Síra Ærir

Vakrir hestar, vígðir prestar, vænar píkur,
þetta flestallt víða víkur,
varan besta um landið strýkur.

Hesti að ríða um hauðrið víða heims er kæti,
presti að hlýða mesta mæti,
meyjunnar blíða er eftirlæti.

Hest um grundir hafa menn fundið helst að sinni,
prest, ef stundar stand og inni
og stúlkuna undir rekkvoðinni.

Fjögur hundruð hestur kostar og herleg tygi,
þrifinn prestur þrisvar níu,
þorngrund besta áttatíu.

Eigðu, prestur, ungan hest og ágætt kvendi,
þú hefur flestallt þá í hendi
það hið besta hér innlendis.


Benedikt Jónsson frá Bjarnanesi
1664-1744

hauður: land
stand: staða, stétt
inni: hús, heimili
þorngrund: kona

Þetta kvæði fann ég á ljod.is í dag. Það gladdi mig nokkuð og deilist því út til annara sem detta inn á þessa síðu.

Dyggðir og lestir

Dyggðalista þennan fann ég á heimasíðu mágkonu minnar.

Ævintýraþrá
Metnaður
Rósemd
Athugull
Skapandi
Ákveðinn
Þægilegur í umgengni
Kraftmikill
Fyndinn
Örlátur
Blíður
Heiðarlegur
Klár
Góður
Líflegur
Trúr
Bjarsýnn
Opinn
Þolinmóður
Hagsýnn
Áreiðanlegur
Ábyrgur
Skilningsríkur
Viljasterkur
Snyrtilegur
Umburðarlyndir
Kærleiksríkur
Óeigingjarn


árásargirni
hroki
gagnrýninn
óheiðarlegur
gleyminn
gráðugur
hræsni
óþolinmæði
óákveðinn
standa á sama
óábyrgur
afrýðisamur
þröngsýnn
passífur
svarsýnn
fordómafullur
ruddalegur
upptekin af sjálfum sér
feimni
eigingirni
snobb
fyrirlitning
óútreiknanalegur
ofstopafullur
veikundaður

Hvati

Af KR síðunni í dag:

Hvati ársins 2005
Hólmgeir Reynisson fékk áletraðan bikar og blóm frá KR fyrir góða þátttöku sina i félagstarfi deildarinnar og hversu duglegur og jákvæður hann ávallt væri á sundmótum og duglegur að hvetja aðra sundmenn til dáða

Til hamingju, sonur sæll!

Orðum bundin af bjartsýni

Ærir á að vera að borða grænmetisrétt, rétt í þessu, en er að beiðni ritstjóra nokkurs er að lesa yfir vísindagrein. Er kominn á aðra síðu og þar stendur og Ærir getur ekki lengur orða bundist. Að um "nationwide research project to investigate the role of epidemiology, psychosocial, psychosomatic and genetic factors in the etiology and course of..... ákv sjúkdómur" sé að ræða.

Bíð spenntur eftir að fletta yfir á næstu blaðsíðu og gleðst yfir bjartsýni annara.

Masque rapide éclate pureté

"Persona" er orð sem kemur grísku og var notað um maska (grímur; sorgmæddur eða brosandi) leikaranna. Ærir er nú að sökkva sér ofan í lærdóm um "persónuna" og veikleika hennar og etv lærir hann eitthvað um styrkleika hennar líka.

Hann hlustaði í síðustu viku á lærðan geðlækni fjalla um þetta á leiftrandi og fræðandi hátt. Verður það rifjað upp síðar og allur sá fróðleikur fram færður. En það er vel við hæfi að fjalla um þetta núna, því á föstudaginn greip Ærir til neyðarmaska, enda á leið í leikhús. Það var því vel við hæfi að setja upp maska.

Eins og oft vill verða á ögustundu þegar Ærir er við það að örmagnast og farinn að láta á sjá, þá grípur hann til nokkurs konar andlitskrems sem kona hans á inn í skáp. Á því stendur "deep cleansing emergency mask". Nú stóð svo á að Ærir þurfti virkilega á emergency mask að halda, eða masque rapide éclat pureté eins og stendur á túbbunni, og ekki verra ef að maskin hyldi dýpið sem umlykur persónuna.

Það getur nefnilega verið erfitt að halda andlitinu í þjóðleikhúsinu. Þá er gott að geta sett upp neyðarmaska (ekki maskara sem mun víst vera annað og Ærir hefur enn ekki lagt í að nota, þrátt fyrir að prufa reglulega snyrtivörur kvenna, en þær kenndir eru duldar).

Ærir mælir með því við karla jafnt sem konur að bregða á sig deep cleansing emergency mask, þegar þreytan er farin að setjast að í andlitsdráttunum. Kannski það virki líka á persónuna sem undir býr. Hver veit nema að bráðum verði hægt að kaupa deep cleansing emergency persona, á þessum síðustu framfaradögum læknisfræðinnar.

Hestamennska

Eru hestar mennskir, varð mér að umhugsunarefni í gær. Fór ásamt sonunum að sækja hesta austur á Rangárvelli. Við höfum ekki farið mikið í feðgaferðir. Helst voru það gönguferðir niður á Mokka í kakó og vöflu, þar sem setið var og skrafað og spekúlerað.

En í gær tókst okkur ætlunarverk okkar sem hefur staðið til í nokkurn tíma. Að sækja hestana. Ferðin austur gekk vel þrátt fyrir mikla hálku og amk einn jeppi stat langt út í skafli og tilkynning kom í útvarpinu um flughálku og bíla utan vega. Við fórum því með hálfum hug en mikið í húfi.

Austur komnir reyndum við að handsama hestana en það gekk ekki vel. Þeir voru styggir nema gömlu jálkarnir sem vildu ólmir upp éta allt brauðið. En þá ætluðum við ekki að taka. Við gerðum tvær tilraunir til að reka stóðið inn í aðhald en í bæði skiptin tókst því að sjá við okkur.

Við reyndum þá aftur að ganga að þeim og róa niður. Það tókst ágætlega í þetta sinn og spennan farin úr mönnum og hestum. Hófur minn var fljótur til og alveg til í að láta handsama sig. Greifi, sá móálótti, og nýji klárinn var alls ekki áþví og upphofs mikill blekkinga og eltingaleikur, þar sem hann hafði alltaf betur.

Skuldin mín og Flygill voru alveg á því að koma með og sóttu hart að strákunum og brauðpokum þeirra. Svo meira að segja Glói sem hefur ekki lengi vilja leyfa mér að nálgast sig var spakur og gekk til Hólmgeirs. Þar stóð hann og þáði brauð og leyfði okkur að klappa sér. Greinilegt að hann bar traust til stráksins, rétt eins og móður hans. En Þorbjörg hefur verið sú eina í seinni tíð sem hefur getað handsamað hann. Við mig hefur hann allta látið óstýrlega og fundist hinn besti leikur að láta mig elta sig, helst hratt á öðrum fæti. En nú stóð hann grafkyrr hjá Hólmgeiri svo við gátum beislað hann. Ég held að hann hafi vijað fylgja Hófi vini sínum og uppeldisbróður. Enda urðu fagnaðarfundir með þeim þegar inn í kerruna var komið.

Heim héldum við feðgar ánægðir með afrasksturinn þó ekki væru "réttir" hestar í kerruni. En góðir eru þeir. Nú eru þeir komnir í nýju svítuna sína í Kópavoginum.

Í djúpinu

Í undirdjúpunum óma
ei orð né fagur tónn.

Í þögn samt dansar þangið
þakklátt við öldunnar nið.

Ef í djúpið gengið gæti
ég gæfi mig dansi á vald.

Homo Ekonomicus

Heyrði lag um þetta fyrirbæri með sænskri grúppu í hádeginu.

Afreksfólkið

í fjölskyldunni var á ferðinni. Þetta var sundhelgi. Strákarnir kepptu á Reykjavíkurmeistarmótinu í sundi í nýju Laugardalslauginni.

Hólmgeir varð Reykjavíkurmeistari í 100 m flugsundi, og í 2. sæti í 200 m. flugsundi. Hann synti líka 200. og 400. m. fjórsundi og 200 m baksundi. Boðsundssveit KR sem hann synti í vann 1. verðlaun.

Að loknu móti tók við leiklistaræfing og svo bíða eðlis- og stærðfræðiverkefnin. Þetta er fjölhæfur og duglegur strákur.

Hjörtur Már varð Reykjavíkurmeistari 100 m skriðsundi. Hann varð í 2. sæti í 200 m baksundi. Hann situr annars alla daga og lærir neuroanatomiu og haus og háls. Aumingja strákurinn.

KR varð Reykjavíkurmeistari í sundi. Áfram KR. Áfram Reynissynir og Þorbjargar.

Eðalgöfugi tryggðavin

Samskipti hafa breyst með tækninni. En lífstækni getur verið erfitt að þróa. Hluti af lífstækni eru samskipti. Einn býr yfir meiri lífstækni en annar. Hjá öðrum er lífið stöðugt drama. Í gamla daga gengu bréf á milli manna, flutt með landpóstum. Þau gátu verið lengi á leiðnni. Sagðar voru fréttir af árferði, heilsu og afkomu. Stundum ástarbréf og stundum voru klögumál viðruð í bréfi. Þá upphófst oft miskilningur eða ofskilningur á hinu ritaða orði. Sem tók langan tíma að leiðrétta því póstur var lengi á milli. Gat það verið dægradvöl. Svo kom síminn og allt einu hurfu pennavinir, aðeins sérvitringar skrifuðust á. En jólakortasendingar héldust við. Dagbækur lögðust af hjá almenningi þegar afþreying varð meiri og sjónvörpin stærri. Á þessu er aftur að verða breyting. Blogg verður gjaldgengara, msn algengara. Ungt fólk er í farabroddi í þessum byltingum en við gamla fólkið fylgjumst með í forundran og höfum ekki undan að tileinka okkur nýungar. Ærir reyndi að emm ess enna, en varð að aðhláturefni, vegna stafsetningavilla og hæggengi. Hann fylgdist ekki með og sat eftir særður, en jafnar sig. Ærir er ekki snar í snúningum. Hraðinn er oft svo mikill og pressan og óþolinmæðin að gamlingar einsog Ærir, sem ekki vita hvað hafi hitt þá fyrir og stendur eftir ráðvilltur. Á bestu dögum hugsar Ærir hægt, hann er málhalltur og muldrar í bringuna. Fáir skilja hann, hvað þá ef hann þarf að einbeita sér og segja eitthvað af viti við aðra eða stunda tjáskipti. Hann er ekki góður tjáskiptaaðili.

Ærir gladdist um jólin þegar hann fékk gamaldags bréf að norðan. Það var allt í senn, annáll af tíðarfari, sögur af fjölskyldunni og það flutti gleðifregnir. Halur er bréfritari og skulu honum færðar þakkir fyrir að viðhalda þessum góða sið, samhliða því að vera búinn að tileinka sér nýungar eins og glöggt má sá á vefsíðu hans. Þar örlagavefur hinnar líðandi stundar er spunninn og tíðarandanum gerð skil. Halur setti nýtt met í ár, þ.e. aldrei hafa fleiri stafir eða orð komist í hverja línu í jólabréfinu. En voru þau samt of fá, því fleiri mættu þau vera orðin sem Halur sendir oss.

Ærir kann ekki að orða í bréfi hugsanir sínar, en hann er enn læs. Jafnvel á milli lína ef þannig ber undir. Þó er það slæmur ávani en útbreiddur. Það hefur hann tekið eftir oftar en einu sinni í þeim fáu tjáskiptum sem hann reynir að gerast aðili að.

Hann las nýlega gamalt bréf sem hann lætur fljóta með, því hann veit að sín bréf og sendingar miskiljast. Það er úr Manni og konu eftir Jón Thoroddsen og skrifað á þessum árstíma fyrir margt löngu:

Stað 13. jan 17..

Elskulegi eðalgöfgi tryggðavin!
Næst því að þakka yður, ásamt elskulegri hústrú, fyrir margauðsýnda og í té látna tryggðreynda vináttu, velvild og góðsemi við mig og mína, sem og fyrir viðfelldna, skemmtilega og ástríka samfundi og ógleymanlegar velgjörðir á yðar heiðraða, góðfræga heimili síðast, er það einasta efni þessa fáorða miða að minnast á það, sem þér nefnduð við mig fyrir yðar hönd að útverka og umgangast, nefnilega kýrkaupin, og er þá í stuttu máli frá að segja, að kýrin, sem þér töluðuð um og báðum mig að útvega, reyndist eftir kunnugra manna frásögn lastagripur, seigmjólk, tannslæm og mesta stritla, og gekk ég því fyrir yðar hönd frá kaupunum, en nú hef ég fengið ádrátt um aðra kú fyrir yður, og kýrin kvað, eftir sögn seljanda og nákunnugra, vera allvænn gripur, sjö vetra gömul, ekki stórmjólk, en dropsöm og mesta happaskeppna, og ef hun hafnast að venju, stendur hún til að verða snemmbær; samt sem áður þorði ég ekki að fullgjöra kaupin, fyrr en ég talaði við yður; en maðurinn sem selur, vill hafa það afgjört sem fyrst, þar fleiri að honum téða kú falað hafa. Ég hef sagt honum að koma hingað næst sunnudag að færu veðri; verður því nauðsyn, að þér gjörðuð svo vel á greindum tíma hingað að koma og áður áminnzt kýrkaup við hann að slútter; ítem þarf ég margt fleira við yður að tala mér til ánægju og gagns og skemmtunar. Fyrirgefið flýtislínur þessar. Verið þér svo með ástkærri konu kærlegast kvaddir af yðar þénustu-skuldbundnum elskandi vin og velunnara.

