax farinn að svitna og kominn með hroll. Ætli þetta heiti ekki að slá niður. Kom heim um hádegi og fór beint í rúmið og svaf langt fram að kvöldmat. Rétt náði sjónvarpsheilsu en ekki meira en það. Reiknaði ekki með að ná heilsu nokkru sinni aftur þegar ég gekk til náða um kvöldið.

Á sunnudagsmorgni hringdi svo Finnur í mig og sagðist tilbúinn að ná í hesta austur á Rangárvelli, hvort ég væri ekki kominn til heilsu. Í svefnrofunum, um kl 11.00, jánkaði ég bættri heilsu og hugði á augabragði að annað hvort lifði ég það af að sjá hesta í haga ella dræpist úr farsótt. Þá væri best að gera það í "guðsgrænni" náttúrinni. Á köldum mel. Ég dreif mig því hóstandi af stað. Als óétinn enda mátti engan tíma missa, hvað þá undirbúa slíka skyndiferð. Stundum verður maður að taka ákvörðun á staðnum! Föruneytið var gott Fanney kom líka og Úlfur hestamaður, tveggja ára, afa strákur og ömmu. Við hin fjögur fræknu drifum okkur á austur að Kaldbak og smöluðum hestum í gerði. Greiðlega gekk að ná Illuga hans Finns en aðeins meira bras að handsama Greifa minn. Hann lét sig þó blessaður. Eftir að ég hafði hangið í faxinu á honum í æsilegri viðureign, sem hver farsóttargemlingur getur verið stoltur af. Báðir voru settir vandræðalaust á kerru. Greifi streittist þó á móti og ætlaði ég að gefa honum mola, til að mýkja hann og róa að laða að mér. Þá glumdi í Finni, ætlarðu að verðlauna óþekktina í hestinum. Það þykir ekki góð uppeldisaðferð, en allmikið notuð, að reyna að mýkja börn upp í fýluköstum með því að gefa þeim nammi.

Jæja. Hann Greifi minn fékk ekki nammi fyrr en hann var kominn inn í kerruna. Þá andaði ég léttar, og hóstaði reyndar líka. Fann hvernig hreina loftið lék um lungnapípurnar og ég hresstist við. Hér skyldi ég ekki bera beinin, -heldur hressast. Ný lyftist andinn upp undir Heklu sem gnæfir við sjóndeildarhring. En fleira átti eftir að lyftast. Því í gerðinu biðu nokkrir fleiri hestar. Þar á meðal hinn glófexti gæðingur minn Hálfmáni. Ég ákvað að heilsa upp á hann. Aðeins að láta hann venjast því að vera tekinn og handfjatlaður. En Hálfmáni var ekki á sama máli. Stökk til og hljóp á milli horna. Faxið og taglið sveifluðust í vetrarsólinni og af lýsti. Sólskinshestur. Loks króaði ég hann af í horni einu. En þá tók hann sig til. Lyfti sér til flugs, bringan lenti á efsta plankanum í gerðinu. Brothljóð og plankinn brotnaði og yfir sveif hesturinn. Vá heyrðist úr horni. Hálfmáni hljóp út frelsið. Er það í annað sinn sem ég sé hann fara yfir hestagerði í fullri hæð. Mikill er krafturinn. Það verður gaman að ríða honum einn daginn.

Heimferð gekk vel. Alveg að óskum. Vinir mínir þó dulítið miður sín vegna válegra tíðinda sem ég færði þeim. Stundum er lífið miskunarlaust.

Heima í hesthúsi gekk allt eins og í sögu. Ég sat yfir hestum fram eftir degi. Vildi sjá að Greifi aðalagaðist nýjum heimkynnum. Hann hefur gengið í Haga með Hófi og Glóa svo ég átti ekki von á vandræðum. En þó er allur varinn góður. Enda gott að hugsa í hesthúsum. Heim kominn var ég hálfuppgefinn eftir daginn. Hafði varla heilsu í meira. Bjóst varla við að komast í vinnu daginn eftir. Á mánudagsmorgni.

Á mánudegi gekk óveður yfir og rykkti og skrykkti í landinu öllu. Jarðskjálfti í Krísuvík. Enn ein krísan hugsaði ég. Það er aldeilis að náttúruöflin senda manni skeytin. Allt er tengt í intergalaxíunnar strengjasveit. Gjörningaveður þegar ég kom í hesthúsið. Útburðarvæl í þakrennum. Vindhvinur og strengir fram hjá húsum. Rigningasuddi og slydda. Napurt er vælið. Hestarnir órólegir í gerðinu. Mikil læti í þeim blessuðum. Þeir skilja hugsaði ég. Þeir skilja. Það skiptast á skin og skúrir. Jafnvel hjá sólskinshestum.

Á útskerjum

Átti erfitt með að sofna í gær, enda fossaði úr bólgnum vitum mínum, -inflenzutár. Fékk slæm skútabólgueinkenni með verkjum í andlitsbeinu og sírennsli. Loksins þegar takverkurinn minnkaði í brjóstinu. Varð þá hugsað til vögguvísu sem ég heyrði nýlega og sofnaði með stefið í heilaberkinum. Í dag er ég heyrnalaus.

Sofa urtubörn
á útskerjum.
Veltur sjór yfir þau,
og enginn þau svæfir.

Sofa kisubörn
á kerhlemmum,
murra og mala,
og enginn þau svæfir.

Sofa grýlubörn
á grjóthólum,
urra og ýla,
og enginn þau svæfir.

Sofa bolabörn,
á báshellum,
moð fyrir múla,
og enginn þau svæfir.

Sofa mannabörn,
í mjúku rúmi,
bía og kveða,
og babbi þau svæfir.

Your Personality Profile

You are elegant, withdrawn, and brilliant. Your mind is a weapon, able to solve any puzzle. You are also great at poking holes in arguments and common beliefs. For you, comfort and calm are very important. You tend to thrive on your own and shrug off most affection. You prefer to protect your emotions and stay strong.

The World's Shortest Personality Test

Seyði

Það er ágætt að eiga góða að. Systir mín sá sig auma og sauð handa mér grasaseyði. Úr fjallgrösum týndum norður í Ófeigsfirði á Ströndum. Hún færði mér það í rúmið upp úr hádegi í dag. Seyðið er rammt og rífur í. En eftir einn bolla er mér strax farið að líða betur. Er að reyna að þjösna öðrum bolla í mig núna. Hef reyndar bætt við límonusneið og hunangi sem ég á enn frá því ég reyndi fyrir mér við bakstur hér margt fyrir löngu.

Svei mér þá, ef ég trúi bara ekki á að þetta virki.

Óráð

Nú skil ég betur allar áhyggjur af influenzu og stökkbreytingum. Hefði betur látið bólusetja mig sl. haust. Ætla í te og hunang og sítrónur í dag. Auk hinna klassísku einkenna um hausverk, hósta og takverk í síðum með kölduköstum og svitabaði, þá upplifði ég að liggja í óráði í gær. Heldur óskemmtileg reynsla. Ásóttur af illum öndum sem skekktu gólfjalir, svo stólar ruku um köll og ég sjálfur með andlitislömun svo sá ekki út um annað augað. Reyndi af veikum mætti að fara með særingarþulur til að reka burt þennan ófögnuð. Reyndist þá málhaltur og þvöglumæltur. En svo bráði af mér aftur og fagnaði þessum heimi.

Influenza

Lagstur í influenzu með dæmigerðum einkennum.

Séð og heyrt

Þá er hefur litla drengnum mínum hlotist sá heiður að myndir af honum birtust í gær í nýjast tölublaði séð og heyrt ásamt fleira frægu fólki. Hann var nefnilega að leika í Sódómu Reykjavíkur í uppfærslu Talíu, leikfélags M.S. Í sama blaði er umfjöllun um stúlkukindina hana Silvíu nótt. Kannski er þetta allt barasta að verða ein Sódóma.

En stráksi myndast vel og stóð sig með afbrigðum ágætlega á frumsýningunni. Sprakk ekki úr hlátri fyrr en á annari sýningu. En þá voru allir svo glaðir að fáir tóku eftir. Svona er glaðværð og leikgleðin mikil.

Leiklist

Fór á leiksýningu hjá Thalíu, leikfélagi MS og sá Sódómu Reykjavíkur. Yngri sonurinn tók þátt í stykkinu og gekk rennslið vel, svo ég reyni að tileinka mér tungutakið. Drengurinn er stóð sig með ágætum. Lék eitt af burðarhlutverkunum, sem Elli. Skilaði því vel. En í sýningunni var áberandi leikgleði. Krakkarnir höfðu búið til sína eigin leikgerð upp úr bíómyndinni, sömdu texta og dans. Sýningin var fjölmenn og svo voru þau með eigin hljómsveit. Eitthvað fyrir alla, amk marga og þeir sem að þessu komu eru reynslunni og gleðinni ríkari.

Gratulera sonur sæll.

Dr. Hook

Þegar við vinur minn skógfræðingurinn gættum gersema öræfa landsins var þetta ágæta lag spilað oft í gamla gula rússanum ásamt ýmsu fleiru sem nú myndu kallast gamlir slagarar. Að lokum kviknaði í kasettutækinu og allt rafkerfi bílsins bráðnaði. Við sátum því á miðju hálendinu með úrbrætt rafkerfi í rúsnesskum eðalvagni. Nú er Silvía hin komin fram á sjónarsviðið. Kannski hún verði síðar þekkt fyrir sína "gömlu" slagara.

Sylvia's mother says "Sylvia's busy"
"Too busy to come to the phone"
Sylvia's mother says "Sylvia's tryin'"
"To start a new life of her own"
Sylvia's mother says "Sylvia's happy"
"So why don't you leave her alone?"

og allir saman nú:
And the operator says "40 cents more for the next 3 minutes"
Ple-ease Mrs. Avery, I just gotta talk to her
I'll only keep her a while
Please Mrs. Avery, I just wanna tell 'er goodbye

Sylvia's mother says "Sylvia's packin'"
"She's gonna be leavin' today"
Sylvia's mother says "Sylvia's marryin' "
"A fella down Galveston way"
Sylvia's mother says "Please don't say nothin'"
"To make her start cryin' and stay"

og allir saman nú:
Sylvia's mother says "Sylvia's hurryin' "
"She's catchin' the nine o'clock train"
Sylvia's mother says "Take your umbrella"
"cause Sylvie, it's startin' to rain"
And Sylvia's mother says "thank you for callin'"
"And, sir, won't you call back again?"