Sigvaldi Árnason

Ærir sendir öllum sínum eðalgöfugum tryggðarvinum bestu kveðjur og upplýsir þá nýgjörðu uppgötvun sína að hann er ekki fæddur langt á undan sínum tíma eins og haldið var fram lengi, heldur langt á eftir sínum tíma og eykst fyrnska hans óðfluga.

Það gerir hver sína naglasúpu eins og hann er skapaður til

Nú hefur sú ritstjórnarstefna verið tekin upp á Æri að fjalla eingöngu um mat, enda neytir hann sem neytandi alltof mikils matar og tímabært að á því sé tekið. Því er best að fjalla um þennan meðfædda ættlæga veikleika og byrja á mataruppskriftum. Enda átaks þörf eftir jólin, því ekki sést lengur hangikjötið.

Í dag kom ég heim úrvinda eftir annir dagsins, hafði reynt að kenna nemendum á framabraut um lungnaendurhæfingu, en hana kunni kennarinn ekki sjálfur. Kennslustundin var því í samræmi við það. Nemendur sáust á göngum flissandi í síma, þegar þeir áttu meðtaka sannindi sem drupu af vörum kennarans. Er ég kom heim biðu mín skyldur heimilisins og fátt annað. Reyndar kom ég seint heim, því ég fór að þvo bílinn og tók það drjúga stund. En heim kominn var stefnan tekin á að elda kjötsúpu, enda bitakjöt í hana keypt í gær, - án annarar fyrirhyggju. Því fátt annað var til í þá soðningu fyrir utan, -ef til vill, þurrkaðar matjurtir. En margt annað þarf í kjötsúpu.

Hófst því eldamennskan, eins og svo margt annað, eins og ferð án fyrirheitar. Engin var laukur. Var því hafist handa við að brúna kjötbitana, -en það gerir maður ekki. Að minnsta kosti ekki í kjötsúpu. En þessi kjötbitar voru brúnaðir við háan hita í djúpum og breiðum potti. Um stund datt mér í hug að hugsanlegt væri að búa til bitasteik úr kjötsúpunni, og hafa hana í brúnni sósu. En frá þeirri hugmynd var horfið skjótt. Kjötsúpa var planlögð í gær og í dag skyldi hún elduð. Hvernig getur maður treyst nokkrum hlut, ef ekki standast ákvarðanir um kjötsoð og súpugerð. Svo voru þetta líka bein að stórum hluta og þau eru ekki góð undir tönn, né fylling í maga. Og svo gætu þau staðið þversum í manni eins og svo margt annað.

Ekki leið á löngu þar til kjötbitarnir urðu brúnir og fastir við pottbotninn, enda hitinn hár. En er það ekki þannig sem maður brúnar kjöt spurði ég sjálfan mig, enda ekki aðra að spyrja. Yngri sonurinn sofandi yfir Poptíví á neðri hæðinni. En ekki fannst mér þetta gáfuleg eldamennska og hóf því að velta vöngum um hvernig mætti nú nota það sem til væri í kotinu. Í skúffu nokkuri fann ég hvítlauk, kominn við aldur. Þrjú lauf af honum voru brytjuð í meðalsmáa bita eða sneiðar og skellt út í steikarpottinn. Þá fór að lifna yfir nokkrum heilasellum í framhluta heilans og ilmur sá sem upp reis var hvattning til frekari experimentasjóna. Í kryddskúffuni fann ég framandi krydd, enda matseldin þegar orðin framandi fyrir íslenska kjötsúpu. Þar leyndist krydd frá NOMU sem kallast smoky peri-peri. Það leit vel út, marglitt og með framandi angan. Úr þeirri dós hellti ég vænum slurk, svo vel hyldist kjötið. Nú fundust leifar af rauðu tómatpestó í ísskápnum. Því var snarlega skellt útí. Úr varð fagurlega þaktir rauðgylltir brúnaðir kjötbitar, með ókunnum ilmi sem fyllti húsið.

En hér var ekki látið staðar númið. Því langt var í að rétturinn líktist kjötsúpu, reyndar afar ólíkt slíku fyrirbæri. Sonurinn yngri vaknaði og spurði í forundran hvað væri í matinn. Að bragði var svarað. Naglasúpa. "Nú hvers vegna?" Nú vegna naglans sem ég setti í pottinn. Hann semsagt ungmenni kominn undir tvítugt þekkti ekki fyrirbærið, hugtakið eða söguna um naglasúpuna. Hann bauð hins vega "high five" og saman skelltum við lófum. Hann hvarf á braut, haldandi að faðir hans væri virkilega með lausa nagla í súpunni og sannfærður um lausa skrúfu í hausnum.

Nú vantaði soð. Fann einn tening af grænmetiskrafti, Oscar andakraft frá jólum og ögn af nautakrafti. Blandaði öllu þessu saman í sjóðani vatn og út á steikina. Nú breytist naglasteikin í naglasúpu. Upp steig gufa. Svo fóru nokkrar gulrætur í og látið malla óáreitt eins lengi og þolinmæði hvers og eins bíður. En við vitum vel að þolinmæði er afstætt hugtak og margir eru óþolinmóðari en aðrir, þeir fá kannski ekki eins vel eldaða súpu og aðrir. En hvað veit ég um það, enda er þetta ekki vettvangur til að fjalla um það.

Ég held ég hafi ekki átt meira við þessa súpu. Nema jú, hún bragðaðist, -já hún bragðaðist eins og naglasúpa.

Bon apetite


Innihald:
Kjötbitar, lamb
Gulrætur
Súpujurtir (þurrkaðar á þessu árstíma)
Olífuolía hreinnrar meyjar
NOMU, smoky peri-peri krydd*
Rautt tómata pesto
Hvítlaukur (helst mikið)
Andakraftur (n.b. endur en ekki anda, sbr fyrri pistil minn i dag)
Nautakraftur (ekki nautnakraftur, sbr enn eldri pistla)
Grænmetiskraftur (en almennt er ekki mikil kraftur í grænmeti)
Vatn

*NB fyrir þá sem vilja skapa sína eigin naglasúpu þá er um að gera að skipta þessu kryddi út fyrir annað framandi og ókunnulegt krydd.

Þrettándanótt

Gleymdi að minnast þess að á þrettándanótt tala allar kýr. En þréttándanóttin er aðfararnótt þrettándans, þ.e.a.s. þess sjötta (janúar). En aðrir segja að þrettándanóttin sé einskonar ,,eldhúsdagur`` allra kvikinda jarðarinnar, og dulmættishluta.

Hrafnatími

Nú er tími hrafnanna. Hinna svörtu fugla. Kveð ykkur í dag með kvæðinu hrafninn þegar ég geng út á vit örlaganna.

THE RAVEN

e. Edgar Alan Poe (1845)

Once upon a midnight dreary, while I pondered, weak and weary,
Over many a quaint and curious volume of forgotten lore,
While I nodded, nearly napping, suddenly there came a tapping,
As of some one gently rapping, rapping at my chamber door.
"'Tis some visitor," I muttered, "tapping at my chamber door-
Only this, and nothing more."

Ah, distinctly I remember it was in the bleak December,
And each separate dying ember wrought its ghost upon the floor.
Eagerly I wished the morrow;- vainly I had sought to borrow
From my books surcease of sorrow- sorrow for the lost Lenore-
For the rare and radiant maiden whom the angels name Lenore-
Nameless here for evermore.

And the silken sad uncertain rustling of each purple curtain
Thrilled me- filled me with fantastic terrors never felt before;
So that now, to still the beating of my heart, I stood repeating,
"'Tis some visitor entreating entrance at my chamber door-
Some late visitor entreating entrance at my chamber door;-
This it is, and nothing more."

Presently my soul grew stronger; hesitating then no longer,
"Sir," said I, "or Madam, truly your forgiveness I implore;
But the fact is I was napping, and so gently you came rapping,
And so faintly you came tapping, tapping at my chamber door,
That I scarce was sure I heard you"- here I opened wide the door;-
Darkness there, and nothing more.

Deep into that darkness peering, long I stood there wondering,
fearing,
Doubting, dreaming dreams no mortals ever dared to dream before;
But the silence was unbroken, and the stillness gave no token,
And the only word there spoken was the whispered word, "Lenore!"
This I whispered, and an echo murmured back the word, "Lenore!"-
Merely this, and nothing more.

Back into the chamber turning, all my soul within me burning,
Soon again I heard a tapping somewhat louder than before.
"Surely," said I, "surely that is something at my window lattice:
Let me see, then, what thereat is, and this mystery explore-
Let my heart be still a moment and this mystery explore;-
'Tis the wind and nothing more."

Open here I flung the shutter, when, with many a flirt and
flutter,
In there stepped a stately raven of the saintly days of yore;
Not the least obeisance made he; not a minute stopped or stayed
he;
But, with mien of lord or lady, perched above my chamber door-
Perched upon a bust of Pallas just above my chamber door-
Perched, and sat, and nothing more.

Then this ebony bird beguiling my sad fancy into smiling,
By the grave and stern decorum of the countenance it wore.
"Though thy crest be shorn and shaven, thou," I said, "art sure no
craven,
Ghastly grim and ancient raven wandering from the Nightly shore-
Tell me what thy lordly name is on the Night's Plutonian shore!"
Quoth the Raven, "Nevermore."

Much I marvelled this ungainly fowl to hear discourse so plainly,
Though its answer little meaning- little relevancy bore;
For we cannot help agreeing that no living human being
Ever yet was blest with seeing bird above his chamber door-
Bird or beast upon the sculptured bust above his chamber door,
With such name as "Nevermore."

But the raven, sitting lonely on the placid bust, spoke only
That one word, as if his soul in that one word he did outpour.
Nothing further then he uttered- not a feather then he fluttered-
Till I scarcely more than muttered, "other friends have flown
before-
On the morrow he will leave me, as my hopes have flown before."
Then the bird said, "Nevermore."

Startled at the stillness broken by reply so aptly spoken,
"Doubtless," said I, "what it utters is its only stock and store,
Caught from some unhappy master whom unmerciful Disaster
Followed fast and followed faster till his songs one burden bore-
Till the dirges of his Hope that melancholy burden bore
Of 'Never- nevermore'."

But the Raven still beguiling all my fancy into smiling,
Straight I wheeled a cushioned seat in front of bird, and bust and
door;
Then upon the velvet sinking, I betook myself to linking
Fancy unto fancy, thinking what this ominous bird of yore-
What this grim, ungainly, ghastly, gaunt and ominous bird of yore
Meant in croaking "Nevermore."

This I sat engaged in guessing, but no syllable expressing
To the fowl whose fiery eyes now burned into my bosom's core;
This and more I sat divining, with my head at ease reclining
On the cushion's velvet lining that the lamplight gloated o'er,
But whose velvet violet lining with the lamplight gloating o'er,
She shall press, ah, nevermore!

Then methought the air grew denser, perfumed from an unseen censer
Swung by Seraphim whose footfalls tinkled on the tufted floor.
"Wretch," I cried, "thy God hath lent thee- by these angels he
hath sent thee
Respite- respite and nepenthe, from thy memories of Lenore!
Quaff, oh quaff this kind nepenthe and forget this lost Lenore!"
Quoth the Raven, "Nevermore."

"Prophet!" said I, "thing of evil!- prophet still, if bird or
devil!-
Whether Tempter sent, or whether tempest tossed thee here ashore,
Desolate yet all undaunted, on this desert land enchanted-
On this home by horror haunted- tell me truly, I implore-
Is there- is there balm in Gilead?- tell me- tell me, I implore!"
Quoth the Raven, "Nevermore."

"Prophet!" said I, "thing of evil- prophet still, if bird or
devil!
By that Heaven that bends above us- by that God we both adore-
Tell this soul with sorrow laden if, within the distant Aidenn,
It shall clasp a sainted maiden whom the angels name Lenore-
Clasp a rare and radiant maiden whom the angels name Lenore."
Quoth the Raven, "Nevermore."

"Be that word our sign in parting, bird or fiend," I shrieked,
upstarting-
"Get thee back into the tempest and the Night's Plutonian shore!
Leave no black plume as a token of that lie thy soul hath spoken!
Leave my loneliness unbroken!- quit the bust above my door!
Take thy beak from out my heart, and take thy form from off my
door!"
Quoth the Raven, "Nevermore."

And the Raven, never flitting, still is sitting, still is sitting
On the pallid bust of Pallas just above my chamber door;
And his eyes have all the seeming of a demon's that is dreaming,
And the lamplight o'er him streaming throws his shadow on the
floor;
And my soul from out that shadow that lies floating on the floor
Shall be lifted- nevermore!