Sumir dagar eru betri en aðrir dagar og aðrir dagar verri en hinir. Í dag var hestadagur. Vaknaði snemma og dreif í mig í hesthúsið. Hafði þar mælt mér mót við höfðingja nokkra. Hafa þeir átt í stríði og bauðst í ég til að veita þeim, þó ekki væri nema með hnullungum og sláturkast. En styrkleika skyldum við sýna og ríða um héraðið svo eftir væri tekið. Ég er nefnilega fluttur. Hef hestana mína í Kópavogi og var varla þangað kominn þegar upp risu deilur illvígar. Helst þótti yfirvöldum ráðlegt að leggja niður hesthúsahverfið. Ég neita að taka það persónulega. Þó nójan sé etv í meira lagi þessa daganna. Allt alsherjarsamsæri.

Það er gott að eiga góða að. Þannig kom áralöng vinátta mín við skógfræðing einn að góðu. Móðir hans skaut nefnilega yfir mig og hestana mína skjólshúsi. Þar dvelja þeir í góðu yfirlæti. Í morgun tókst mér að telja skógfræðinginn á að koma og moka húsið með mér og etv ríða út. Ég mætti tímalega og á réttum tíma enda óstundvísi ómögulegur eiginleiki. Ekkert bólaði á vini mínum og hans fólki. Ég dreif út hesta. Einn neitaði þó að fara út og stóð sem fastast. Hann er 28 vetra og er eini hestur vinar míns, skógfræðingsins. Hann hélt hann fengi tuggu ef hann stæði inni eins og graðhestarnir tveir. En út fóru þeir gröðu líka. Reyndar ekki í sama gerði og merarnar. Það hefði þó verið athyglisvert. Þá vilti Borði gamli út líka. Reyndar þurfti að fylgja honum. Líkt og eðalbornum höfðinga.

En tíminn leið og ekki kom vinur minn. Ég tók nú til og sópaði og mokaði tvær hjólbörur af skít. Það var ágætt starfa. Enda þarf maður stundum að moka sinn eigin skít. En rétt þegar þessu lauk. Þá kom vinur minn og fjölskylda hans. Var ég viss um að skýringin væri að lengi hefði tekið að draga hann á lappir og fjölskyldan hefði þurft að beisla hann og draga með böndum á lappir. Það reyndist ekki vera. Þó ég trúi því mátulega. Hann er nefnilega lítið fyrir hesta. Hann fékk eitt flog þegar hann sá nöguð jólatré í gerðinu og vandaði hrossunum ekki kveðjurnar.

Ég bjóst hálft í hvoru við að hann færi á sinn hest. En þar sem hann er 28 vetra og brúkast bara fyrir börn af léttara taginu þá reyndist það ekki vera. Enda mun síðasta viðureigna húsbónda og hests (sem átt sér stað vel fyrir síðustu aldamót) hafa endað með því að hesturinn nuddaði sér upp við harða snjóruðninga og hafði löpp eigandans á milli svo á sá. Gekk annar þeirra óhaltur frá þeirri viðureign og var það ekki vinur minn.

Ég bauð fram hesta mína, þó af hálfum hug því vinur minn skógfræðingurinn sem ekki er fyrir hesta svona daglig dags, hefur ekki komið á bak lengi. Hvarflaði jafnvel að mér að hann væri skussi í hestamennsku. Hafði því ýmis og sumir myndu segja mörg varnaðarorð um hestana. Hann lét sér þó ekki segjast og þáði stærsta hestinn.

Með okkur kom faðir skógfræðingsins. Lögmaður einn sem flytur mál fyrir hæstarétti og mun hafa tapað fáum. Hann er nú 82 ára og enn að flytja mál. Aðallega gegn ríkinu. Þeir feðgar eru stórættaðir og hestamenn að þeim í marga ættliði. Þar að auki var systir skógfræðingsins mætt. Hún er útskurðarmeistari að iðn. Loftskeytamaður sem sennilega sendi síðasta morse skeytið af landinu áður en Gufunes var lagt niður. Hún er líka húsgagnasmiður að mennt. Svo við vorum vel liðaðir. Sérstaklega var ég ánægður með að hafa hæstaréttarlögmann og loftskeytamann með, sem kann á morslykilinn, afsakið morse lykilinn. Hið fyrrnefnda gæti miskilist, en ég hef aldrei verið sterkur í réttritun. Eiginlega á maður ekki að fara ríðandi af bæ nema með slíkan liðsöfnuð. Amk kennir reynsla mér það, sem eilíflega tekst að koma mér í illdeilur. Það er betra að hafa einhvern með sem getur sótt og varið mál og annan sem kann á mayday-mayday ef maður tapar áttum.

Ferðin var plönuð. Fara skyldi stutt. Aðeins eina götu og niðr á skeiðvöll. Etv nokkra hringi og svo heim. Báru allir umhyggju fyrir aldri hæstaréttarlögmannsins. En þegar af stað var haldið urðu fljótt hindranir á vegi okkar. Var verið að setja ótemju í hestakerru og lét hún illa. Ekki þótti ráð að æsa hesta okkar að óþörfu og því snúið við. Héldu klárarnir að heim skyldi haldið og túrinn stuttur. Lýstu þeir ánægju sinni með svo hóflegan túr. En nýtt plan var snarlega smíðað og farin skyldi efrileið og hringur um efstu götu niður að skeiðvelli. En þegar upp fyrir hesthúsahverfið var komið, tók lögmaðurinn stefnuna út úr því og yfir næsta bílveg og upp í hæðirnar. Hann var á Merru sinni. Hesti sem hann sagði mér síðar, þegar mér loks tókst að ná honum, hefði ekki verið tamin til þess að ríða aftarlega í stóði. Hún mallaði á tölti og skellti sér svo á skeið ef hann aðeins slakaði á taumnum. Hún er hornsfirsk að ætt, sennilega undan að af ætt Hrafns frá Árnanesi.

Við riðum drjúgt, en þó án gassagangs. Vinur minn var ánægður hrossið sem ég hafði sett undir hann. Hann var greinilega fæddur reiðmaður. Ekki eins og ég sem þurfti mörg námskeið, margar byltur, rifbrot og auma skanka á þrautargöngu minni til að geta setið hest skammlaust. Í miðjum hring hafði hann á orði að sér væri varið að leiðast þetta lull. Augljóst var að Merra föður hans var á sama máli enda var fóru þau fjögur að spretta úr spori. Ég var rólegur því klárinn sem vinur minn sat fer yfirleitt ekki langt frá vini sínum sem ég sat. Sá ég hinsvegar á baksvip þeirra feðga að ekki líkaði þeim illa yfirferðin.

Þegar við vorum nokkuð áleiðis í hringnum, var afleggjari sem lá upp að Vífilsstaðavatni og vildi faðir vinar míns endilega fara þá leið og þurfti nokkur strangar fortölur til að telja hann af því. Enda drjúgur spölur. En þegar við vorum kominn nokkuð lengra og farið að hylla undir heimreiðina, þá kom annar afleggjari. Að svokölluðm kikjugarðshring. Nú var ekki látið laust né fast. Hæstaréttarlögmaðurinn var ákveðinn. Og hann réði för. Við fórum annan hring og var sem hann væri óstöðvandi á Merru sem fór á skeiði. Vinur minn skógfræðingurinn fylgdi föður sínum fast á eftir. Úr þessu varð því bæði ágætur reiðtúr, nokkuð lengri en áætlað hafði verið, og hinn besti félagskapur.

Heima í húsi fengum við kaffi og kakó. Síðan drifum við félagarnir okkur í bæinn. En við höfum haft þann sið (reyndar ekki fastan) að borða saman í hádeginu á laugardögum. Við fórum því, einsog eins sinni áður á Sægreifann. Þar fengum við hina heimsfrægu fiskisúpu í forrétt og grillað fiskispjót. Hann fékk sér blálöngu og ræddi um atferli þess undarlega fisk við vertinn. 'Eg fékk skötusel. Allt á svo litlar sem 1400 kr. Ekki gerast betri kaup í bænum. Og ekki betra resturant finnst þar heldur.

En dagskráin var stíf í dag. Eftir skraf um landsins gagn og nauðsynjar á Sægreifanum. Beið mín sonur sæll, sem hafði dvalið á Ara í Ögri heldur lengi sl nótt,sofandi heima. Kominn var tími á reiðnámskeið okkar feðganna. Fórum við saman á ný í hesthúsið og lagt var á í annað sinn í dag. Saman riðum við svo í gerði nokkru neðst í hverfinu. Gekk það sem í sögu. Stráksi að ná þessu býsna vel. Við riðum síðan heim í hús, eftir taumæfingar, volta, fetgang, slöngulínur og gangsetningaæfingar.

Þessi laugardagur var ekki sem verstur.

Af Stöndum

Hefk lönd ok fjöld frænda
flýt, en hitt er nýjast:
Kröpp eru kaup, ef hreppik
Kaldbak, en læt akra.

Önundur tréfótur

Síra Ærir

Vakrir hestar, vígðir prestar, vænar píkur,
þetta flestallt víða víkur,
varan besta um landið strýkur.

Hesti að ríða um hauðrið víða heims er kæti,
presti að hlýða mesta mæti,
meyjunnar blíða er eftirlæti.

Hest um grundir hafa menn fundið helst að sinni,
prest, ef stundar stand og inni
og stúlkuna undir rekkvoðinni.

Fjögur hundruð hestur kostar og herleg tygi,
þrifinn prestur þrisvar níu,
þorngrund besta áttatíu.

Eigðu, prestur, ungan hest og ágætt kvendi,
þú hefur flestallt þá í hendi
það hið besta hér innlendis.