Af Jómsvíkingum

Fékk þessa auglýsingu senda:

Jómsvíkingasaga segir í upphafi frá Danakonungum í nokkra ættliði en einkum frá þeim feðgum Haraldi Gormssyni og Sveini tjúguskegg og samskiptum þeirra við þrjá bræður af stórbændaætt á Fjóni. Konungurinn tekur hinn djarfa Áka af lífi en þess hefnir bróðursonur hans, Pálnatóki grimmilega og skýtur ör að Haraldi þar sem hann hvílir á fjórum fótum og ornar sér við eld og fer örin upp um rassinn og út um munninn. Pálnatóki stofnar þá víkingasetrið, Jómsborg á Vindlandi og gerðist höfðingi yfir. Sveinn tjúguskegg vélar síðar þá Jómsvíkinga, sem voru „ágætari um alla norðurálfu heims en aðrir menn“ til að fara að Hákoni jarli í Noregi. Með fjölkynngi tekst Hákoni jarli að sigra Jómsvíkinga í Hjörungarvogsbardaga og falla þeir flestir en Eiríkur jarl sonur Hákonar gefur þeim fræknustu líf og tekur þá í sína þjónustu.

Lingua villosa nigra

Hvað sagði mamma ykkar um svarta tungu....

Fingurbjörg

Vita mátt hún veitir björg,
og vernda mun hún fingur.
Því í lífi okkar leynist mörg,
lítil nál sem stingur.

Hæ nýji bloggari!

Handa stud med HMR

Lagði í prófin laukur einn,
létt hann synti gegnum raun.
vaskur fyrsti vetrungur.
Líkamsparta lærði sveinn,
las um mein og blés í kaun
frækinn föðurbetrungur.

Jól

Fann þennan fróðleik á heimasíðu Orðabókarinnar:

Jól n., hk.
Notkun og uppruni

Sum orð eru svo forn í málinu, komin aftan úr grárri forneskju, að enginn veit lengur hinn eiginlega uppruna þeirra. Þau hafa í tímans rás týnt ættingjum sínum og standa nánast ein uppi, e.t.v. með fáeina afkomendur, sem varpa litlu ljósi á hinn ævaforna uppruna, og standast allar skýringartilraunir fræðimanna. Eitt þessara orða er jól. Það er miklu eldra í málinu en hið kristna hátíðarhald sem það er nú haft um. Það kynni jafnvel þegar að hafa verið til í germönskum málum fyrir Krists burð. Í fornum heimildum íslenskum kemur fram að heiðnir menn héldu jól, miðsvetrarblót, nær miðjum vetri til að fagna því að sól fór að hækka á lofti. Þegar kristni kom á Norðurlönd og burðartíð frelsarans heilög haldin, færðist jólaheitið yfir á þá hátíð og hefur orðið jól haldist í norrænum málum æ síðan, í færeysku jól, í norsku, dönsku og sænsku jul.

Af jól er dregið orðið ýlir 'annar mánuður vetrar' og í forníslensku kemur fyrir orðið jóln í merkingunni 'goð' og Óðinsheitið Jólnir 'höfðingi jólna'.

Í gotnesku, þar sem málheimildir eru frá 4. öld, kemur fyrir orðasambandið fruma jiuleis, haft um nóvember, eiginl. 'mánuðurinn fyrir jólamánuð'.
Í fornensku kemur fyrir orð sem samsvarar norræna orðinu jól, geol, sem enn er til í ensku, yule, en annars er almenna orðið um jól Christmas 'Kristsmessa' í ensku.

Í þýsku er til orðið Jul, Julfest, en það mun vera síðari tíma tökuorð úr skandinavísku málunum. Á þýsku er haft orðið Weihnachten 'heilagar nætur, vénætur' um jólin.

Hér á undan var sagt að orðið jól hafi staðist skýringartilraunir fræðimanna og þær hefur ekki skort. Ásgeir Blöndal Magnússon segir í orðsifjabók sinni (bls. 433) að uppruni sé óviss og umdeildur. Helst virðast tvær skýringartilraunir koma til greina. Annars vegar að í rót orðsins felist merkingin 'segja, biðja (ákaft)' og orðið merki þá upphaflega einhvers konar bænahátíð. Hins vegar hafa sumir fræðimenn reynt að tengja orðið við hjól og hin upprunalega merking hafi þá verið 'vetrarsólhvörf, árshringur'. Aðrar skýringar, svo sem að tengja orðið við él 'snjóatíð (dimmutími)', telur Ásgeir að séu lítt sennilegar.

Ærir í eitt ár

Heimsóknir voru 3326.

Af sendingum fjölkunnugs bróður

Forfeður mínir og okkar bræðra voru þekktir fyrir sendingar. Misgóðar. Þannig var Jón "Glói" Arnljótsson forfaðir okkar þekktur fyrir ýmsar sendingar og visku umfram aðra menn. Hér kemur ættartalan:
Jón "Glói" Arnljótsson um 1730
Ingibjörg Jónsdóttir 1767 - 1849
Sigríður Magnúsdóttir 1795 - 1862
Jórunn Pálsdóttir 1827 - 1910
Guðrún "yngri" Magnúsdóttir 1850 - 1922
Guðbjörn Bjarnason 1880 - 1952
Arngrímur Guðbjörnsson 1920 - 1983


Nokkrar þjóðsögur hafa verið skráðar um Jón Glóa og voru afkomendur hans, kallaðir Glóar og þóttu fjölkunnandi eins og karlinn. Hér er ein úr þjóðsögum Jóns Árnasonar.

Jón glói vekur upp kellingu

Á dögum Halldórs Jakobssonar sýslumanns [Halldór Jakobsson (1735-1810) var sýslumaður í Strandasýslu 1757-1788] er bjó að Felli í Kollafirði í Strandasýslu bjó maður á Efrafelli Jón að nafni og lék orðrómur á að hann væri kuklsamur. Einu sinni áttu þeir tal saman Halldór sýslumaður og hann því viðvíkjandi að vekja upp. Jón lét það í veðri vaka að hann gæti vakið upp ef hann vildi. Halldór sagðist ekki trúa því að hann gæti það nema hann sæi til hans á meðan og biður hann nú að vekja upp eða jafnvel kaupir það af honum af forvitni til að sjá aðferð hans. Þá lætur Jón til leiðast að gjöra það fyrir hann og segir Halldóri hann verði þá að vera út í kirkjugarðinum á meðan. Halldór sagðist ekki hafa huga til og sagðist ætla að standa við stofugluggann og horfa út um hann þar andspænis á móti garðinum sem Jón ætlaði að vekja upp. Nú gengur Jón út í kirkjugarðinn að leiði einu og slær sprota sínum á það og spyr hvör þar sé undir. Grafarbúinn anzaði og sagðist Magnús heitið hafa. Jón spyr hvað hann hefði orðið gamall. „Átján vetra," sagði grafarbúinn. „Varstu nokkur maður fyrir þér?" sagði Jón. „Efnilegur var ég kallaður á mínum aldri," sagði grafarbúinn. „Ligg þú þá kyrr!" sagði Jón. Þá gengur Jón að öðru leiði og spyr hvör þar sé undir. Honum var anzað: „Ég hét Þuríður." Jón spyr hvað hún hefði orðið gömul. „Ég komst undir tvítugs aldur," sagði hún. „Varst þú nokkuð fyrir þér?" sagði Jón. „Heldur var ég kölluð það," segir hún. „Ligg þú þá kyrr!" sagði Jón. Síðan gengur Jón að þriðja leiðinu og slær sprota sínum á það og spyr hvör þar liggi undir. Honum var anzað: „Ég hét Guðrún." Jón spyr hana hvört hún hafi dáið á ungum aldri. Hún sagðist hafa verið komin á sjötigsaldur. Jón spyr hana hvört hún hafi verið mikil fyrir sér í lífinu. Kerling sagðist heldur hafa verið aumingi og hölt meiri part ævi sinnar. „Þá skalt þú upp!" sagði Jón. Og að því búnu opnaðist gröfin og kerling kemur upp úr gröfinni og ræðst á Jón, en hann tekur á móti. Glíma þau nokkura stund unz kerling fellur fyrir Jóni; sleikir hann þá upp á henni vitin. Kerling spyr hann að hvað hún eigi að vinna. „Ekki neitt," segir Jón, „nema fara niður í gröfina aftur." Þá sýndist Halldóri kerling ófrýn verða og eygð illa og aldrei sagðist hann slíka sýn séð hafa þá hún varð nauðug niður að fara og erindislaus. Svo bjó Jón um leiðið eftir því sem hann kunni.

Þetta hafði verið seint um haustið. En þegar kom fram á veturinn var það einn dag að Jón á Efrafelli stóð hjá kindum sínum sem oftar. Það var heldur kalt veður um daginn og frost mikið um kvöldið. Kom Jón heim með kindurnar í rökkrinu. Þegar hann var búinn að láta inn kindurnar gengur hann inn í bæinn og sezt upp á rúm sitt. En eldurinn hafði dáið um daginn hjá konu hans og skauzt hún ofan að Felli að sækja eldinn um kvöldið um sama leyti og Jón kom heim með kindurnar eða var kominn inn í bæinn. Enginn var eftir í bænum hjá Jóni nema stúlka á fimmta árinu sem hét Ingibjörg, dóttir þeirra, því fólkið var ekki fleira. En á meðan kona Jóns var að sækja eldinn sýndist barninu gömul kona koma upp á loftið og sýndist hún vera í svartri hempu og gangi fram í fangið á Jóni og leggja hann aftur á bak í rúmið og taka fyrir hálsinn á honum svo korraði í honum. En þegar konan kom heim sá hún að bóndi hennar var dauður, en barnið sagði frá hvað því hefði sýnzt. Meðan verið var að smíða um Jón og hann lá á börunum sá Halldór Jakobsson frá Felli að kotið Efrafell var krökkt af hröfnum svo valla sá í það. Eins sá hann fjölda hrafna fylgjast með líkfylgd Jóns til legstaðarins; en þessa hrafna gat enginn séð nema Halldór Jakobsson. Og var það meining Halldórs að kerlingin sem Jón vakti upp hefði orðið honum að bana.

Þjóðsögur Jóns Árnasonar,
III. bindi, bls. 547-548
(eftir handriti Björns Sveinssonar á Kaldrananesi)

Hægt er að lesa meira um þetta á Viskubrunni galdrasýningarinnar á Ströndum.

En nú áramótin magnaði bróðir upp sendingu til mín, sbr kvæðið um graðfolann sem barst mér. En síðan þá hef ég ekki getað setið, því næstu daga mögnuðust upp þjóhnappaeymsli hin meiri. Var sem ég hefði riðið ótömdum graðhesti langa vegu. Etv hefur þetta eitthvað með það að gera að synir mínir, sérstaklega sá yngri hefur verið að draga mig í leikfimi og honum hef þurft ganga í augun á. Tekið etv óþarflega á í stígvélunum og öðrum maskínum. En merkilegt samt að einhverjar þær mestu harðsperrur sem ég hef fengið skuli bundnar við þessa fáu vöðva en vasklegu sem klæða botnin, svona rétt eftir útreiða kvæði bróðurs. Einhverjir í fjölskyldunni hefðu haft skýringar á því....


Eftirmáli:
Þess má að lokum geta að Halldór þessi sýslumaður á Felli í Kollafirði varð m.a. frægur fyrir að gæta illa Fjalla-Eyvindar sem strauk úr vist hans. Hann var síðar settur af fyrir drykkjuskap og óráðsíu við strand verslunarskipsins Fortuna í Eyvindarfirði árið 1787.

07:47

Undarlegur morgun. Vaknaði við hringingu um sjöleitið. Lá útaf milli svefns og vöku. Settist svo fram á og leit á vekjaraklukkuna: 07:47. Fór í sturtu og þetta venjulega leit á úrið: 07.47. Borðaði Kellogs-K með fjörmjólk. Fór út í bíl leit á bílklukkuna: 07:47. Hvað er að gerast?

Áramótakveðja

Gleðilegt nýtt ár!

XO

Nú er sólarhringur síðan ég vaknaði síðast um miðja nótt, og þar áður var sólarhringur. En þá skrifaði ég ekkert. Enda ekki um margt að skrifa um miðjar nætur. Þá á maður að sofa. Helst að dreyma um bjarta framtíð og betri tíð. En dagurinn í gær var merkilegur. Flestir eru að pæla í áramótaheitum næsta árs, eða áramóta. Í dag lét ég eitt gamalt heiti rætast. Það var ekki einu sinni áramótaheiti. En samt var það ágætt.

Í morgun ætlaði ég að ná í hesta, tvo nánar tiltekið. Hóf. Hann þekkið þið öll. En hinn þekkið þið ekki. Hann heitir Greifi, enda greifalegur. Hann er móálóttur. Keyptur í eða réttarasagt eftir Laufskálaréttir sl haust. Hann var lítið taminn en úr því hefur verið bætt og nú skal hann þjálfaður. Hófur mun aðstoða við það. Þeir verða tveir í saman fyrst um sinn. Kannski koma fleiri síðar. Hinir. Glói, Flygill, Skuld og Hálfmáni verða úti áfram. Þeir eru á gjöf. Og svona í framhjáhlaupi þá var ég næstum búinn að kaupa graðhest í kvöld. Svartan með hvítan leista. Heitir Sokki. Til stendur að gelda hann. Ég finn til með honum. Það er eitthvað við graðhesta. Kannski bara greddan. En um hana ætla ég ekki að ræða í dag. En hvort mér tekst að bjarga greddunni hans Sokka mun ráðast á allra næstu dögum. Það verður framhaldssagan, ef til er framhaldslíf. En sjáið þið mig ekki í anda ríðandi um héruð á biksvörtum, glansandi graðhesti, sveittum og frísandi með faxið flaxandi. Ef það ekki ærir....