Benedikt Jónsson frá Bjarnanesi
1664-1744

hauður: land
stand: staða, stétt
inni: hús, heimili
þorngrund: kona

Þetta kvæði fann ég á ljod.is í dag. Það gladdi mig nokkuð og deilist því út til annara sem detta inn á þessa síðu.

Dyggðir og lestir

Dyggðalista þennan fann ég á heimasíðu mágkonu minnar.

Ævintýraþrá
Metnaður
Rósemd
Athugull
Skapandi
Ákveðinn
Þægilegur í umgengni
Kraftmikill
Fyndinn
Örlátur
Blíður
Heiðarlegur
Klár
Góður
Líflegur
Trúr
Bjarsýnn
Opinn
Þolinmóður
Hagsýnn
Áreiðanlegur
Ábyrgur
Skilningsríkur
Viljasterkur
Snyrtilegur
Umburðarlyndir
Kærleiksríkur
Óeigingjarn


árásargirni
hroki
gagnrýninn
óheiðarlegur
gleyminn
gráðugur
hræsni
óþolinmæði
óákveðinn
standa á sama
óábyrgur
afrýðisamur
þröngsýnn
passífur
svarsýnn
fordómafullur
ruddalegur
upptekin af sjálfum sér
feimni
eigingirni
snobb
fyrirlitning
óútreiknanalegur
ofstopafullur
veikundaður

Hvati

Af KR síðunni í dag:

Hvati ársins 2005
Hólmgeir Reynisson fékk áletraðan bikar og blóm frá KR fyrir góða þátttöku sina i félagstarfi deildarinnar og hversu duglegur og jákvæður hann ávallt væri á sundmótum og duglegur að hvetja aðra sundmenn til dáða

Til hamingju, sonur sæll!

Orðum bundin af bjartsýni

Ærir á að vera að borða grænmetisrétt, rétt í þessu, en er að beiðni ritstjóra nokkurs er að lesa yfir vísindagrein. Er kominn á aðra síðu og þar stendur og Ærir getur ekki lengur orða bundist. Að um "nationwide research project to investigate the role of epidemiology, psychosocial, psychosomatic and genetic factors in the etiology and course of..... ákv sjúkdómur" sé að ræða.

Bíð spenntur eftir að fletta yfir á næstu blaðsíðu og gleðst yfir bjartsýni annara.

Masque rapide éclate pureté

"Persona" er orð sem kemur grísku og var notað um maska (grímur; sorgmæddur eða brosandi) leikaranna. Ærir er nú að sökkva sér ofan í lærdóm um "persónuna" og veikleika hennar og etv lærir hann eitthvað um styrkleika hennar líka.

Hann hlustaði í síðustu viku á lærðan geðlækni fjalla um þetta á leiftrandi og fræðandi hátt. Verður það rifjað upp síðar og allur sá fróðleikur fram færður. En það er vel við hæfi að fjalla um þetta núna, því á föstudaginn greip Ærir til neyðarmaska, enda á leið í leikhús. Það var því vel við hæfi að setja upp maska.

Eins og oft vill verða á ögustundu þegar Ærir er við það að örmagnast og farinn að láta á sjá, þá grípur hann til nokkurs konar andlitskrems sem kona hans á inn í skáp. Á því stendur "deep cleansing emergency mask". Nú stóð svo á að Ærir þurfti virkilega á emergency mask að halda, eða masque rapide éclat pureté eins og stendur á túbbunni, og ekki verra ef að maskin hyldi dýpið sem umlykur persónuna.

Það getur nefnilega verið erfitt að halda andlitinu í þjóðleikhúsinu. Þá er gott að geta sett upp neyðarmaska (ekki maskara sem mun víst vera annað og Ærir hefur enn ekki lagt í að nota, þrátt fyrir að prufa reglulega snyrtivörur kvenna, en þær kenndir eru duldar).

Ærir mælir með því við karla jafnt sem konur að bregða á sig deep cleansing emergency mask, þegar þreytan er farin að setjast að í andlitsdráttunum. Kannski það virki líka á persónuna sem undir býr. Hver veit nema að bráðum verði hægt að kaupa deep cleansing emergency persona, á þessum síðustu framfaradögum læknisfræðinnar.

Hestamennska

Eru hestar mennskir, varð mér að umhugsunarefni í gær. Fór ásamt sonunum að sækja hesta austur á Rangárvelli. Við höfum ekki farið mikið í feðgaferðir. Helst voru það gönguferðir niður á Mokka í kakó og vöflu, þar sem setið var og skrafað og spekúlerað.

En í gær tókst okkur ætlunarverk okkar sem hefur staðið til í nokkurn tíma. Að sækja hestana. Ferðin austur gekk vel þrátt fyrir mikla hálku og amk einn jeppi stat langt út í skafli og tilkynning kom í útvarpinu um flughálku og bíla utan vega. Við fórum því með hálfum hug en mikið í húfi.

Austur komnir reyndum við að handsama hestana en það gekk ekki vel. Þeir voru styggir nema gömlu jálkarnir sem vildu ólmir upp éta allt brauðið. En þá ætluðum við ekki að taka. Við gerðum tvær tilraunir til að reka stóðið inn í aðhald en í bæði skiptin tókst því að sjá við okkur.

Við reyndum þá aftur að ganga að þeim og róa niður. Það tókst ágætlega í þetta sinn og spennan farin úr mönnum og hestum. Hófur minn var fljótur til og alveg til í að láta handsama sig. Greifi, sá móálótti, og nýji klárinn var alls ekki áþví og upphofs mikill blekkinga og eltingaleikur, þar sem hann hafði alltaf betur.

Skuldin mín og Flygill voru alveg á því að koma með og sóttu hart að strákunum og brauðpokum þeirra. Svo meira að segja Glói sem hefur ekki lengi vilja leyfa mér að nálgast sig var spakur og gekk til Hólmgeirs. Þar stóð hann og þáði brauð og leyfði okkur að klappa sér. Greinilegt að hann bar traust til stráksins, rétt eins og móður hans. En Þorbjörg hefur verið sú eina í seinni tíð sem hefur getað handsamað hann. Við mig hefur hann allta látið óstýrlega og fundist hinn besti leikur að láta mig elta sig, helst hratt á öðrum fæti. En nú stóð hann grafkyrr hjá Hólmgeiri svo við gátum beislað hann. Ég held að hann hafi vijað fylgja Hófi vini sínum og uppeldisbróður. Enda urðu fagnaðarfundir með þeim þegar inn í kerruna var komið.

Heim héldum við feðgar ánægðir með afrasksturinn þó ekki væru "réttir" hestar í kerruni. En góðir eru þeir. Nú eru þeir komnir í nýju svítuna sína í Kópavoginum.

Í djúpinu

Í undirdjúpunum óma
ei orð né fagur tónn.

Í þögn samt dansar þangið
þakklátt við öldunnar nið.

Ef í djúpið gengið gæti
ég gæfi mig dansi á vald.

Homo Ekonomicus

Heyrði lag um þetta fyrirbæri með sænskri grúppu í hádeginu.

Afreksfólkið

í fjölskyldunni var á ferðinni. Þetta var sundhelgi. Strákarnir kepptu á Reykjavíkurmeistarmótinu í sundi í nýju Laugardalslauginni.

Hólmgeir varð Reykjavíkurmeistari í 100 m flugsundi, og í 2. sæti í 200 m. flugsundi. Hann synti líka 200. og 400. m. fjórsundi og 200 m baksundi. Boðsundssveit KR sem hann synti í vann 1. verðlaun.

Að loknu móti tók við leiklistaræfing og svo bíða eðlis- og stærðfræðiverkefnin. Þetta er fjölhæfur og duglegur strákur.

Hjörtur Már varð Reykjavíkurmeistari 100 m skriðsundi. Hann varð í 2. sæti í 200 m baksundi. Hann situr annars alla daga og lærir neuroanatomiu og haus og háls. Aumingja strákurinn.

KR varð Reykjavíkurmeistari í sundi. Áfram KR. Áfram Reynissynir og Þorbjargar.

Eðalgöfugi tryggðavin

Samskipti hafa breyst með tækninni. En lífstækni getur verið erfitt að þróa. Hluti af lífstækni eru samskipti. Einn býr yfir meiri lífstækni en annar. Hjá öðrum er lífið stöðugt drama. Í gamla daga gengu bréf á milli manna, flutt með landpóstum. Þau gátu verið lengi á leiðnni. Sagðar voru fréttir af árferði, heilsu og afkomu. Stundum ástarbréf og stundum voru klögumál viðruð í bréfi. Þá upphófst oft miskilningur eða ofskilningur á hinu ritaða orði. Sem tók langan tíma að leiðrétta því póstur var lengi á milli. Gat það verið dægradvöl. Svo kom síminn og allt einu hurfu pennavinir, aðeins sérvitringar skrifuðust á. En jólakortasendingar héldust við. Dagbækur lögðust af hjá almenningi þegar afþreying varð meiri og sjónvörpin stærri. Á þessu er aftur að verða breyting. Blogg verður gjaldgengara, msn algengara. Ungt fólk er í farabroddi í þessum byltingum en við gamla fólkið fylgjumst með í forundran og höfum ekki undan að tileinka okkur nýungar. Ærir reyndi að emm ess enna, en varð að aðhláturefni, vegna stafsetningavilla og hæggengi. Hann fylgdist ekki með og sat eftir særður, en jafnar sig. Ærir er ekki snar í snúningum. Hraðinn er oft svo mikill og pressan og óþolinmæðin að gamlingar einsog Ærir, sem ekki vita hvað hafi hitt þá fyrir og stendur eftir ráðvilltur. Á bestu dögum hugsar Ærir hægt, hann er málhalltur og muldrar í bringuna. Fáir skilja hann, hvað þá ef hann þarf að einbeita sér og segja eitthvað af viti við aðra eða stunda tjáskipti. Hann er ekki góður tjáskiptaaðili.