En semsagt í morgun átti að ná í hestana, en ekki eru allar ferðir til fjár (eða hesta!). Það sem meira var að synir mínir tveir sem eru meira fyrir innisport og sund voru tilbúnir galvaskir í slaginn og ætluðu að hjálpa öldruðum föður sínum að ná í hrossin. Fyrsta ferð okkar feðgja, þ.e.a.s. hestaferð okkar feðga þó ekki stæði til aðfara á bak. Þetta er samt áfangasigur. En eins og segir i annari sögu (án tilvitnunar) að ekkert rúm var fyrir þá í hestakerrum. Fórum við stað úr stað. Frá leigu til leigu, en engar kerru fengum. Þvi komust við feðgarnir ekki i hestaferð. Sem var eins gott því hestamenn tjáðu mér siðar um daginn að allt væri að verða vitlaust í hesthúsum borgarinnar, svo agalegt væri sprengiregnið. Við sögðum því, fátt er svo með öllu illt að ekki boði nokkuð gott. Þetta gætu margir tekið sér í munn þessa daganna. Þessa síðustu og verstu daga.

Nú var liðið að hádegi. Svengd hrjáir ístrubelgi oftar en aðra segir máltækið. Eftir að hafa sveimað um bæinn. Troðið kvittunum upp á sjúkrasjóði vegna krankleika ársins, tannviðgerða, og heilsuræktar sem er meiri í orði en á borði. Eða réttara sagt of mikið á borði eða borðið of mikið. Því í dag varð ég að víkka beltið um eitt gat. Næstum allur ávinningur fyrri hluta ársins farin til andskotanst. Enda er mittismál mitt barometer á sálarástandið. Þetta heitir tröstespise eða angistarát. Eða kannski bara maturinn alltof góður heima hjá mér. Alltof reglulegar máltíðir og of mikið af heilsusamlegum heimalöguðum mat, sem eldaður er af nostursemi og tilbúinn á matmálstímum.

Til að bæta úr þessu og slá á angistina og söknuðinn og hestamennsku í handaskolum hringdi ég í einn aldavin minn. Þeir eru reyndar ekki margir sem vilja tala við mig núna. En þó leynist þar einn, og etv annar. Við fórum í göngutúr. Lögðum í miðbænum, 101 og gengum um Austurstræti, -þó ekki í rauðum skóm. Niður á Lækjartorg, eða upp. Pósthússtræti og Tryggvagötu. Þar settumst við inn hjá Sægreifanum. Það er sko almennilegur staður. Besti matssölustaður borgarinnar. Fengum þar hina landsfrægu humarsúpu. Allt fremur primitivt þar á bæ. Langborð sitjum við við, enda er það úr við og við það tunnur sem sæti. Vertinn með síldarsvuntu og bláa hanska ber fram súpuna í frauðplastskál og plastskeið. Ég kom í hestagallanum. Þó ekki reiðbuxum og leðurskálmum a.m. p.ó.h. heldur skítugum gallabuxum og úlpuræxni. Var dressed for the occasion eins og sagt er. En viti menn. Þessar hendur í bláu plasthönskunum hafði aldeilis hrært saman almennilega súpu. Einhver sú albesta súpa, eða le sup kom uppúr frauðplastmálinu og var sötruð úr plastskeiðinni af áfergju, sem aðeins sá sem prófað hefur getur skilið til fulls. Svo var ábót á boðstólum. Hefðum getað setið að súpusumbli allan daginn. Töldum þó ráðlegast að forða okkur og vömbum okkar þegar dýrindis ilmur kom frá útigrillinu þar sem vertinn var að matbúa hrefnu og skötusel á teini.

Kæru vinir. Legg til að þið strengið þess heit að fara á Sjávargreifann á nýju ári og borða landsins bestu humarsúpu úr frauðplastmáli með plastskeið. Kostar aðeins 650 kr. Gott fyrir þá sem eru á budgetti, eða hafa straujað kortið ofmikið þessi jólin. En ég? Já ég efndi þetta heiti að fara á Sægreifann áður en árið væri liðið og stóð við það.

Svo leið að næst síðasta kvöldi ársins. Ég dró fram Camus XO flöskuna mína, -á reyndar tvær. Gat ekki slitið mig frá graðhestinum honum Sokka. Var kominn með hann á heilann. Þetta yrði að ígrunda og helst undir áhrifum. Því nær sem ég íhugaði málið því nær varð ég þeirri staðföstu ákvörðun, án nokkurs valkvíða að mitt hlutskipti lægi í því að eiga graðhest. Jafnvel þó ég léti gelda hann fljótlega. Eitthvað var rökhugsun farin að slævast. Ákvað næst að athuga hvort rauðvín bætti eitthvað þar um. En þá kom hið óvænta. Gestir. Þeir eru sjaldséðir hér á bæ. Yfirleitt eru það aðeins sölumenn og menn að lesa af mælum sem hringja hjá mér. Stundum þó vandræðafólk að leita að nágranna mínum. En í þetta sinn var þar á ferð vinur minn nokkur og hestamaður. Hann var enn i útgallanaum eins og við köllum það. Svona algalla, bláum frá toppi til táar loðfóðraður enda verið í allan daga að byggja við hesthúsið sitt. Konan hans hafði náð í hann rallhálfan og sundrað góðri gleði hestamanna, án nokkura hesta og var áleið með hann heim góðglaðan, þegar hann tjáði henni að hann ætti ýmislegt ósagt við mig á þessu ári. Varð úr því hin besta skemmtun. Því inn kominn reyndist hann alltof lítið drukkin og sá ég þar hin ágætasta drykkjufélaga. Opnaði því þriðju rauðvinsflöskuna og til að hann drykki ekki á fastandi maga, dróg ég fram, að ósk konu hans, sem vildi bara Fjörmjólk, hrátt tvíreykt taðhangikjöt af sauði norðlenskum. Þetta fengu þau með rúgbrauði og vænni smjörklípu. Hann við rauðvíni og hún fjörmjólk. Fór nú að hitna hjá vini mínum sem fór úr útigallanum, -enda til stofu boðið að heldri manna sið. Innan klæða var hann bara í nærklæðum. Síðri blárri brók sem hann batt uppi með grænyrjóttum snærisspotta, heldur haldlitlum að sjá. Varð nú mikil stemming fyrir innaklæðaburði þessa vinar míns og skálað innilega í Camus XO, enda rauðvín á þrotum. En eins og um allar góðar sögur, þá líkur henni hér. Enda þá búið að reyna þriðja árið í röð að telja mér trú um að á næsta ári riði ég norður Sprengisand. En ef þið haldið að þetta hafi verið svallveisla þá er það misskilningur.

Er nema von að það sé erfitt að sofa.

Morgunkveðja

Góðan daginn, fagra myllumær.
Hún hörfar undan hallast fjær
og augun ei mér svara.
Ef angrar þig mín kveðja, kær,
ef truflað þig mig tillit fær
ég tef ei meir - skal fara.

Er spölkorn hef ég fært mig frá,
ég horfi glugga hennar á
við hlið á vegi förnum.
Ó, lát mig hárið ljósa sjá
og einnig þína björtu brá
með bláum morgunstjörnum!

Þér enn er höfugt, yndið frítt.
Ó, döggvum hlaðna blómið blítt,
er böl að sólar skini?
Hvort var svo draumþung nóttin nú
að lútir, tárist, lokist þú
sem leidd í brott frá vini?

Ei dvel þú meir á draumaslóð
því senn er bjart og sumarljóð
hér sungin, yndislega.
Nú fyllist loft af fuglasöng
og hrópað er í hjartans þröng
af heitri ást og trega.

Var að hlusta á Schubert í morgun á leiðinni í vinnuna. Malarstúlkan fagra hljómar undursamlega í þýðingu Guðmundar Hansen Friðrikssonar. Ákvað að deila ljóðinu með ykkur.

Arachibutyrophobia

er sjúkleg hræðsla við að hnetusmjör festist efst í gómnum.

PS Abraham Lincoln vann forsetakosningar 1860 eða 24 árum eftir að hann fékk taugaáfall. Hann hafði þá tapað 8 kosningum um ýmis embætti.

Fánýtur

er ærir. Þetta gæti verið máltæki, jafnvel málsháttur. Það hefur verið rifjað upp að ærir og hans kumpánar eru lítt liðtækir til inniverka annara en þeirra sem teljast til kerlingaverka. Nú hefur okkur verið sýndur æðri sómi og boðin innganga í The Useless Information Society. Er nokkur upphefð í því. Því fylgdi bókin Fánýtur fróðleikur sem er betri og gagnlegri lesning en flest annað sem selt var í bókaflóðinu og öllu skárra en það sem finnst á þessari heimasíðu. Þannig getur hún orðið uppspretta tilvitnanna, sem annars hefðu ekki birst hér. Deilum við fyrstu tilvitnunni í þessari bók með ykkur lesendur góðir.:

"Abraham Lincoln fékk taugaáfall árið 1836".

Ærir þarf því ekki að skammast sín lengur fyrir sín nervusbreikdáns á undanförnum árum. Hann gæti jafnvel orðið president of the júnæted steits eða á bessastöðum. Þannig sannast að fánýtur fróðleikur er betri en engin og jafnvel uppbyggilegur og mörgum hvatning. Þarf ég að segja meira....

PS bókin var möndlugjöfin í ár sem Ærir fékk ekki, enda ekki fengið hana í tvo áratugi, er það með tölfræðilegum ólíkindum og fánýtur fróðleikur

Einföld jól

Þessi jól eru að mörgu leiti sérstök í huga mér. Þau liðu hratt en samt var ég að bíða eftir að þeim lyki. Kannski af því þau voru svo stutt. Kannski af því ég var á bakvakt. Það er langt síðan ég hef tekið vakt um jól. Þessi vakt leið þó hægt og hljótt, enda aðeins tveir sjúklingar sem þurftu vöktun. Var því nærri lagi að þeir væru í gjörgæslu.

Á Aðfangadag sá ég um eldamennskuna, enda ekki rjúpujól að þessu sinni. Rúpan eina hvílir enn í frystikistunni, sinni köldu gröf. Kannski var það samviskubitið sem réði því að ekki var hún höfð í forrétt. Eins og alltaf þegar ekki eru rjúpujól eldaði ég humar í massavís. Nota alltaf sömu uppskriftina, sem auðvitað er alltaf týnd fyrir hver jól og hluti af undirbúningi þeirra að leita að uppskriftinni. Hana læri ég seint og ætti etv að skrá hana niður á fleiri staði. En í stuttu máli marinera ég humarinn í 30-60 mín í samansoðnum kryddlegi, sem saman stendur af smjöri, olíu, hvítlauk (10 lauf), chilipiparflögum, paprikudufti, Dijon sinnepi, Worchester sósu, Thai fiskisósu og hvítvíni. Að þessu sinni þurrt Sancerre vín. Snarp hita svo humarinn í 2- 3mín., í leginum/sósunni rétt áður en á borð er borið. Kreisti þá sítrónusafa yfir. Þetta hefur ekki brugðist enn. Með þessu er gott að hafa brauð og salat. Því einfaldara því betra….


PS bragðaði á krækiberjasnapsinum sem ég útbjó í haust og hef reyndar verið að útbúa í allt haust. Hann virkar þrusuvel. Mikið krækiberja bragð, temmileg sætindi og milt alchol. Hann er ekki síðri en rifs- og stikillsberja snapsinn minn með tveim sólberjum sem ég lagði til í um svipað leiti.

Hugsað til hestanna minna

Ásareið eftir Grím Thomsen:

Jóreyk sé ég víða vega
velta fram um himinskaut-
norðurljósa skærast skraut-
Óðinn ríður ákaflega
endilanga vetrarbraut.

Sópar himinn síðum feldi
Sigfaðir með reiddan geir,
hrafnar elta og úlfar tveir,
vígabrandar vígja eldi
veginn þann, sem fara þeir.

Sleipnir tungla treður krapa,
teygir hann sig af meginþrótt,
fætur ber hann átta ótt,
stjörnur undan hófum hrapa
hart og títt um kalda nótt.

Af matarveislum

Sighvatur sat heima á Grund um sumarið. Hann dreymdi, að hann þóttist sitja í stofu í rúmi sínu, þótti honum stofan alskipuð, og stóðu borð um alla stofu og vist á, trapezia á gólfi og skapker. Þá þótti honum ganga inn hestur rauður, er hann átti, er Fölski hét. Hann gekk fyrir Sighvat og spurði, hví hann byði honum eigi til öls og matar, og kveðst svangur og þyrstur. Síðan tók hann til og át diskinn og matinn og tók hvað við að öðru, það er var á borðinu.
(Sturlungasaga).