Ærir gladdist um jólin þegar hann fékk gamaldags bréf að norðan. Það var allt í senn, annáll af tíðarfari, sögur af fjölskyldunni og það flutti gleðifregnir. Halur er bréfritari og skulu honum færðar þakkir fyrir að viðhalda þessum góða sið, samhliða því að vera búinn að tileinka sér nýungar eins og glöggt má sá á vefsíðu hans. Þar örlagavefur hinnar líðandi stundar er spunninn og tíðarandanum gerð skil. Halur setti nýtt met í ár, þ.e. aldrei hafa fleiri stafir eða orð komist í hverja línu í jólabréfinu. En voru þau samt of fá, því fleiri mættu þau vera orðin sem Halur sendir oss.

Ærir kann ekki að orða í bréfi hugsanir sínar, en hann er enn læs. Jafnvel á milli lína ef þannig ber undir. Þó er það slæmur ávani en útbreiddur. Það hefur hann tekið eftir oftar en einu sinni í þeim fáu tjáskiptum sem hann reynir að gerast aðili að.

Hann las nýlega gamalt bréf sem hann lætur fljóta með, því hann veit að sín bréf og sendingar miskiljast. Það er úr Manni og konu eftir Jón Thoroddsen og skrifað á þessum árstíma fyrir margt löngu:

Stað 13. jan 17..

Elskulegi eðalgöfgi tryggðavin!
Næst því að þakka yður, ásamt elskulegri hústrú, fyrir margauðsýnda og í té látna tryggðreynda vináttu, velvild og góðsemi við mig og mína, sem og fyrir viðfelldna, skemmtilega og ástríka samfundi og ógleymanlegar velgjörðir á yðar heiðraða, góðfræga heimili síðast, er það einasta efni þessa fáorða miða að minnast á það, sem þér nefnduð við mig fyrir yðar hönd að útverka og umgangast, nefnilega kýrkaupin, og er þá í stuttu máli frá að segja, að kýrin, sem þér töluðuð um og báðum mig að útvega, reyndist eftir kunnugra manna frásögn lastagripur, seigmjólk, tannslæm og mesta stritla, og gekk ég því fyrir yðar hönd frá kaupunum, en nú hef ég fengið ádrátt um aðra kú fyrir yður, og kýrin kvað, eftir sögn seljanda og nákunnugra, vera allvænn gripur, sjö vetra gömul, ekki stórmjólk, en dropsöm og mesta happaskeppna, og ef hun hafnast að venju, stendur hún til að verða snemmbær; samt sem áður þorði ég ekki að fullgjöra kaupin, fyrr en ég talaði við yður; en maðurinn sem selur, vill hafa það afgjört sem fyrst, þar fleiri að honum téða kú falað hafa. Ég hef sagt honum að koma hingað næst sunnudag að færu veðri; verður því nauðsyn, að þér gjörðuð svo vel á greindum tíma hingað að koma og áður áminnzt kýrkaup við hann að slútter; ítem þarf ég margt fleira við yður að tala mér til ánægju og gagns og skemmtunar. Fyrirgefið flýtislínur þessar. Verið þér svo með ástkærri konu kærlegast kvaddir af yðar þénustu-skuldbundnum elskandi vin og velunnara.

Sigvaldi Árnason

Ærir sendir öllum sínum eðalgöfugum tryggðarvinum bestu kveðjur og upplýsir þá nýgjörðu uppgötvun sína að hann er ekki fæddur langt á undan sínum tíma eins og haldið var fram lengi, heldur langt á eftir sínum tíma og eykst fyrnska hans óðfluga.

Það gerir hver sína naglasúpu eins og hann er skapaður til

Nú hefur sú ritstjórnarstefna verið tekin upp á Æri að fjalla eingöngu um mat, enda neytir hann sem neytandi alltof mikils matar og tímabært að á því sé tekið. Því er best að fjalla um þennan meðfædda ættlæga veikleika og byrja á mataruppskriftum. Enda átaks þörf eftir jólin, því ekki sést lengur hangikjötið.

Í dag kom ég heim úrvinda eftir annir dagsins, hafði reynt að kenna nemendum á framabraut um lungnaendurhæfingu, en hana kunni kennarinn ekki sjálfur. Kennslustundin var því í samræmi við það. Nemendur sáust á göngum flissandi í síma, þegar þeir áttu meðtaka sannindi sem drupu af vörum kennarans. Er ég kom heim biðu mín skyldur heimilisins og fátt annað. Reyndar kom ég seint heim, því ég fór að þvo bílinn og tók það drjúga stund. En heim kominn var stefnan tekin á að elda kjötsúpu, enda bitakjöt í hana keypt í gær, - án annarar fyrirhyggju. Því fátt annað var til í þá soðningu fyrir utan, -ef til vill, þurrkaðar matjurtir. En margt annað þarf í kjötsúpu.

Hófst því eldamennskan, eins og svo margt annað, eins og ferð án fyrirheitar. Engin var laukur. Var því hafist handa við að brúna kjötbitana, -en það gerir maður ekki. Að minnsta kosti ekki í kjötsúpu. En þessi kjötbitar voru brúnaðir við háan hita í djúpum og breiðum potti. Um stund datt mér í hug að hugsanlegt væri að búa til bitasteik úr kjötsúpunni, og hafa hana í brúnni sósu. En frá þeirri hugmynd var horfið skjótt. Kjötsúpa var planlögð í gær og í dag skyldi hún elduð. Hvernig getur maður treyst nokkrum hlut, ef ekki standast ákvarðanir um kjötsoð og súpugerð. Svo voru þetta líka bein að stórum hluta og þau eru ekki góð undir tönn, né fylling í maga. Og svo gætu þau staðið þversum í manni eins og svo margt annað.

Ekki leið á löngu þar til kjötbitarnir urðu brúnir og fastir við pottbotninn, enda hitinn hár. En er það ekki þannig sem maður brúnar kjöt spurði ég sjálfan mig, enda ekki aðra að spyrja. Yngri sonurinn sofandi yfir Poptíví á neðri hæðinni. En ekki fannst mér þetta gáfuleg eldamennska og hóf því að velta vöngum um hvernig mætti nú nota það sem til væri í kotinu. Í skúffu nokkuri fann ég hvítlauk, kominn við aldur. Þrjú lauf af honum voru brytjuð í meðalsmáa bita eða sneiðar og skellt út í steikarpottinn. Þá fór að lifna yfir nokkrum heilasellum í framhluta heilans og ilmur sá sem upp reis var hvattning til frekari experimentasjóna. Í kryddskúffuni fann ég framandi krydd, enda matseldin þegar orðin framandi fyrir íslenska kjötsúpu. Þar leyndist krydd frá NOMU sem kallast smoky peri-peri. Það leit vel út, marglitt og með framandi angan. Úr þeirri dós hellti ég vænum slurk, svo vel hyldist kjötið. Nú fundust leifar af rauðu tómatpestó í ísskápnum. Því var snarlega skellt útí. Úr varð fagurlega þaktir rauðgylltir brúnaðir kjötbitar, með ókunnum ilmi sem fyllti húsið.

En hér var ekki látið staðar númið. Því langt var í að rétturinn líktist kjötsúpu, reyndar afar ólíkt slíku fyrirbæri. Sonurinn yngri vaknaði og spurði í forundran hvað væri í matinn. Að bragði var svarað. Naglasúpa. "Nú hvers vegna?" Nú vegna naglans sem ég setti í pottinn. Hann semsagt ungmenni kominn undir tvítugt þekkti ekki fyrirbærið, hugtakið eða söguna um naglasúpuna. Hann bauð hins vega "high five" og saman skelltum við lófum. Hann hvarf á braut, haldandi að faðir hans væri virkilega með lausa nagla í súpunni og sannfærður um lausa skrúfu í hausnum.

Nú vantaði soð. Fann einn tening af grænmetiskrafti, Oscar andakraft frá jólum og ögn af nautakrafti. Blandaði öllu þessu saman í sjóðani vatn og út á steikina. Nú breytist naglasteikin í naglasúpu. Upp steig gufa. Svo fóru nokkrar gulrætur í og látið malla óáreitt eins lengi og þolinmæði hvers og eins bíður. En við vitum vel að þolinmæði er afstætt hugtak og margir eru óþolinmóðari en aðrir, þeir fá kannski ekki eins vel eldaða súpu og aðrir. En hvað veit ég um það, enda er þetta ekki vettvangur til að fjalla um það.

Ég held ég hafi ekki átt meira við þessa súpu. Nema jú, hún bragðaðist, -já hún bragðaðist eins og naglasúpa.

Bon apetite


Innihald:
Kjötbitar, lamb
Gulrætur
Súpujurtir (þurrkaðar á þessu árstíma)
Olífuolía hreinnrar meyjar
NOMU, smoky peri-peri krydd*
Rautt tómata pesto
Hvítlaukur (helst mikið)
Andakraftur (n.b. endur en ekki anda, sbr fyrri pistil minn i dag)
Nautakraftur (ekki nautnakraftur, sbr enn eldri pistla)
Grænmetiskraftur (en almennt er ekki mikil kraftur í grænmeti)
Vatn

*NB fyrir þá sem vilja skapa sína eigin naglasúpu þá er um að gera að skipta þessu kryddi út fyrir annað framandi og ókunnulegt krydd.

Þrettándanótt

Gleymdi að minnast þess að á þrettándanótt tala allar kýr. En þréttándanóttin er aðfararnótt þrettándans, þ.e.a.s. þess sjötta (janúar). En aðrir segja að þrettándanóttin sé einskonar ,,eldhúsdagur`` allra kvikinda jarðarinnar, og dulmættishluta.

Hrafnatími

Nú er tími hrafnanna. Hinna svörtu fugla. Kveð ykkur í dag með kvæðinu hrafninn þegar ég geng út á vit örlaganna.

THE RAVEN

e. Edgar Alan Poe (1845)

Once upon a midnight dreary, while I pondered, weak and weary,
Over many a quaint and curious volume of forgotten lore,
While I nodded, nearly napping, suddenly there came a tapping,
As of some one gently rapping, rapping at my chamber door.
"'Tis some visitor," I muttered, "tapping at my chamber door-
Only this, and nothing more."

Ah, distinctly I remember it was in the bleak December,
And each separate dying ember wrought its ghost upon the floor.
Eagerly I wished the morrow;- vainly I had sought to borrow
From my books surcease of sorrow- sorrow for the lost Lenore-
For the rare and radiant maiden whom the angels name Lenore-
Nameless here for evermore.

And the silken sad uncertain rustling of each purple curtain
Thrilled me- filled me with fantastic terrors never felt before;
So that now, to still the beating of my heart, I stood repeating,
"'Tis some visitor entreating entrance at my chamber door-
Some late visitor entreating entrance at my chamber door;-
This it is, and nothing more."

Presently my soul grew stronger; hesitating then no longer,
"Sir," said I, "or Madam, truly your forgiveness I implore;
But the fact is I was napping, and so gently you came rapping,
And so faintly you came tapping, tapping at my chamber door,
That I scarce was sure I heard you"- here I opened wide the door;-
Darkness there, and nothing more.

Deep into that darkness peering, long I stood there wondering,
fearing,
Doubting, dreaming dreams no mortals ever dared to dream before;
But the silence was unbroken, and the stillness gave no token,
And the only word there spoken was the whispered word, "Lenore!"
This I whispered, and an echo murmured back the word, "Lenore!"-
Merely this, and nothing more.

Back into the chamber turning, all my soul within me burning,
Soon again I heard a tapping somewhat louder than before.
"Surely," said I, "surely that is something at my window lattice:
Let me see, then, what thereat is, and this mystery explore-
Let my heart be still a moment and this mystery explore;-
'Tis the wind and nothing more."

Open here I flung the shutter, when, with many a flirt and
flutter,
In there stepped a stately raven of the saintly days of yore;
Not the least obeisance made he; not a minute stopped or stayed
he;
But, with mien of lord or lady, perched above my chamber door-
Perched upon a bust of Pallas just above my chamber door-
Perched, and sat, and nothing more.

Then this ebony bird beguiling my sad fancy into smiling,
By the grave and stern decorum of the countenance it wore.
"Though thy crest be shorn and shaven, thou," I said, "art sure no
craven,
Ghastly grim and ancient raven wandering from the Nightly shore-
Tell me what thy lordly name is on the Night's Plutonian shore!"
Quoth the Raven, "Nevermore."

Much I marvelled this ungainly fowl to hear discourse so plainly,
Though its answer little meaning- little relevancy bore;
For we cannot help agreeing that no living human being
Ever yet was blest with seeing bird above his chamber door-
Bird or beast upon the sculptured bust above his chamber door,
With such name as "Nevermore."

But the raven, sitting lonely on the placid bust, spoke only
That one word, as if his soul in that one word he did outpour.
Nothing further then he uttered- not a feather then he fluttered-
Till I scarcely more than muttered, "other friends have flown
before-
On the morrow he will leave me, as my hopes have flown before."
Then the bird said, "Nevermore."

Startled at the stillness broken by reply so aptly spoken,
"Doubtless," said I, "what it utters is its only stock and store,
Caught from some unhappy master whom unmerciful Disaster
Followed fast and followed faster till his songs one burden bore-
Till the dirges of his Hope that melancholy burden bore
Of 'Never- nevermore'."

But the Raven still beguiling all my fancy into smiling,
Straight I wheeled a cushioned seat in front of bird, and bust and
door;
Then upon the velvet sinking, I betook myself to linking
Fancy unto fancy, thinking what this ominous bird of yore-
What this grim, ungainly, ghastly, gaunt and ominous bird of yore
Meant in croaking "Nevermore."

This I sat engaged in guessing, but no syllable expressing
To the fowl whose fiery eyes now burned into my bosom's core;
This and more I sat divining, with my head at ease reclining
On the cushion's velvet lining that the lamplight gloated o'er,
But whose velvet violet lining with the lamplight gloating o'er,
She shall press, ah, nevermore!

Then methought the air grew denser, perfumed from an unseen censer
Swung by Seraphim whose footfalls tinkled on the tufted floor.
"Wretch," I cried, "thy God hath lent thee- by these angels he
hath sent thee
Respite- respite and nepenthe, from thy memories of Lenore!
Quaff, oh quaff this kind nepenthe and forget this lost Lenore!"
Quoth the Raven, "Nevermore."

"Prophet!" said I, "thing of evil!- prophet still, if bird or
devil!-
Whether Tempter sent, or whether tempest tossed thee here ashore,
Desolate yet all undaunted, on this desert land enchanted-
On this home by horror haunted- tell me truly, I implore-
Is there- is there balm in Gilead?- tell me- tell me, I implore!"
Quoth the Raven, "Nevermore."

"Prophet!" said I, "thing of evil- prophet still, if bird or
devil!
By that Heaven that bends above us- by that God we both adore-
Tell this soul with sorrow laden if, within the distant Aidenn,
It shall clasp a sainted maiden whom the angels name Lenore-
Clasp a rare and radiant maiden whom the angels name Lenore."
Quoth the Raven, "Nevermore."

"Be that word our sign in parting, bird or fiend," I shrieked,
upstarting-
"Get thee back into the tempest and the Night's Plutonian shore!
Leave no black plume as a token of that lie thy soul hath spoken!
Leave my loneliness unbroken!- quit the bust above my door!
Take thy beak from out my heart, and take thy form from off my
door!"
Quoth the Raven, "Nevermore."

And the Raven, never flitting, still is sitting, still is sitting
On the pallid bust of Pallas just above my chamber door;
And his eyes have all the seeming of a demon's that is dreaming,
And the lamplight o'er him streaming throws his shadow on the
floor;
And my soul from out that shadow that lies floating on the floor
Shall be lifted- nevermore!

Af Jómsvíkingum

Fékk þessa auglýsingu senda:

Jómsvíkingasaga segir í upphafi frá Danakonungum í nokkra ættliði en einkum frá þeim feðgum Haraldi Gormssyni og Sveini tjúguskegg og samskiptum þeirra við þrjá bræður af stórbændaætt á Fjóni. Konungurinn tekur hinn djarfa Áka af lífi en þess hefnir bróðursonur hans, Pálnatóki grimmilega og skýtur ör að Haraldi þar sem hann hvílir á fjórum fótum og ornar sér við eld og fer örin upp um rassinn og út um munninn. Pálnatóki stofnar þá víkingasetrið, Jómsborg á Vindlandi og gerðist höfðingi yfir. Sveinn tjúguskegg vélar síðar þá Jómsvíkinga, sem voru „ágætari um alla norðurálfu heims en aðrir menn“ til að fara að Hákoni jarli í Noregi. Með fjölkynngi tekst Hákoni jarli að sigra Jómsvíkinga í Hjörungarvogsbardaga og falla þeir flestir en Eiríkur jarl sonur Hákonar gefur þeim fræknustu líf og tekur þá í sína þjónustu.

Lingua villosa nigra

Hvað sagði mamma ykkar um svarta tungu....

Fingurbjörg

Vita mátt hún veitir björg,
og vernda mun hún fingur.
Því í lífi okkar leynist mörg,
lítil nál sem stingur.

Hæ nýji bloggari!

Handa stud med HMR

Lagði í prófin laukur einn,
létt hann synti gegnum raun.
vaskur fyrsti vetrungur.
Líkamsparta lærði sveinn,
las um mein og blés í kaun
frækinn föðurbetrungur.

Jól

Fann þennan fróðleik á heimasíðu Orðabókarinnar:

Jól n., hk.
Notkun og uppruni

Sum orð eru svo forn í málinu, komin aftan úr grárri forneskju, að enginn veit lengur hinn eiginlega uppruna þeirra. Þau hafa í tímans rás týnt ættingjum sínum og standa nánast ein uppi, e.t.v. með fáeina afkomendur, sem varpa litlu ljósi á hinn ævaforna uppruna, og standast allar skýringartilraunir fræðimanna. Eitt þessara orða er jól. Það er miklu eldra í málinu en hið kristna hátíðarhald sem það er nú haft um. Það kynni jafnvel þegar að hafa verið til í germönskum málum fyrir Krists burð. Í fornum heimildum íslenskum kemur fram að heiðnir menn héldu jól, miðsvetrarblót, nær miðjum vetri til að fagna því að sól fór að hækka á lofti. Þegar kristni kom á Norðurlönd og burðartíð frelsarans heilög haldin, færðist jólaheitið yfir á þá hátíð og hefur orðið jól haldist í norrænum málum æ síðan, í færeysku jól, í norsku, dönsku og sænsku jul.

Af jól er dregið orðið ýlir 'annar mánuður vetrar' og í forníslensku kemur fyrir orðið jóln í merkingunni 'goð' og Óðinsheitið Jólnir 'höfðingi jólna'.

Í gotnesku, þar sem málheimildir eru frá 4. öld, kemur fyrir orðasambandið fruma jiuleis, haft um nóvember, eiginl. 'mánuðurinn fyrir jólamánuð'.
Í fornensku kemur fyrir orð sem samsvarar norræna orðinu jól, geol, sem enn er til í ensku, yule, en annars er almenna orðið um jól Christmas 'Kristsmessa' í ensku.

Í þýsku er til orðið Jul, Julfest, en það mun vera síðari tíma tökuorð úr skandinavísku málunum. Á þýsku er haft orðið Weihnachten 'heilagar nætur, vénætur' um jólin.

Hér á undan var sagt að orðið jól hafi staðist skýringartilraunir fræðimanna og þær hefur ekki skort. Ásgeir Blöndal Magnússon segir í orðsifjabók sinni (bls. 433) að uppruni sé óviss og umdeildur. Helst virðast tvær skýringartilraunir koma til greina. Annars vegar að í rót orðsins felist merkingin 'segja, biðja (ákaft)' og orðið merki þá upphaflega einhvers konar bænahátíð. Hins vegar hafa sumir fræðimenn reynt að tengja orðið við hjól og hin upprunalega merking hafi þá verið 'vetrarsólhvörf, árshringur'. Aðrar skýringar, svo sem að tengja orðið við él 'snjóatíð (dimmutími)', telur Ásgeir að séu lítt sennilegar.

Ærir í eitt ár

Heimsóknir voru 3326.