Hafi bróðir þakkir fyrir góða gjöf og verður fleira úr henni birt, þó síðar verði.

Jólakveðja

Svo tjáði Huxy:

ég á eftir að:
kaupa jólagjafir,
kaupa jólatré,
skreyta jólatré,
skrifa jólakortin,
senda öll jólakortin,
útbúa jólaísinn,
ákveða jólamatinn,
athuga með jólabúninginn,
þrífa heimilið og stigaganginn,
gera reglulega fínt og fallegt heima,

svo mælti hún gær og gildir enn í dag hjá mér....
Hvar eruð þið jól?

Falskur Haggis

Fór í matsalinn í hádeginu. Á miðvikudögum er alltaf grænmetisréttur. Hreinsar vel út innvolsið í manni vikulega. Í dag var nokkuð sem líktist því sem við hefðum kallað í Skotlandi, smalaböku, shephards pie. Reyndar var það baunabaka einhverskonar eða byggbaka með kartöflumús kryddaðri að ofan. Með þessu var svo meira grænmeti. En viti menn, þetta var ágætlega kryddað og pipar ekki sparaður. Á bragðið og svo með bygginu í, smakkaðist þetta eins og skoskur Haggis og var svipað áferðar á góm og tungu. Það vakti upp ágætar minningar, sennilga framheila reynsla? En Haggis er lítið dýr sem býr i hálöndu Skotlands og er annar fótur þess styttri en hinn. Þannig hleypur það alltaf sama hringinn í kringum skosku hæðirnar. Er matreitt í keppum eins og við gerum slátur. En í því mikið af kjöti og byggi og pipar. Skotar heiðra Haggis á Burns supper, til heiður skáldinu Robbie Burns. Þá er Haggis ávarpað með ljóði, leikið á sekkjapípur, dansað í pilsum (ekki pylsum) og Haggis rist upp með miklum kuta. Sem sagt í hádeginu í dag hljómuðu sekkjapípur í eyrum mínum og ég borðaði falskan Haggis. Ofskynjanir. Nú er ég endanlega orðinn galinn og það staðfestist hér með. En kokkurinn hér kannað elda grænmetis Haggis.

Þórarinn Björnsson - aldarminning

í Morgunblaðið ritar Tryggvi Gíslason, fv. skólameistari um forvera sinn Þórarinn Björnsson. Þar segir m.a. "..var virtur fyrir gáfur, mannskilning og hlýju. Á stundum virtist þennan gáfaða mann bresta dómgreind og hann tapa áttum. Einkum var það í viðskiptum við breyska nemendur sem brutu reglur skólans eða urðu skólanum til vansæmdar, endar var Þórarinn viðkvæmur og örgeðja..."

meira um þann ágæta mann síðar.

Úr þagnargildi

Eins og ég hef minnst á áður fórum við vinnufélagar í ferð nokkra fyrir skemmstu. Hún hefur að mestu legið í þagnargildi. Þó féllu þar ýmis gullkorn, sem ég er að rekast á. Fann ámeðal kvíttana tvo miða sem höfðu laumast til mín eitt kvöldið. Þar hafði skrifað Reyðfirðingurinn og þilskipasérfræðingurinn vísur tvær og mun til sannsvegar vera fært að þær eru frumraun (ekki raunir) hans á þessu sviði. Hann býr yfir miklu pótensíali eins og sjá má á eftirfarandi:

Raumaþingið reyndist mér,
raun og pína.
En bræður tveir sem betur fer
bæta líðan mína.

og tilbrigði hans við sama stef:

Raumaþingið reyndist mér,
raun hin mesta.
Buffalókjötið best það er,
bætir líðan flesta.

(IK)..

læt þetta duga í dag.

Pastel

Datt inn í tofrasveppinn a ný og svíf á netid i skamma stund. Hef verid ad ihuga stoduna. I raesinu i gaer. Er heldur i skarra standi i dag. Keypti í dag pastel liti og blokk. Geng med hana um borgina. Kannski dreg ég hana upp á naesta kaffihúsi. Thad er eitthvad svo heillandi vid hvítan flotinn. Ósnertan. Óflekkadur pappírinn. Hver er sinnar gaefu smidur, eda myndasmidur. Er thad ekki líka vid haefi ad vera í raesinu ad taka upp á thví ad leika listamannsspíru. Kannski eyrad fjúki í brjálsemininni. Thad hefur víst komid fyrir málara í thessu landi.

I am sterdam

Thá er ég enn á ný kominn út fyrir landsteinanna. Ferdin byrjadi ekki vel. Maetti án allra ferdaskjala í Leifsstod, svei mér thá ef thetta kallar ekki ad farid se ad forlast og halla undan faeti. Mikil neyd, panic og pulshradi urdu yfirthyrmandi. Fekk utgefin nyjan mida og med okuskirtein eitt i vasanum lagdi af stad i langferd. En eiginkonan bjargaði malinu a sidustu stundu, eins og svo oft áður þegar ég klúðra málum, med nyju hradameti ur Selasnum i Leifstod. Lagði sig í lifshaettu. Henni er sko ekki fysjað saman. Fekk fylgd ut ur flugstodinn med oryggisvordum a badaboga til ad na i skjol og pappira, naudsynlega fyrir framgang og oryggi rikisins. Sidan hlaup ut i flugvel, thakkadi fyrir timana i Laugum. Fekk illt augnagot fra freyjum loftsins um ad eg hefdi tafid brottfor.

Fekk svo herbergi a Symphony Hotel Paganinni vid Stadhouderskade. Hljómar vel en er kakkalakkakofi. Herbergid hafdi undarlegan anga. Ekki sursaetan eins og reykt surhey heldur ýldufýlu. Kvartadi en stulkan brosti og sagdist ekkert geta gert, fullbokad en a morgun fengi eg nytt herbergi. Thetta hlyti ad ganga yfir. Illa lyktandi fyrri gestur eda eitthvad i tha lund. Fór upp og lagdi mig. Ekki beint hrifinn. Rumskadi af og til og ef nef snéri ut úr ruminu vard manni half oglatt. For svo a faetur. Ja faetur. Vard blautur. Allt a floti. Ahh. Tharna kom skyringin. Farnar pípur. Teppid rennblautt. Ildufýlan en verri. Kvartadi á ný. Enn bent á ad hotelid fullt. Gaeti fengid nytt a morgun. Bara bita á jaxlinn og setja klemmu á nefid. Bad um ad vera fluttur a annad hotel. Tha fannst nýtt herbergi. Reyndar a nedri haedum. Tók thví. Thar voru gólf thurr og engin fýla. Lét mer thad duga, en fór ad sofa med hálfum huga thvi vatn leitar jú nidur. Fór thvi ad rokraeda vid stúlkuna í afgreidsluna um náttúrulogmál og áhyggjur mína af thvi ad vakna í nott med vatn lekandi í dropatali á andlitid eda jafnvel foss. Hun hafdi ekki áhyggjur af thvi. Vandinn á fjórdu haed gamalthekktur!!!! Ef einhver faeri i sturtu, yfirfylltist frárennslid og vatnid ur skolpinu flaeddi út úr!!!! Hmm!!! Ekki beint traustvekjandi. Ask... krimmar. hugsadi eg. Gerdi mér svo grein fyrir ad thratt fyrir ad hafa verid a 3 haed var ég i raesinu. Kannski daemigert fyrir líf mitt. Kannski er ég bara í raesinu alveg sama á hvada haed eg er. En thratt fyrir thad var ég fluttur enn nedar. Hvar endar thetta...... Üt fra thessu lygndi ég aftur augunum. Tród eyrnatoppunum á sinn stad og kvad í hljódi af gefnu tilfefni

I naesta herbergi stynur stúlka,
stodugt a gud sinn kallar.
Unun hvernig trúna túlka
telpur í rúmi snjallar.

med kvedju frá internetkaffinu> The Magic Mushroom.

Deux amis

Hlátur og glaðværð geta fært birtu í skammdegið. Kom heim í gærkveldi og heyrði hlátrasköll úr sjónvarpsherberginu. Unga parið varð að horfa á myndina Quentin og Rugby með JERARD DEPARDIEUX og JEAN RENO. Lýsir sérstöku vinasambandi. Á íslensku mun hún heita Grjótharðir. Mæli með henni. Svo er ekki verra að hún er á frönsku :-)

Á suðrænni strönd

Sögur engar segja viljum
af sveinunum þeim
Er berir á ströndum stikkluðu
og studdust svo heim

From a trip to another foreign land

Eins og vinir taka eftir, þá er blogg í lágmarki þessa daganna og yrkingar engar. Hins vegar berast kviðlingar frá vinum og samstarfsfólki. Hér kemur ein frá samstarfshjúkku sem frétti af "óförum" vorum á erlendum grundum, -nú austan hafs:

Svo var þessi læknir á Lundi
Hvort uppi eða niðri ei mundi
Á hommann hann horfði
Hvarf svo frá borði
Nei – ekki ! aftur hann stundi

Trip to a foreign land

Var að lýsa atviki úr nýlegri ferð minni til kaliforníu. Varð það sálfræðingi nokkrum yrkisefni sem ég leyfi ykkur að njóta.

On a gay trip to the foreign lands,
I fell into some awkward hands.
A friendly man from the local band,
Excited about me being from Iceland.
I often wonder what he said,
Especially when I am alone in bed:
“Hi, I am gay, and you are hot”,
I quickly replied: “Sorry, but I am not”.

Med kvedju fra kaliforniu

Partítröll

Þú ert nýjungagjörn, tilfinningarík félagsvera.


Partítröllið fylgist vel með nýjustu straumum og stefnum hvort sem um er að ræða föt, tónlist eða græjur. Það eru 74.5% líkur á því að það eigi iPod, 61% líkur á því að það eigi Fred Perry póló bol og 96% líkur á því að það eigi Adidas skó. Partítröllinu finnst The OC vera skemmtilegur þáttur.



Partítröllið er vinsælt - eða telur sig að minnsta kosti vera það. Þótt margir laðist að því eins og flugur að mykjuhaug eru aðrir sem eru ónæmir fyrir þokka þess og enn aðrir sem hafa jafnvel ofnæmi fyrir því. Það eru þeir sem eru í eldhúspartíinu á meðan partítröllið hristir rassinn og baðar út öngum á dansgólfinu.



Þegar gamaninu slotar er partígríman þó fljótt tekin niður og undan henni kemur viðkvæma blómið sem partítröllið raunverulega er.


Hvaða tröll ert þú?

Kalífornía hirækomm

Gleðivísur

Nú skal eymdin útrekin
aldrei kveða um bölið.
Einstök gleði upp tekin
er ég kneifa ölið.

Stærðfræði

Stærðfræðiþraut.

Spurning:
Finnið X

Svar:
sjá mynd:

Getið þið betur?

Bölsýni/sjálfsvorkunn

Allt til andskotans farið
illt er að vera til.
Allt vit er úr mér barið
ekkert ég veit eða skil.
Í sannleika get ég svarið
síst er það sem ég vil.

Dagbók

Kveðinn í kútinn var mér efst í huga, eftir þá útreið sem mín angurværu ættjarðarljóð fengu hjá vinum mínum. En mikið ósköp er gaman að fá komment og vísukorn til baka. Það gerir skáldskapinn svo mikið skemmtilegri. Hugsið ykkur ef hnoðið mitt hefði lent ofan í skúffu. Þá hefðu hin ómetanlegu viðbrögð í bundnu máli kolleganna aldrei orðið til. Tvö lítil kvæði hafa kallað á amk fimm önnur afbragðs ljóð. Þetta er býsna góður afrakstur á einni viku. Þó sakna ég kvæðis frá Hali vini mínum, mentor sem kenndi mér að meta ileus, eða garnastíflur og notkun á magasondum. Kunnáttu sem hefur reynst mér vel á lífsleiðinni. Svo ber að þakka læknaritaranum, samstarfskonu minni sem benti mér á málfarsambögur í í fyrstu útgáfu kvæðisins. Hvað gæti ég án ykkar allra. Engin er eyland.

En í kvöld gleðst ég mest yfir árangri sonar míns, þess yngri sem komst i 20 manna hóp í stærðfræðikeppni framhaldsskólanna. Þeir eru sko reiknishausar, synir mínir báðir tveir og ætlar sá yngri ekki að verða eftirbátur hins. Í okkar fjölskyldu skiptast menn (og konur sem eru menn) í tvo hópa, teljara og nefnara eftir því hvort reiknislist eða húmaniskir tendensar eru ríkjandi eiginleikar í fari þeirra. Ég hélt reyndar að sá yngri væri dálítill nefnari því hann hefur yndi af mannkynssögu og leikur í skólaleikritum. En svo dylst í honum teljaragen sem fleytir honum á eðlisfræðibrautinni. Kombinasjónin er góð.

Dís

Ég sakna þín sveit með fjöllin og dalinn
og sólar að morgni í kyrrlátum reit.
Við ána, með fuglum, - þar varstu falinn
fegursta dísin í íslenskri sveit.

Hjá kofa á heiði er kembdi ég forðum,
kærustum vini undir háfossins nið.
Augun þau ortu með einstökum orðum
óminn sem barst yfir fjallanna svið.