Af sendingum fjölkunnugs bróður

Forfeður mínir og okkar bræðra voru þekktir fyrir sendingar. Misgóðar. Þannig var Jón "Glói" Arnljótsson forfaðir okkar þekktur fyrir ýmsar sendingar og visku umfram aðra menn. Hér kemur ættartalan:
Jón "Glói" Arnljótsson um 1730
Ingibjörg Jónsdóttir 1767 - 1849
Sigríður Magnúsdóttir 1795 - 1862
Jórunn Pálsdóttir 1827 - 1910
Guðrún "yngri" Magnúsdóttir 1850 - 1922
Guðbjörn Bjarnason 1880 - 1952
Arngrímur Guðbjörnsson 1920 - 1983


Nokkrar þjóðsögur hafa verið skráðar um Jón Glóa og voru afkomendur hans, kallaðir Glóar og þóttu fjölkunnandi eins og karlinn. Hér er ein úr þjóðsögum Jóns Árnasonar.

Jón glói vekur upp kellingu

Á dögum Halldórs Jakobssonar sýslumanns [Halldór Jakobsson (1735-1810) var sýslumaður í Strandasýslu 1757-1788] er bjó að Felli í Kollafirði í Strandasýslu bjó maður á Efrafelli Jón að nafni og lék orðrómur á að hann væri kuklsamur. Einu sinni áttu þeir tal saman Halldór sýslumaður og hann því viðvíkjandi að vekja upp. Jón lét það í veðri vaka að hann gæti vakið upp ef hann vildi. Halldór sagðist ekki trúa því að hann gæti það nema hann sæi til hans á meðan og biður hann nú að vekja upp eða jafnvel kaupir það af honum af forvitni til að sjá aðferð hans. Þá lætur Jón til leiðast að gjöra það fyrir hann og segir Halldóri hann verði þá að vera út í kirkjugarðinum á meðan. Halldór sagðist ekki hafa huga til og sagðist ætla að standa við stofugluggann og horfa út um hann þar andspænis á móti garðinum sem Jón ætlaði að vekja upp. Nú gengur Jón út í kirkjugarðinn að leiði einu og slær sprota sínum á það og spyr hvör þar sé undir. Grafarbúinn anzaði og sagðist Magnús heitið hafa. Jón spyr hvað hann hefði orðið gamall. „Átján vetra," sagði grafarbúinn. „Varstu nokkur maður fyrir þér?" sagði Jón. „Efnilegur var ég kallaður á mínum aldri," sagði grafarbúinn. „Ligg þú þá kyrr!" sagði Jón. Þá gengur Jón að öðru leiði og spyr hvör þar sé undir. Honum var anzað: „Ég hét Þuríður." Jón spyr hvað hún hefði orðið gömul. „Ég komst undir tvítugs aldur," sagði hún. „Varst þú nokkuð fyrir þér?" sagði Jón. „Heldur var ég kölluð það," segir hún. „Ligg þú þá kyrr!" sagði Jón. Síðan gengur Jón að þriðja leiðinu og slær sprota sínum á það og spyr hvör þar liggi undir. Honum var anzað: „Ég hét Guðrún." Jón spyr hana hvört hún hafi dáið á ungum aldri. Hún sagðist hafa verið komin á sjötigsaldur. Jón spyr hana hvört hún hafi verið mikil fyrir sér í lífinu. Kerling sagðist heldur hafa verið aumingi og hölt meiri part ævi sinnar. „Þá skalt þú upp!" sagði Jón. Og að því búnu opnaðist gröfin og kerling kemur upp úr gröfinni og ræðst á Jón, en hann tekur á móti. Glíma þau nokkura stund unz kerling fellur fyrir Jóni; sleikir hann þá upp á henni vitin. Kerling spyr hann að hvað hún eigi að vinna. „Ekki neitt," segir Jón, „nema fara niður í gröfina aftur." Þá sýndist Halldóri kerling ófrýn verða og eygð illa og aldrei sagðist hann slíka sýn séð hafa þá hún varð nauðug niður að fara og erindislaus. Svo bjó Jón um leiðið eftir því sem hann kunni.

Þetta hafði verið seint um haustið. En þegar kom fram á veturinn var það einn dag að Jón á Efrafelli stóð hjá kindum sínum sem oftar. Það var heldur kalt veður um daginn og frost mikið um kvöldið. Kom Jón heim með kindurnar í rökkrinu. Þegar hann var búinn að láta inn kindurnar gengur hann inn í bæinn og sezt upp á rúm sitt. En eldurinn hafði dáið um daginn hjá konu hans og skauzt hún ofan að Felli að sækja eldinn um kvöldið um sama leyti og Jón kom heim með kindurnar eða var kominn inn í bæinn. Enginn var eftir í bænum hjá Jóni nema stúlka á fimmta árinu sem hét Ingibjörg, dóttir þeirra, því fólkið var ekki fleira. En á meðan kona Jóns var að sækja eldinn sýndist barninu gömul kona koma upp á loftið og sýndist hún vera í svartri hempu og gangi fram í fangið á Jóni og leggja hann aftur á bak í rúmið og taka fyrir hálsinn á honum svo korraði í honum. En þegar konan kom heim sá hún að bóndi hennar var dauður, en barnið sagði frá hvað því hefði sýnzt. Meðan verið var að smíða um Jón og hann lá á börunum sá Halldór Jakobsson frá Felli að kotið Efrafell var krökkt af hröfnum svo valla sá í það. Eins sá hann fjölda hrafna fylgjast með líkfylgd Jóns til legstaðarins; en þessa hrafna gat enginn séð nema Halldór Jakobsson. Og var það meining Halldórs að kerlingin sem Jón vakti upp hefði orðið honum að bana.

Þjóðsögur Jóns Árnasonar,
III. bindi, bls. 547-548
(eftir handriti Björns Sveinssonar á Kaldrananesi)

Hægt er að lesa meira um þetta á Viskubrunni galdrasýningarinnar á Ströndum.

En nú áramótin magnaði bróðir upp sendingu til mín, sbr kvæðið um graðfolann sem barst mér. En síðan þá hef ég ekki getað setið, því næstu daga mögnuðust upp þjóhnappaeymsli hin meiri. Var sem ég hefði riðið ótömdum graðhesti langa vegu. Etv hefur þetta eitthvað með það að gera að synir mínir, sérstaklega sá yngri hefur verið að draga mig í leikfimi og honum hef þurft ganga í augun á. Tekið etv óþarflega á í stígvélunum og öðrum maskínum. En merkilegt samt að einhverjar þær mestu harðsperrur sem ég hef fengið skuli bundnar við þessa fáu vöðva en vasklegu sem klæða botnin, svona rétt eftir útreiða kvæði bróðurs. Einhverjir í fjölskyldunni hefðu haft skýringar á því....


Eftirmáli:
Þess má að lokum geta að Halldór þessi sýslumaður á Felli í Kollafirði varð m.a. frægur fyrir að gæta illa Fjalla-Eyvindar sem strauk úr vist hans. Hann var síðar settur af fyrir drykkjuskap og óráðsíu við strand verslunarskipsins Fortuna í Eyvindarfirði árið 1787.

07:47

Undarlegur morgun. Vaknaði við hringingu um sjöleitið. Lá útaf milli svefns og vöku. Settist svo fram á og leit á vekjaraklukkuna: 07:47. Fór í sturtu og þetta venjulega leit á úrið: 07.47. Borðaði Kellogs-K með fjörmjólk. Fór út í bíl leit á bílklukkuna: 07:47. Hvað er að gerast?

Áramótakveðja

Gleðilegt nýtt ár!

XO

Nú er sólarhringur síðan ég vaknaði síðast um miðja nótt, og þar áður var sólarhringur. En þá skrifaði ég ekkert. Enda ekki um margt að skrifa um miðjar nætur. Þá á maður að sofa. Helst að dreyma um bjarta framtíð og betri tíð. En dagurinn í gær var merkilegur. Flestir eru að pæla í áramótaheitum næsta árs, eða áramóta. Í dag lét ég eitt gamalt heiti rætast. Það var ekki einu sinni áramótaheiti. En samt var það ágætt.

Í morgun ætlaði ég að ná í hesta, tvo nánar tiltekið. Hóf. Hann þekkið þið öll. En hinn þekkið þið ekki. Hann heitir Greifi, enda greifalegur. Hann er móálóttur. Keyptur í eða réttarasagt eftir Laufskálaréttir sl haust. Hann var lítið taminn en úr því hefur verið bætt og nú skal hann þjálfaður. Hófur mun aðstoða við það. Þeir verða tveir í saman fyrst um sinn. Kannski koma fleiri síðar. Hinir. Glói, Flygill, Skuld og Hálfmáni verða úti áfram. Þeir eru á gjöf. Og svona í framhjáhlaupi þá var ég næstum búinn að kaupa graðhest í kvöld. Svartan með hvítan leista. Heitir Sokki. Til stendur að gelda hann. Ég finn til með honum. Það er eitthvað við graðhesta. Kannski bara greddan. En um hana ætla ég ekki að ræða í dag. En hvort mér tekst að bjarga greddunni hans Sokka mun ráðast á allra næstu dögum. Það verður framhaldssagan, ef til er framhaldslíf. En sjáið þið mig ekki í anda ríðandi um héruð á biksvörtum, glansandi graðhesti, sveittum og frísandi með faxið flaxandi. Ef það ekki ærir....

En semsagt í morgun átti að ná í hestana, en ekki eru allar ferðir til fjár (eða hesta!). Það sem meira var að synir mínir tveir sem eru meira fyrir innisport og sund voru tilbúnir galvaskir í slaginn og ætluðu að hjálpa öldruðum föður sínum að ná í hrossin. Fyrsta ferð okkar feðgja, þ.e.a.s. hestaferð okkar feðga þó ekki stæði til aðfara á bak. Þetta er samt áfangasigur. En eins og segir i annari sögu (án tilvitnunar) að ekkert rúm var fyrir þá í hestakerrum. Fórum við stað úr stað. Frá leigu til leigu, en engar kerru fengum. Þvi komust við feðgarnir ekki i hestaferð. Sem var eins gott því hestamenn tjáðu mér siðar um daginn að allt væri að verða vitlaust í hesthúsum borgarinnar, svo agalegt væri sprengiregnið. Við sögðum því, fátt er svo með öllu illt að ekki boði nokkuð gott. Þetta gætu margir tekið sér í munn þessa daganna. Þessa síðustu og verstu daga.

Nú var liðið að hádegi. Svengd hrjáir ístrubelgi oftar en aðra segir máltækið. Eftir að hafa sveimað um bæinn. Troðið kvittunum upp á sjúkrasjóði vegna krankleika ársins, tannviðgerða, og heilsuræktar sem er meiri í orði en á borði. Eða réttara sagt of mikið á borði eða borðið of mikið. Því í dag varð ég að víkka beltið um eitt gat. Næstum allur ávinningur fyrri hluta ársins farin til andskotanst. Enda er mittismál mitt barometer á sálarástandið. Þetta heitir tröstespise eða angistarát. Eða kannski bara maturinn alltof góður heima hjá mér. Alltof reglulegar máltíðir og of mikið af heilsusamlegum heimalöguðum mat, sem eldaður er af nostursemi og tilbúinn á matmálstímum.

Til að bæta úr þessu og slá á angistina og söknuðinn og hestamennsku í handaskolum hringdi ég í einn aldavin minn. Þeir eru reyndar ekki margir sem vilja tala við mig núna. En þó leynist þar einn, og etv annar. Við fórum í göngutúr. Lögðum í miðbænum, 101 og gengum um Austurstræti, -þó ekki í rauðum skóm. Niður á Lækjartorg, eða upp. Pósthússtræti og Tryggvagötu. Þar settumst við inn hjá Sægreifanum. Það er sko almennilegur staður. Besti matssölustaður borgarinnar. Fengum þar hina landsfrægu humarsúpu. Allt fremur primitivt þar á bæ. Langborð sitjum við við, enda er það úr við og við það tunnur sem sæti. Vertinn með síldarsvuntu og bláa hanska ber fram súpuna í frauðplastskál og plastskeið. Ég kom í hestagallanum. Þó ekki reiðbuxum og leðurskálmum a.m. p.ó.h. heldur skítugum gallabuxum og úlpuræxni. Var dressed for the occasion eins og sagt er. En viti menn. Þessar hendur í bláu plasthönskunum hafði aldeilis hrært saman almennilega súpu. Einhver sú albesta súpa, eða le sup kom uppúr frauðplastmálinu og var sötruð úr plastskeiðinni af áfergju, sem aðeins sá sem prófað hefur getur skilið til fulls. Svo var ábót á boðstólum. Hefðum getað setið að súpusumbli allan daginn. Töldum þó ráðlegast að forða okkur og vömbum okkar þegar dýrindis ilmur kom frá útigrillinu þar sem vertinn var að matbúa hrefnu og skötusel á teini.

Kæru vinir. Legg til að þið strengið þess heit að fara á Sjávargreifann á nýju ári og borða landsins bestu humarsúpu úr frauðplastmáli með plastskeið. Kostar aðeins 650 kr. Gott fyrir þá sem eru á budgetti, eða hafa straujað kortið ofmikið þessi jólin. En ég? Já ég efndi þetta heiti að fara á Sægreifann áður en árið væri liðið og stóð við það.

Svo leið að næst síðasta kvöldi ársins. Ég dró fram Camus XO flöskuna mína, -á reyndar tvær. Gat ekki slitið mig frá graðhestinum honum Sokka. Var kominn með hann á heilann. Þetta yrði að ígrunda og helst undir áhrifum. Því nær sem ég íhugaði málið því nær varð ég þeirri staðföstu ákvörðun, án nokkurs valkvíða að mitt hlutskipti lægi í því að eiga graðhest. Jafnvel þó ég léti gelda hann fljótlega. Eitthvað var rökhugsun farin að slævast. Ákvað næst að athuga hvort rauðvín bætti eitthvað þar um. En þá kom hið óvænta. Gestir. Þeir eru sjaldséðir hér á bæ. Yfirleitt eru það aðeins sölumenn og menn að lesa af mælum sem hringja hjá mér. Stundum þó vandræðafólk að leita að nágranna mínum. En í þetta sinn var þar á ferð vinur minn nokkur og hestamaður. Hann var enn i útgallanaum eins og við köllum það. Svona algalla, bláum frá toppi til táar loðfóðraður enda verið í allan daga að byggja við hesthúsið sitt. Konan hans hafði náð í hann rallhálfan og sundrað góðri gleði hestamanna, án nokkura hesta og var áleið með hann heim góðglaðan, þegar hann tjáði henni að hann ætti ýmislegt ósagt við mig á þessu ári. Varð úr því hin besta skemmtun. Því inn kominn reyndist hann alltof lítið drukkin og sá ég þar hin ágætasta drykkjufélaga. Opnaði því þriðju rauðvinsflöskuna og til að hann drykki ekki á fastandi maga, dróg ég fram, að ósk konu hans, sem vildi bara Fjörmjólk, hrátt tvíreykt taðhangikjöt af sauði norðlenskum. Þetta fengu þau með rúgbrauði og vænni smjörklípu. Hann við rauðvíni og hún fjörmjólk. Fór nú að hitna hjá vini mínum sem fór úr útigallanum, -enda til stofu boðið að heldri manna sið. Innan klæða var hann bara í nærklæðum. Síðri blárri brók sem hann batt uppi með grænyrjóttum snærisspotta, heldur haldlitlum að sjá. Varð nú mikil stemming fyrir innaklæðaburði þessa vinar míns og skálað innilega í Camus XO, enda rauðvín á þrotum. En eins og um allar góðar sögur, þá líkur henni hér. Enda þá búið að reyna þriðja árið í röð að telja mér trú um að á næsta ári riði ég norður Sprengisand. En ef þið haldið að þetta hafi verið svallveisla þá er það misskilningur.

Er nema von að það sé erfitt að sofa.

Morgunkveðja

Góðan daginn, fagra myllumær.
Hún hörfar undan hallast fjær
og augun ei mér svara.
Ef angrar þig mín kveðja, kær,
ef truflað þig mig tillit fær
ég tef ei meir - skal fara.

Er spölkorn hef ég fært mig frá,
ég horfi glugga hennar á
við hlið á vegi förnum.
Ó, lát mig hárið ljósa sjá
og einnig þína björtu brá
með bláum morgunstjörnum!

Þér enn er höfugt, yndið frítt.
Ó, döggvum hlaðna blómið blítt,
er böl að sólar skini?
Hvort var svo draumþung nóttin nú
að lútir, tárist, lokist þú
sem leidd í brott frá vini?

Ei dvel þú meir á draumaslóð
því senn er bjart og sumarljóð
hér sungin, yndislega.
Nú fyllist loft af fuglasöng
og hrópað er í hjartans þröng
af heitri ást og trega.

Var að hlusta á Schubert í morgun á leiðinni í vinnuna. Malarstúlkan fagra hljómar undursamlega í þýðingu Guðmundar Hansen Friðrikssonar. Ákvað að deila ljóðinu með ykkur.

Arachibutyrophobia

er sjúkleg hræðsla við að hnetusmjör festist efst í gómnum.

PS Abraham Lincoln vann forsetakosningar 1860 eða 24 árum eftir að hann fékk taugaáfall. Hann hafði þá tapað 8 kosningum um ýmis embætti.

Fánýtur

er ærir. Þetta gæti verið máltæki, jafnvel málsháttur. Það hefur verið rifjað upp að ærir og hans kumpánar eru lítt liðtækir til inniverka annara en þeirra sem teljast til kerlingaverka. Nú hefur okkur verið sýndur æðri sómi og boðin innganga í The Useless Information Society. Er nokkur upphefð í því. Því fylgdi bókin Fánýtur fróðleikur sem er betri og gagnlegri lesning en flest annað sem selt var í bókaflóðinu og öllu skárra en það sem finnst á þessari heimasíðu. Þannig getur hún orðið uppspretta tilvitnanna, sem annars hefðu ekki birst hér. Deilum við fyrstu tilvitnunni í þessari bók með ykkur lesendur góðir.:

"Abraham Lincoln fékk taugaáfall árið 1836".

Ærir þarf því ekki að skammast sín lengur fyrir sín nervusbreikdáns á undanförnum árum. Hann gæti jafnvel orðið president of the júnæted steits eða á bessastöðum. Þannig sannast að fánýtur fróðleikur er betri en engin og jafnvel uppbyggilegur og mörgum hvatning. Þarf ég að segja meira....

PS bókin var möndlugjöfin í ár sem Ærir fékk ekki, enda ekki fengið hana í tvo áratugi, er það með tölfræðilegum ólíkindum og fánýtur fróðleikur

Einföld jól

Þessi jól eru að mörgu leiti sérstök í huga mér. Þau liðu hratt en samt var ég að bíða eftir að þeim lyki. Kannski af því þau voru svo stutt. Kannski af því ég var á bakvakt. Það er langt síðan ég hef tekið vakt um jól. Þessi vakt leið þó hægt og hljótt, enda aðeins tveir sjúklingar sem þurftu vöktun. Var því nærri lagi að þeir væru í gjörgæslu.

Á Aðfangadag sá ég um eldamennskuna, enda ekki rjúpujól að þessu sinni. Rúpan eina hvílir enn í frystikistunni, sinni köldu gröf. Kannski var það samviskubitið sem réði því að ekki var hún höfð í forrétt. Eins og alltaf þegar ekki eru rjúpujól eldaði ég humar í massavís. Nota alltaf sömu uppskriftina, sem auðvitað er alltaf týnd fyrir hver jól og hluti af undirbúningi þeirra að leita að uppskriftinni. Hana læri ég seint og ætti etv að skrá hana niður á fleiri staði. En í stuttu máli marinera ég humarinn í 30-60 mín í samansoðnum kryddlegi, sem saman stendur af smjöri, olíu, hvítlauk (10 lauf), chilipiparflögum, paprikudufti, Dijon sinnepi, Worchester sósu, Thai fiskisósu og hvítvíni. Að þessu sinni þurrt Sancerre vín. Snarp hita svo humarinn í 2- 3mín., í leginum/sósunni rétt áður en á borð er borið. Kreisti þá sítrónusafa yfir. Þetta hefur ekki brugðist enn. Með þessu er gott að hafa brauð og salat. Því einfaldara því betra….