Spakmæli Hals

Flestir hlutir eru aðeins raunverulegir skamma stund.
(Halur Húfubólguson 26.10.2005)

Haust

Komið er haust
og kaldir vindar,
í kotinu eldurinn þrotinn.
Frosið er vatnið
og freðin jörðin,
í fárviðri gróðurinn brotinn.

Það nístir að beini,
er næðir um glugga,
hver mun á kvöldin
kærasta vin minn hugga.

Skefur af þekju
og skaflarnir myndast
skjól er ei lengur að hafa.
Bylurinn lemur
og bálviðrið geysist
bundið í hlekki og klafa.

Enn nístir að beini
það næðir um glugga,
hvað læðist á kvöldin
kalið í dimmum skugga.

Króknar í rökkri
og kvikan er frosin
hvenær fer veðrið að hægja.
Augun þau stara
og stara út í bláinn
steinrunnin ógninni bægja.

Það nístir að beini,
það næðir um glugga,
hver mun á kvöldin
kærasta vininn minn hugga.

wisdom of Jeff

Rule one of playing it cool... only smile at her face.

Áfram stelpur

konur vilja töskur, skó og súkkúlaði sagði kokkur nokkur í morgunútvarpinu í dag.

Stílæfing tíu árum síðar

Nú nálgast 10 ára afmæli þess að ég varði doktorsstílinn minn. Þessum 10 árum síðar stendur helst eftir ljóðið eftir Alfreð, Lord Tennyson um Óddyseif, sem var inngangur að stílnum.

I cannot rest from travel: I will drink
Life to lees: all times I have enjoyed
Greatly, have suffered, both with those
That loved me, and alone; on shore, and when
Though scudding drifts the rainy Hyades
Vext the dim sea: I became a name;
For always roaming with hungry heart
Much have I seen and Known; cities of men
And manners, climates, councils, goverments,
Myself not least, but honoured by them all;
And drunk delight of battle with my peers,
Far on ringing plains of windy Troy.

I am a part of all that I have met;
Yet all experience is an arch where through
Gleams that untravelled world, whose margin fades
For ever and forever when I move.

Fimmtugur

Magnús Pálsson.

Sögur margar segja kann,
og sjaldan missir orða.
Sá sem fyrir hittir hann
helst sér ætti að forða.

Magnús vænsta mann ég tel,
og mátulega lyginn
Með Siglufjarðar syni dvel
þar til sól er hniginn.

Því mætan tel ég Manga Pé
þann mikla friðarboða.
Lætur okkur ljúft í té,
lygi til að skoða.

Við aldur bætist aftur ár
er´ann frá sér numinn.
Fimmta tuginn fyllir lár,
en finnur varla muninn.

Hálfmáni í hús er kominn

Nú er Hálfmáni kominn í hús og fyrir dyrum stendur að byrja tamningar með svokallaðri frjálsri aðferð. Fyrsti tími verður síðdegis í dag. Reynir þá á samband sem þarf að myndast milli manns og hests.
Um þetta má yrkja:

Hálfmáni í húsi bíður,
hestur vænn úr Skagafirði.
Undan viti æris svíður,
ógurlega þungri byrði.

Beinn leggur Egils Skallagrímssonar

Ættfræði er ágætt hobbí. Hér sést að 28 kynslóðum eftir Egil Skallgrímsson, varð til Ærir athafnamaður, Skammkell og Fimbulfambi. Þeir eru komnir í beinan legg af Agli sem orti sig út úr melancholiu.

Sérstaklega er bent á viðurnefni nokkur í ættinni i þessum beina legg, eins og digra, korpur (sem ég skil ekki), langur og gamli. Lýsir það atgerfi ættarinnar? Það er nú það?

Þar er líka Hrafn Oddsson, læknir að Eyri við Arnarfjörð, sem giftur var Þuríði Sturludóttur Sighvatssonar. En kvikmyndi og bókin Óvinafagnaður fjallar um föður hennar Sturlu Sighvatsson. Ærir hefur aldrei hafnað átökum, -séu þau kostur umfram frið, enda Sturlungablóð í æðum þeirra bræðra Æris athafnamanns, Skammkels og Fimbulfamba.

Þorbjörg "digra" Ólafsdóttir var barnabarn Egils og dóttir Ólafs pá Höskuldssonar, og því systir Kjartans Ólafssonar sem lesa má um í Laxdælu. Í Fóstbræðrasögu segir að Þorbjörg hafi verið "vitr kona ok strórlynd". Legg til að ættin lesi Eglu, Laxdælu og Fóstbræðrasögu.

Egill Skallagrímsson 910

1. Þorgerður Egilsdóttir 939
2. Þorbjörg "digra" Ólafsdóttir 960
3. Kjartan Ásgeirsson 1000
4. Þorvaldur Kjartansson 1055
5. Ingiríður Þorvaldsdóttir 1110
6. Vigdís Guðlaugsdóttir 1140
7. Oddur Álason 1180 - 1234
8. Hrafn Oddsson 1225 - 1289
9. Jón "korpur" Hrafnsson1255
10. Sveinn "langur" Jónsson1280
11. Jón "langur" Sveinsson 1330 - 1361
12. Finnbogi "gamli" Jónsson 1360 - 1441
13. Þórunn Finnbogadóttir 1410
14. Finnbogi "Maríulausi" Jónsson 1440 - 1514
15. Jón Finnbogason 1470 - 1554
16. Málmfríður Jónsdóttir 1520
17. Guðmundur Illugason 1550 - 1617
18. Jón Guðmundsson 1580 - 1640
19. Halldóra "eldri" Jónsdóttir1625
20. Elín Sigmundsdóttir 1666 - 1717
21. Málfríður Ketilsdóttir 1703 - 1757
22. Símon Þorgeirsson 1746 - 1830
23. Pétur Símonarson 1805 - 1880
24. Sigríður Pétursdóttir 1836 - 1912
25. Halldóra Sigríður Halldórsdóttir 1862 - 1922
26. Katrín Kristín Guðmundsdóttir 1885 - 1967
27. Arngrímur Guðbjörnsson 1920 - 1983
28. Ærir, Skammkell og Fimbulfambi 19**

Ögurstund

Aldrei fyrr ég augum leit
er ást mér tjáðu
á ögurstund,
í fegurð himins framtíð skín,
en sáran finn
í hjarta söknuð.

Eldhúsrústir

Lagði eldhúsið í rúst í gærkveldi, rétt einu sinni enn. Var í vandræðum með kvöldverðinn, því hann verð ég að sjá um. Fór í Nóatún og klóraði mér í kollinum og horfði á steikur og skyndibita en það er ekki á dagskrá. Bara hollustufæða á minni vakt. Fann lifur og ákvað að spreyta mig á henni. Á hverju hausti reyni ég að finna upp nýjan lifrarrétt, þó ég sé alinn upp á vel og gegnusteiktri lifur í brúnni sósu með kartöflumús. Þegar ég fór að búa sjálfstætt kynntist ég nýrri lifrareldamennsku sem var snöggsteiking með eplum og grænmeti sem var hið ágætasta fóður. Síðan hef ég reynt að bæta um betur og koma mínum á óvart með ótrúlegri útsjónarsemi. Á hverju hausti get ég eitt löngum stundum í að spá í þetta og spekúlera, en nú varð þetta til spontant og áreynslulaust.

Í skyndi varð til nýr matseðill:
Lifur í Hoi Sin sósu og wok steiktri grænmetisblöndu.
og svo meira grænmeti bakað í ofni.
Allt borið fram með tælenskum núðluhnykkli.

En svo var að fara heim og reyna að improvisera eitthvað úr hugmyndinni. Byrjaði á að setja grænmetið ofnin, sætar kartöflur, sveppir og rósakálshnúðar með rauðri paprikku ásamt kryddi e. smekk. Bakað í hátt í klukkutíma eða eftir smekk. Þetta var auðvelt og á allra færi, líka mínu.

Svo hófst undirbúningur að Hoi Sin lifrarsteik. Lifrina skar ég í þunna strimla og marineraði í sósunni í ca 45 mín. Grænmetið, verð ég að viðurkenna keypti ég niðursneitt (wokblanda frá náttúru) en má annars sneiða niður það sem til er s.s. gulrætur, hvítkál, papriku, graslauk ofl.

Ég snarphitaði Wok pönnu með smávægis iso4 olíu og steikti í 2 mín við háan hita. Lagði á skál á meðan ég útbjó lifrina í næsta skref. Bundinn í klafa vanans fannst mér ég yrði að velta strimlunum marineruðu í hveiti, en þá hófust vandræði. Hoi sin sósan er nefnilega dálítið klístur og í samblandi við hveiti er þetta afar viðloðandi og í mínum höndum eða réttara sagt í og á mínum höndum kárnaði gamanið því fljótlega hafði hveitið og klístrið komið víða við í eldhúsinu.
Úr varð smá krísuástand sem ég var eiginlega feginn að engin upplifði með mér.

Á meðan þessu stóð hlustaði ég á tónlist af ipod tæki sonarins, en þar inni eru óteljandi fjöldi laga. Hlustaði á nirvana, cat stevens og steig nokkur vel valin spor með raggabjarna en þá slettist hveitiklístrið meir, svo ekki er mælt með því sérstaklega við þessa matargerð. Dásamlegt tæki þessi ipod græja. Ja, það sem tækninni fleygir fram.

En mín biðu meiri átök og ögrandi verkefni í eldamennsku. Nú með hoisins á lifrinni og talsvert hveiti í fötunum byrjaði ég steikja í wokpottinum. Eiginlega var þetta svo heit olía að jaðraði við djúpsteikingu. Steikti stutta stund og fékk stökka lifrarstrimla. Með þessu sauð ég svo tælenskar núðlur en pakkinn kostar aðeins 59 kr í nóatúni. Þær urðuþó í minu eldhúsi, þrátt fyrir skamman eldunartíma að einhverskonar hnykkli sem ekki var á allra færi að greiða í sundur.

Við angurværa tóna catstevenes, byrjaði ég svo að ganga frá og þrífa áður en aðrir heimilismeðlimir laumuðust heimí eldhúsið, sem þeir gerðu á réttum tíma enda nef þeirra ótrúlega vel stillt á ilm sem þaðan berst. Þeir fengu því að reyna lifur í hoisin sósu í fyrsta sinn, -ever. Þau eru svo vel upp alin að þau hrósa alltaf tilraunum mínum í eldhúsinu ef þau þurfa ekki að þrífa eftir mig svo ég reyni að gera það sjálfur. Hvað gerir maður ekki fyrir hrósið.

Women

are like Australia: very distant, largely uninhabitable and with areas of great danger.

MÓla færðar þakkir

Bleikju reykta á borð mitt færðir,
besti Magnús þakka þér,
eins og Jésús okkur nærðir.
Ótal kveðjur sendast hér.

Borðað hef ég blei kju reykta.
á brauði smakkast svaka vel.
Næst mun sjóreið vilja steikta
sækjast eftir, það þér fel.

Ekkert get þó endurgoldið
enda á veiðum erum löt.
Kannski þú viljir hrossaholdið
hangið eða saltað kjöt?

Rjúpan raunarmædda

Þeir skáldlegu tilburðir sem hér hafa verið hafðir í frammi hafa vakið nokkra athygli og eins og hjá þjóðskáldum hefur kveðskapurinn verið öðrum innblástur. Aðrir hafa reynt að öðlast dýpri skilning á tilurð ljóðanna og þýðingu þeirra, sem er auðvitað enginn í mínu tilfelli. En í dag barst mér sending frá sálfræðingi nokkrum (RHA) sem hefur betrum bætt fyrra kvæði mitt. Í útfærslu hans má finna nokkurn trega vegna þess að ekki kemst hann til veiða um næstu helgi. En svona er útfærsla veiðimannsins og eru honum færðar þakkir nokkrar fyrir viðvikið.:


Ein hún sat í hríðarbáli
og heljargreipar kulda,
rjúpan fögur,
raunarmædd,
rjátlar um að nýju.
Hún skríður ein um
skógareiti,
og skelfd
að leita hlýju.

Með hjartans öng
nú hrædd hún situr
en heyrir málið dulda,
sem gnýrinn ber
þá gnauðar í,
gnýpum og
vetrarskugga.
Hver mun fuglinn
fagra hugga.

Það skefur að
og skaflar myndast,
skelfilegt er myrkur.
En tunglið eitt
það talar blítt
og teygir sína anga,
að flæking einum
er ferst í nótt
ef finnst ei
hjartagæska.

Þá rjúpa ein,
um rauða nótt,
reisir sína vængi.
Til tunglsins svífur,
tíminn hverfur,
titrar rödd í frosti.
Hún ropar hátt,
er rýfur kyrrð
rúnarsskot
í hjarta brostið.

The wisdom of Sally

You’ve never understood about bottoms, Jane. Having a bottom is like living with the enemy. Not only do they spend their lives slowly inflating, they flirt with men while we’re looking the other way.

Frá Ólafsfirði

Þessa fínu mynd rakst ég á vefsíðu Arngríms frænda míns. Hér er hann með afa sínum.

Vetur er víst kominn í Ólafsfjörð

Flækingurinn

Yfir haf í hríðarbáli
og heljargreipar kulda
rauðbrystingur
raunarmæddur,
rakst að landi nýju.
Hann skríður einn um
skógarreiti,
og skelfdur
leitar hlýju.

Í hjartans öng
nú hræddur situr
en heyrir málið dulda,
sem gnýrinn ber
þá gnauðar í,
gnípum og
vetrarskugga.
Hver mun fuglinn
fagra hugga.

Það skefur að
og skaflar myndast,
skelfilegt er myrkur.
En tunglið eitt
það talar blítt
og teygir sína anga,
að flæking einum
er ferst í nótt
ef finnst ei
hjartagæska.

Þá rauðbrystingur
um rauðanótt,
reisir sína vængi.
Til tunglsins svífur,
tíminn hverfur,
titrar rödd í frosti.
Hann syngur lag
er síðan lærðu
sálir með
hjarta brostið.

Málsháttur dagsins

Úr ljótum selskap er loflegt að flýja

Afmæliskveðja

Ingólfur Kristjánsson, 8. október 2005.

Kveður hátt í klettum eystra
er kætist sonur elds og ís.
Íslandsstranda stuðla bergsins
stöpull sá er aldrei frýs,
okkur gleður alla vini,
Ingólfur sem eldfjall gýs.

Með söng í hjarta og sálin hreina
sinnir okkur vinum vel.
Hestum ríður, hallir byggir
hagleiks mann ég Ingólf tel.
Þó gardínur í glugga hengi,
gægist út hans vinarþel.

Í eldhúsinu engum líkur,
allar sortir baka kann.
Bökur fyllir, brauðið hnoðar
býsn af matnum étur hann.
Tólin síðan og tægjur pínir
tíma langa í tækjarann.

Upp til fjalla vinur vakir
veður vötn um nótt á heiði
Ilminn finnur angurværan
allur burtu fýkur leiði.
Aftur snýr vor aflakóngur
með ógurlega mikla veiði.

Nú góða veislu gera viljum,
og gleðjumst lengi fram á nótt
Skála munum, skemmtum okkur
skelfilega er nú hljótt.
Kætum Ingólf kæru vinir
í kór við skálum, - núna fljótt.

skál, skál.

Ein Traum

Mir träumte einst ein schöner Traum:
Mich liebte eine blonde Maid;
Es war am grünen Waldesraum,
Es war zur warmen Frühlingszeit:

Die Knospe sprang, der Waldbach Schwoll,
Fern aus dem Dorfe scholl Geläut
Wir waren ganzer Wonne voll,
Versunken ganz in Seligkeit.

Und shöner noch als einst der Traum
Begab es sich in Wirklichkeit
Es war am grünen Waldesraum
Es war zur warmen Frühlingszeit:

Der Waldbach schwoll, die Knospe sprang,
Geläut erscholl vom Dorfe her
Ich hielt dich fest, ich hielt die lang
Und lasse dich nun nimmermehr!

O frühlingsgrüner Waldesraum!
Du lebst in mir durch alle Zeit
Dort ward die Wirklichkeit zum Traum,
Dort ward der Traum zur Wirklichkeit!

(Friedrich von Bodenstedt).

Haugskviða Gunnars

Mælti dögla deilir
dáðum rakkr, sá er háði
bjartr með bestu hjarta
bengrögn, faðir Högna,
heldr kvaðsk hjalmi faldinn
hjörþilju sjá vilja
vættidraugr - en vægja
val-Freyjustafr, deyja
val-Freyjustafr, deyja

Úr Brennu-Njálssögu

Handa Ragnheiði Maríu

sem fékk grautarmartröð.

Ef að litla dömu dreymir
drauga, tröll og grauta,
þulur margar mamma geymir
er má í hljóði tauta.

Í faðminn breiða barnið skríður,
brátt þá sefast grátur,
síðan heyrist söngur blíður
er svæfir litlar hnátur.

Einangrunarrof

Vinur minn og frændi hefur ljóstrað því upp að hann hafi rofið einangrun sína. Honum var því sent eftirfarandi hugboð, sem hér er haldið til haga.

Halur á svellum hálum
hrífst nú af dægurmálum
er hörmungum frá
hannesar há
heyrði í gufuskálum

um þetta hef ég ekkert frekar að segja.

Stefnuljós

Við næsta
hringtorg
liggur leiðin
í ljósheima

Spakur Jeff

The Wisdom of Jeff:
"Oh, wouldn’t that be great... being a lesbian. All the advantages of being a man, but with less embarrassing genitals."

Spaks manns orð

Konum fellur vel við þegjandalega menn. Þær halda að þeir séu að hlusta á þær. (Marcel Achard).

Vitar III

Að strönd þú hraktist
og stefndir að hömrum,
í bjarginu bergmál,
þar sem bíða þín forlög.

Hamrarnir opnast
og hrynur úr bergi,
Skriðurnar falla
það skellur í grjóti.
Eldurinn kviknar
úr iðrum hann þeytist.

Himnarnir hljóma,
þú lendingu nærð,
en bátinn þinn brýtur
báran við klett.

Við lendur þess fjarska
með vitanum bjarta
er færði þér sjórinn,
þín bíður í vari
og bylgjuna kyssir
nýtt skip undir seglum.

Í tunglskini nætur
það titrar hvert borð
er ýfist upp veður,
ólgar þá brimið
og upp lyftist bylgjan,
þú berst út í geiminn
og siglir með stjörnum.

Pikkupplínur fyrir nörda

Var á Players á föstudagskvöldið! Lærði þar pick-up línur fyrir nörda:

1. "Hvenær heldurðu að quantum computing komi til með að tengja okkur saman"

eða

2. "Ég vissi ekki að við næðum svona vel saman í strengjafræðinni "!

Þótti rétt að koma þessu á framfæri við nördana og næstum nördana sem ég þekki.

Galsi

Afkvæmi Galsa eru í meðallagi stór, höfuðið er fulllangt en skarpt og eyru fínleg. Hálsinn er grannur og klipinn í kverk. Bakið er vöðvað og lendin jöfn en nokkuð grunn. Þau eru létt á bolinn en fremur afturrýr. Fætur eru grannir og sinastæði lítið en hófar þokkalegir. Þau eru óprúð á fax og tagl. Töltið er hreint og rúmt en lyftingarlítið. Brokkið er rúmt og skeiðið frábært. Þau eru viljug og fara vel í reið. Galsi gefur fjölhæf og rúm ganghross, hann hlýtur 1. verðlaun fyrir afkvæmi og þriðja sætið.

Svona hljómið kynbótadómur/afkvæmadómur fyrir Galsa þegar hann fékk heiðursverðlaun fyrir afkvæmi. Greifi er Galsasonur og Hálfmáni undan Marvin frá Hafsteinsstöðum sem er líka afkvæmi Galsa.

Vesalingarnir

Kvæntur maður ætti alltaf að gleyma öllum sínum skyssum. Það er ástæðulaust að tveir séu að leggja sömu hlutina á minni (Duane Dewel).

Spaks manns orð

Kona þekkir andlit mannsins sem hún elskar eins og sjómaður hafið. (Honoré de Balzac 1799-1850).

Borgardagur

Í dag er sunnudagur. Í gær var réttardagur. Í nótt átti ég langt trúnaðarsamtal við vin minn, sem hringdi klukkan eitt. Ætlaði að heilsa upp á mig á réttarballi. Hann hafði greinilega gert guðaveigum skil ekki síður en ég. Honum létti er hann vissi að við vorum aftur komin suður. Ég útskýrði það í þúsund orðum. Nú sá hann möguleika á að koma með okkur síðar, þegar húsið er búinn sagði hann. Koma með okkur að ná í hrossin sem við eigum í Skagafirði. Ég lýsti viðburðum og mönnum og hrossum. Við ræddum mest um hrossin. Við ræddum um hvað er hestamennska, en ég man ekki allt sem við ræddum. En mikið þótti mér væntu um að heyra í honum svona seint um nótt slegnum vendi guðanna.

Í dag er borgardagur hugsa ég svo þegar ég dregst fram úr undir hádegi. Úti er bjart en svalt og norðan átt. Gott að vera kominn heim. Alltaf að taka réttar ákvarðanir. Drengirnir bjóða upp á bröns. Síðan hringi ég norður í Brekku til að láta vita af okkur og ganga frá því að Hálfmáni skuli ekki sóttur. Spyr almennra tíðinda og af veðri. Það heldur versnandi og færð að spillast meir. Húsfreyju hefur borist tilboð í Greifa, hann fari til Svíþjóðar. Það finnst mér óráð og kaupi án umhugsunar. Er ég orðin galinn? Semjum um verð. Eins og þekkt af afspurn er húsfreyjan harðdræg í samningum en á milli okkar ríkir ágæt samkomulag og bæði skilja sátt. Nú á ég Greifa Galsason. Móálóttan með ágætan og kunnulegan augnsvip. Kíki á ættir í Feng. Sé þá að Galsi er afi Hálfmána. Ja, þetta er tilviljun hugsa ég. Góð tilviljun. Ég er á réttum ættaslóðum vonandi. Á þá tvo út af Ófeigi frá Flugumýri. Það er dálaglegt. Næst þarf ég að bæta við hrossum af Kirkjubæjarkyni, sem er hin ættin hans Hófs míns. Hef einn í sigti austan fjallst en hann er alltof dýr um þessar mundir. Athuga síðar.

Það er sko klár í lagi, hugsa ég þegar ég renni inn í miðbæ Reykjavíkur. Geng að Kaffibrennslunni, það er minn staður einhvernveginn heldur betri en Cafe París. Þangað líka gott að koma. Panta kakó, vatn og pönnuköku. Horfi á mannlífið liðast um strætin. Fæ kakó en vatnið vantar, en svo finn ég að kakóið er svo þunnt að ég hef fengið þetta allt í einu íláti. Hmm. Hugsa margt en segi fátt, ekkert raskar ró hestamanns í borgarferð. Geng síðan að Eymundsson og skoða bækur. Gott að ráfa innan um bækur á sunnudegi. Slaka á. Skoða ýmislegt. Fletti sýnisbókum. Kemst i kaupham. Má ekki við því, en sé bók eftir félaga Finn Torfa Hjörleifsson, sem ég var næstum búinn að stofna græningjaflokk með hér fyrir aldarfjórðungi og ýmsum fleirum sem létu glepjast í framboð fyrir aðra stjórnmálaflokka. Eftir sátum við sem minnstan metnað höfðum til beinnar pólitiskrar þátttöku. Og þar með lauk mínu polistíska lífi. Síðar settist Finnur á skólabekk og gerðist héraðsdómari enda með ágæta réttlætiskennd og margfróðurog lífsreyndur. Hann er líka skáld. Gott skáld sem ég met mikils. Hann gaf mér að lokinni doktorritgerð minni ljóðabók. Í hana ritað hann þau ágætu orð. "Reynist nú þjóðin þér eins og þú hefur henni". Þetta þótti mér vænt um. En í dag sá sé nýju bókina hans og hana keypti ég og geymi mér nærri. En ég keypti líka Svartar fjaðrir eftir Davíð Stefánsson. Nú á ég ljóð til að lesa á kvöldin og andvöku nóttum.

Kvöld. Það dimmir hratt og við förum í Salinn. Þar að heyra vin minn og æskufélaga Örn flytja verk sem hann og Finnur Bjarnason tenór, fluttu nýlega á tónlistarhátið í Englandi. Fyrir tveim árum hlutu þeir íslensku tónlistarverðlaunin fyrir disk með sönglögum Jóns Leifs. Örn hefur kennt mér að meta Jón, hvort sem eru píanóverk, sönglög eða stærri tónverk. Nú sungu þeir félagar verk eftir Michael Tippett, Grieg sem snerti rómantíska strengi. Svo kom Jón Leifs m.a. við ljóð Jóhanns Jónssonar, Mánin líður.

Mánin líður.
Dauðinn ríður.
Skuggar gráir hljótt um hjarnið sveima.
Gaman er um gæfu horfna að dreyma.
Mánin líður.

Mér var hugsað til Hálfmána. Á ég að kalla hann Hrímni. Síðan komu rússneskir söngvar eftir Tsjaíkovskíj. Tónleikum lauk með lagi hans Mansöngur Don Juans við ljóð eftir Tolstoj. Í þýðingu Reynis Axelssonar er það svona:

Mansöngur Don Juans.

Gylltar brúnir Alpujarra-fjalla
eru að hverfa í rökkrinu,
komdu út, ástin mín,
þegar hljómur gítarsins kallar!

Á alla sem segja að einhver önnur
hér jafnist á við þig,
á þá alla skora ég, brennandi af ást,
í banvænan bardaga!

Af tunglsljósi
lýsir himinninn;
ó, komdu Nicetta,
fljótt út á svalirnar!

Allt frá Sevilla til Granada
í þöglu næturhúminu
hljóma mansöngvar,
hljómar sverðaglamur.

Miklu blóði, mörgum söngvum
er úthellt fyrir töfrandi konur,
en þeirri sem er fegurst þeirra alla
gef ég allt, söngva mína og blóð mitt!

Af tunglsljósi
lýsir himinninn;
ó, komdu Nicetta,
fljótt út á svalirnar!


Þarf ég að segja eitthvað meira um borgardag í september.