PS bragðaði á krækiberjasnapsinum sem ég útbjó í haust og hef reyndar verið að útbúa í allt haust. Hann virkar þrusuvel. Mikið krækiberja bragð, temmileg sætindi og milt alchol. Hann er ekki síðri en rifs- og stikillsberja snapsinn minn með tveim sólberjum sem ég lagði til í um svipað leiti.

Hugsað til hestanna minna

Ásareið eftir Grím Thomsen:

Jóreyk sé ég víða vega
velta fram um himinskaut-
norðurljósa skærast skraut-
Óðinn ríður ákaflega
endilanga vetrarbraut.

Sópar himinn síðum feldi
Sigfaðir með reiddan geir,
hrafnar elta og úlfar tveir,
vígabrandar vígja eldi
veginn þann, sem fara þeir.

Sleipnir tungla treður krapa,
teygir hann sig af meginþrótt,
fætur ber hann átta ótt,
stjörnur undan hófum hrapa
hart og títt um kalda nótt.

Af matarveislum

Sighvatur sat heima á Grund um sumarið. Hann dreymdi, að hann þóttist sitja í stofu í rúmi sínu, þótti honum stofan alskipuð, og stóðu borð um alla stofu og vist á, trapezia á gólfi og skapker. Þá þótti honum ganga inn hestur rauður, er hann átti, er Fölski hét. Hann gekk fyrir Sighvat og spurði, hví hann byði honum eigi til öls og matar, og kveðst svangur og þyrstur. Síðan tók hann til og át diskinn og matinn og tók hvað við að öðru, það er var á borðinu.
(Sturlungasaga).

Hafi bróðir þakkir fyrir góða gjöf og verður fleira úr henni birt, þó síðar verði.

Jólakveðja

Svo tjáði Huxy:

ég á eftir að:
kaupa jólagjafir,
kaupa jólatré,
skreyta jólatré,
skrifa jólakortin,
senda öll jólakortin,
útbúa jólaísinn,
ákveða jólamatinn,
athuga með jólabúninginn,
þrífa heimilið og stigaganginn,
gera reglulega fínt og fallegt heima,

svo mælti hún gær og gildir enn í dag hjá mér....
Hvar eruð þið jól?

Falskur Haggis

Fór í matsalinn í hádeginu. Á miðvikudögum er alltaf grænmetisréttur. Hreinsar vel út innvolsið í manni vikulega. Í dag var nokkuð sem líktist því sem við hefðum kallað í Skotlandi, smalaböku, shephards pie. Reyndar var það baunabaka einhverskonar eða byggbaka með kartöflumús kryddaðri að ofan. Með þessu var svo meira grænmeti. En viti menn, þetta var ágætlega kryddað og pipar ekki sparaður. Á bragðið og svo með bygginu í, smakkaðist þetta eins og skoskur Haggis og var svipað áferðar á góm og tungu. Það vakti upp ágætar minningar, sennilga framheila reynsla? En Haggis er lítið dýr sem býr i hálöndu Skotlands og er annar fótur þess styttri en hinn. Þannig hleypur það alltaf sama hringinn í kringum skosku hæðirnar. Er matreitt í keppum eins og við gerum slátur. En í því mikið af kjöti og byggi og pipar. Skotar heiðra Haggis á Burns supper, til heiður skáldinu Robbie Burns. Þá er Haggis ávarpað með ljóði, leikið á sekkjapípur, dansað í pilsum (ekki pylsum) og Haggis rist upp með miklum kuta. Sem sagt í hádeginu í dag hljómuðu sekkjapípur í eyrum mínum og ég borðaði falskan Haggis. Ofskynjanir. Nú er ég endanlega orðinn galinn og það staðfestist hér með. En kokkurinn hér kannað elda grænmetis Haggis.

Þórarinn Björnsson - aldarminning

í Morgunblaðið ritar Tryggvi Gíslason, fv. skólameistari um forvera sinn Þórarinn Björnsson. Þar segir m.a. "..var virtur fyrir gáfur, mannskilning og hlýju. Á stundum virtist þennan gáfaða mann bresta dómgreind og hann tapa áttum. Einkum var það í viðskiptum við breyska nemendur sem brutu reglur skólans eða urðu skólanum til vansæmdar, endar var Þórarinn viðkvæmur og örgeðja..."

meira um þann ágæta mann síðar.

Úr þagnargildi

Eins og ég hef minnst á áður fórum við vinnufélagar í ferð nokkra fyrir skemmstu. Hún hefur að mestu legið í þagnargildi. Þó féllu þar ýmis gullkorn, sem ég er að rekast á. Fann ámeðal kvíttana tvo miða sem höfðu laumast til mín eitt kvöldið. Þar hafði skrifað Reyðfirðingurinn og þilskipasérfræðingurinn vísur tvær og mun til sannsvegar vera fært að þær eru frumraun (ekki raunir) hans á þessu sviði. Hann býr yfir miklu pótensíali eins og sjá má á eftirfarandi:

Raumaþingið reyndist mér,
raun og pína.
En bræður tveir sem betur fer
bæta líðan mína.

og tilbrigði hans við sama stef:

Raumaþingið reyndist mér,
raun hin mesta.
Buffalókjötið best það er,
bætir líðan flesta.

(IK)..

læt þetta duga í dag.

Pastel

Datt inn í tofrasveppinn a ný og svíf á netid i skamma stund. Hef verid ad ihuga stoduna. I raesinu i gaer. Er heldur i skarra standi i dag. Keypti í dag pastel liti og blokk. Geng med hana um borgina. Kannski dreg ég hana upp á naesta kaffihúsi. Thad er eitthvad svo heillandi vid hvítan flotinn. Ósnertan. Óflekkadur pappírinn. Hver er sinnar gaefu smidur, eda myndasmidur. Er thad ekki líka vid haefi ad vera í raesinu ad taka upp á thví ad leika listamannsspíru. Kannski eyrad fjúki í brjálsemininni. Thad hefur víst komid fyrir málara í thessu landi.

I am sterdam

Thá er ég enn á ný kominn út fyrir landsteinanna. Ferdin byrjadi ekki vel. Maetti án allra ferdaskjala í Leifsstod, svei mér thá ef thetta kallar ekki ad farid se ad forlast og halla undan faeti. Mikil neyd, panic og pulshradi urdu yfirthyrmandi. Fekk utgefin nyjan mida og med okuskirtein eitt i vasanum lagdi af stad i langferd. En eiginkonan bjargaði malinu a sidustu stundu, eins og svo oft áður þegar ég klúðra málum, med nyju hradameti ur Selasnum i Leifstod. Lagði sig í lifshaettu. Henni er sko ekki fysjað saman. Fekk fylgd ut ur flugstodinn med oryggisvordum a badaboga til ad na i skjol og pappira, naudsynlega fyrir framgang og oryggi rikisins. Sidan hlaup ut i flugvel, thakkadi fyrir timana i Laugum. Fekk illt augnagot fra freyjum loftsins um ad eg hefdi tafid brottfor.

Fekk svo herbergi a Symphony Hotel Paganinni vid Stadhouderskade. Hljómar vel en er kakkalakkakofi. Herbergid hafdi undarlegan anga. Ekki sursaetan eins og reykt surhey heldur ýldufýlu. Kvartadi en stulkan brosti og sagdist ekkert geta gert, fullbokad en a morgun fengi eg nytt herbergi. Thetta hlyti ad ganga yfir. Illa lyktandi fyrri gestur eda eitthvad i tha lund. Fór upp og lagdi mig. Ekki beint hrifinn. Rumskadi af og til og ef nef snéri ut úr ruminu vard manni half oglatt. For svo a faetur. Ja faetur. Vard blautur. Allt a floti. Ahh. Tharna kom skyringin. Farnar pípur. Teppid rennblautt. Ildufýlan en verri. Kvartadi á ný. Enn bent á ad hotelid fullt. Gaeti fengid nytt a morgun. Bara bita á jaxlinn og setja klemmu á nefid. Bad um ad vera fluttur a annad hotel. Tha fannst nýtt herbergi. Reyndar a nedri haedum. Tók thví. Thar voru gólf thurr og engin fýla. Lét mer thad duga, en fór ad sofa med hálfum huga thvi vatn leitar jú nidur. Fór thvi ad rokraeda vid stúlkuna í afgreidsluna um náttúrulogmál og áhyggjur mína af thvi ad vakna í nott med vatn lekandi í dropatali á andlitid eda jafnvel foss. Hun hafdi ekki áhyggjur af thvi. Vandinn á fjórdu haed gamalthekktur!!!! Ef einhver faeri i sturtu, yfirfylltist frárennslid og vatnid ur skolpinu flaeddi út úr!!!! Hmm!!! Ekki beint traustvekjandi. Ask... krimmar. hugsadi eg. Gerdi mér svo grein fyrir ad thratt fyrir ad hafa verid a 3 haed var ég i raesinu. Kannski daemigert fyrir líf mitt. Kannski er ég bara í raesinu alveg sama á hvada haed eg er. En thratt fyrir thad var ég fluttur enn nedar. Hvar endar thetta...... Üt fra thessu lygndi ég aftur augunum. Tród eyrnatoppunum á sinn stad og kvad í hljódi af gefnu tilfefni

I naesta herbergi stynur stúlka,
stodugt a gud sinn kallar.
Unun hvernig trúna túlka
telpur í rúmi snjallar.

med kvedju frá internetkaffinu> The Magic Mushroom.

Deux amis

Hlátur og glaðværð geta fært birtu í skammdegið. Kom heim í gærkveldi og heyrði hlátrasköll úr sjónvarpsherberginu. Unga parið varð að horfa á myndina Quentin og Rugby með JERARD DEPARDIEUX og JEAN RENO. Lýsir sérstöku vinasambandi. Á íslensku mun hún heita Grjótharðir. Mæli með henni. Svo er ekki verra að hún er á frönsku :-)

Á suðrænni strönd

Sögur engar segja viljum
af sveinunum þeim
Er berir á ströndum stikkluðu
og studdust svo heim