Réttardagur

Í hríðarmuggu
Laugardagsmorgun, réttardagur. Klukkan sex að morgni. Hef aðeins sofið i fimm tíma. Nú er komið að því að ég komist í stóðréttir í fyrsta sinn. Glaður í sinni ýti ég mér á fætur og gleymi því hversu lítill morgun maður ég er. Við erum komin í bílinn og lögð af stað áður en klukkan slær sjö og útvarp Reykjavíkur bíður góðan daginn eins og það gerð amk einu sinni. Dagrenning. Himininn er heiður en viðsjárvert veður á heiðum.Ferð gengur að óskum upp Borgarfjörðinn og fyrsta heiðarbrekkan blasir við. Heiðin er hvít og föl á vegi sem eykst þegar ofar dregur. Tröllaborgin veður í skýjum. Skýjabakkar Norðanlands fara vaxandi og í Hrútafirði snjóar örlítið. Í Víðidal er mugga og þyngri færð. Þar verður fyrsta slysið. Reyndar banaslys og ég ábyrgur. Keyri í átt að Víðigerði þegar upp flýgur í hríðarmuggunni stór hópur rjúpna. Ég hægi á mér en slysinu verðu ekki forðað. Lá við fjöldamorði. Keyrði á eina rúpu. Reyndar í annað sinn í haust. Stoppa og í kantinum flögrar vönkuð, vængbrotin rjúpa. Hefur sig til flugs en fatast fljótt og reynir að stinga sér í skaflinn. Hríðinni slotar, -muggan sest. Allt er hljótt. Hún horfið biðjandi augum. En hvers er hún að biðja. Að mér sest kuldi og nístir að hjarta. Hvað er fugl sem ekki getur flogið. Snör handtök og snúningur og lífið fjarar út. Er ég böðull eða berst ég við frumeðli mannkyns. Tvíeðli, -því ég er nokkuð stoltur af veiðinni og hetjulega gantast ég með að það hefði verið mistök, já jafnvel synd að hafa hægt á mér. Ég hefði kannksi getað bjargað jólasteikinni. Ég tek þennan pól í hæðinni. Ég er veiðimaður. Ég er frummaður. Ég hef mína bráð. Ég er ekki metrosexual. Ég er ubersexual.Þegar norður í Langadal er komið gerist það sama. Rúpnahópur flýgur fyrir bílinn. Ég gef í. En næ ekki neinni rjúpu. Þvílík veiðiferð hrópa ég upp.


Hrímar
Kom norður í Hjaltadal og horfði heim að Hólum af réttarveggnum. Stóðið lestar sig niður hálsinn í snjónum. Fimm hundruð hestar, tugir folda etv hundruð og margir margri knapar. Þetta er tignarlegt. Stóðið lestar sig vel. En er viðsjárvert veður. Snjókoma, éljagangur. Hvað er ég að gera á réttarvegg? Hví er ég ekki smöluninni. Næst. Já næst. Það verður alltaf næst. Aldrei er neitt búið og ekkert er ómögulegt. Næst kem ég með hesta og ríð með fjallskilastjóra í fararbroddi niður í Hjaltadal. Fjallskilastjórinn er Bjarni í Brekku. Honum og hans góðu konu hef ég kynnst í gegnum þá ágætu hesta sem hann hefur ræktað og eru nú í minni eigu. Hófur og Glói. Svo bíð ég spenntur eftir að sjá þriðji, Hálfmáni komi af fjalli í stóðinu. Hann er nú að byrja sinn fjórða vetur. Hann heitir svo því á hans fagra enni er einkennileg stjarna sem líkist fremur hálfmána eða sigð og hamri. Kannski ætti hann að heita Hrímnir hugsa ég. Hann er glófextur og í dag er hrímar í faxi. Á milli élja sést til Hólastaðar. Stóðið nálgast og kemur í hólfið við hliðina á réttini. Húsfreyju á Brekku er létt allt hennar fólk hefur skilað sér af heiðinni.


Í hólfinu
Við göngum um hólfið. Hnýt um þúfur í ákafa. Skoða gripina. Spakmæli í huga mér. Spyr hvort menn hafi séð fegursta folann. Finn Mána. Prúður er hann. Faxið skipt í miðju á enni og stjarnan sérkennilega blasir við. Hinn frjálsi klár lætur ekki ná sér. Hörfar og í augum hans býr frelsið og fjöllin. Hann er reistur. Stoltur. Hver verða mín örlög. Á fjöllum á ég heima. Komdu ekki nær. Við horfum og hörfum.


Frelsi
Hamagangur. Almenningurinn fullur og menn kljást. Hinn stolti fákur lætur í minni pokann. Hann er fangaður og frelsi sviptur.


Stóðréttin
Fákurinn okkar fagri var dreginn í dilk Brekkubænda með sínu stóði. Gufustrókur stígur upp af réttinni og blandast mjúkri hríðinni. Ég hafði ætlað að draga minn hest en allt gerðist svo fljótt. Í hendingu einni saman. Lagði eiginlega ekki inn í almenningin þar sem menn beindu prikum að hrossum. Stóðið rauk um og keyrði menn um koll er þeir héldu ekki hópinn. Hér þar æfð og lærð handtök. Svo var líka svo mikil drulla á jörðinni. Eitt svað. Ég hefð orðið skítugur. En við því var ég búinn því í bílnum var 66gráðu græni sjógallinn minn. Best að láta þetta fagaðilum þetta eftir sagði ég og bauð félögum mínum upp á Otard vsop í tilefni dagsins. Minn fyrsti hestur í Laufskálum. Kominn af afrétt. Glæstur og geislandi fagur. Afmeyja pelann í tilefni dagsins. Á því er haft orð eða höfð orð. Ekki allt til að hafa eftir. Ég er hestamaður. Skagfirskar ballöður í bakgrunni og snjódrífan villir sýn.


Hringur
Nú hefst spákaupmennskan. Göngum hring eftir hring um stóðréttina. Reynum að leggjast á réttarveggin og verða gáfuleg í framan. Alltaf endar þetta eins. Gengin er sami hringurinn og alltaf er stoppað á sama stað. Horft á sama hrossið. En það er ekki fallt. Það er mitt. Ýmsu er fleygt. "Nei, nei. Þú kemur með tilboð og ég segi þér hvort það er ásættanlegt". Þetta er gæðinsefni. Sjáðu fótaburðinn. Horfðu á kjúkurnar. Sjáðu hvernig hann lyftir og hvernig kjúkurnar sveigjast, hvíslar Rikki danski að mér. Fáir hafa jafn glöggt auga og hann. Óli held ég líka. Enda hann minn aðalráðgjafi hingað til í hrossakaupum. Af þessum mönnum þarf ég að læra hugsa ég og drekk í mig spekina af vörum þeirra. Skyldi vera hægt að taka diploma í þessu. Nei það er örugglega ekki hægt. Ekki einu sinni á Hólum, því gamala fræðasetri. Glöggt auga lærist ekki eða hvað. En af reynslu má læra.Fer að kanna hvað Brekkubóndinn býður í sínu hólfi. Enda er ég íhaldsamur. Þar er leirljós gæðingur með góða eiginleika. En að eiga ljósa hesta er erfitt þó fátt sé fegurra á góðum degi en ríða á hvítum hesti. Hann er líka kubbslegur. Afskrifa hann að sinni. En fyrir aðra gæti hann verið draumahrossið. Hef auga á öðrum móálóttum, Greifa Galsasyni Ófeigsafkvæmi af Flugumýri. Hann er vonarpeningur og með lítinn vilja enn sem komið er. Ég sá hann sumar og hann kom til mín þá og aftur í dilknum kom hann. Hann hefur augun hugsa ég. Ég horfi á augu. Ég vel hesta eftir augnsvip. Það hlýtur að teljast til tíðinda hugsa ég. Þarna er jarpur, Tenór segir brekkubóndinn. Hann er undan hryssu sem var móðursystir Glóa þíns. Hann er þægur og lofar góðu. Fjögurra vetra ótaminn. Sonur Safírs frá Viðvík. Skoðaðu hann. Hann er kjörgripur hugsa ég. Hvað ætla ég að kaupa marga hesta? Ég horfi til himins. Í dag viðrar ekki til hrossakaupa.


Heim
Réttum líkur. Okkur er boðið í opið hús að Ásgeirsbrekku um kvöldið. Nógur matur á borðum segir húsfreyja enda með marga á sínum snærum í smöluninni. Þið ríðið með okkur næsta haust. Komið fyrr og farið fram í afrétt og sækið hestana í hólfið. Við ljómum. Veðrið lægir og uppstytta þegar hver rekur sitt stóð heim að bæ. Við fylgjumst með Brekkubændum sækja sitt stóð og keyrum samhliða því á veginum. Horfum á Mána og Greifa og alla hina. Þekki ekki Tenór úr hópnum. Svo skiljast leiðir. Við höldum nær byggð. Veður rýkur upp aftur. Hvað er til ráða. Bíða til kvölds og drekka bikarinn til fulls. Því er frestað og farið suður í hríðarmuggu. Skagafjörður kvaddur. Gerðar ráðstafanir með Hálfmána. Komið heim um kvöld reynslunni ríkari og glaðari. Næst komum við fyrr og ríðum fram á heiði.

Þræðir

Hví er sterkasta aflið ástin,
er örgranna þræði spinnur
og hjarta þitt blæðandi vinnur.
Þú finnur þar strauminn sterka,
þú stendur svo máttvana ein
er sálin í örvænting espar,
allt heimsins bannfærða mein.

ort undir áhrifum Otard vsop með bilaða tölvu, þegar ég ætti frekar að vera að gilja heimasætur sem draga af manni vosklæðin að loknum réttardegi í hríðarmuggu.

Vitar-II

Í fjarska logar viti og speglar
geisla sinn í haffletinum.
Aldan brotnar
í fjarska,
- stillist veður.
Sætur saltkeimur á vörum,
að baki stormur.
Bátur veltur í óróa
öldubrotsins
og berst að strönd.
Strönd ókunnra lenda.

Galdra-Loftur

Nú þegar fyrir dyrum er að fara norður í Hjaltadal í stóðhestarétt má rifja upp atburði að Hólum.

Upphaf fyrsta þáttar.
Hólar í Hjaltadal. Stofa ráðsmannsins. Rökkur. Tveir gluggar. Túnið sem hallar niður að ánni, og hálsar fyrir handan sjást óglöggt í gegnum gluggana. Milli glugganna, stendur fornt skatthol. Lokrekkja í horninu hægra megin. Borð og bekkir og stólar. Ljósastjakar, strokkkerti. Mikil og vönduð dragkista upp við þilið hægra megin. Bókahilla. Hægra megin dyr frá göngunum. Minni dyr á miðju þili vinstramegin. Sunnudagskvöld. Sex ölmusumenn, sumir sitja, sumir á rjátli.

Fyrsti ölmusumaður (segir frá): Ég bið þig ekki um vísdóm því af honum hef ég nóg sjálfur, en nú bið ég þig um miskunn þína.
Annar ölmusumaður: Voru það seinustu orð hans?
Fyrsti ölmusumaður: Já, það voru seinustu orðin hans.
Annar ölmusumaður: Við vorum aðkomumenn á sama bæ þegar ég sá hann í fyrsta skipti. Hann sat á rúmstokk, með pokann sinn á bakinu.
Landshorna-flakkarinn: Hvaða maður var það? Ég er ókunnugur í þessum landsfjórðungi.
Landshorna-flakkarinn (hlær): Hann hefði verið gaman að sjá.
Þriðji ölmusumaður: Það var aumingi. Ef hann bar ekki poka á bakinu hélt hann að hann myndi steypast á höfuðið af því að það væri svo þungt af vísdómi.

Vitar

Í ólgandi hafinu er bátur minn á reki.
Ég hef tapað áttum og feikist undan vindsveipum,
í óvæntum stormum sem sunnan golan blés.
Stormurinn á eftir logninu.
Rísandi öldur allt í kring og ef þær brotna,
brotnar bátur minn. Í beitivindi ég leita að lygnu.
Engin landsýn og ekkert var til að hörfa í.
Hvar brennið þið vitar, er vísið mér veginn.

Dr. House

þegar læknar veikjast af flensu kvarta þeir og kveina. Þannig sagði einn prófessor í geðlækningum við okkur studiosi medicinae fyrir margt löngu að hans secundary gain í flensum væri að fá að liggja heima auka dag og láta stjana við sig. Þetta reyni ég alltaf og nú er ég komin með mína haustflensu, -reyndar ekki farinn að tárfella eins mikið og venjulega. En frá þessum veikindum greini ég skilmerkilega þeim sem vilja hlusta eða komast ekki hjá því að hlusta. Þannig býr undir von um secundary gain af mínum veikindum. Þannig hafa mér borist ótal margar kveðjur og óskir um bata eins og sagt er í pólitíkinni. M.a. frá pasíentum, en ég stunda heimilislækingar on-the-side og hef opna klinik á kvöldin heima hjá mér fyrir gesti og gangandi og þangað leita mínir tryggu sjúklingar eða þeir sem ekki hafa aldur til að mótmæla og koma í fylgd foreldra. Það er nú reyndar stærsti hópurinn, hinn fer minnkandi.

Ég nota helst gamaldags húsráð og ætti eiginlega að kallast græðir fremur en læknir. Þannig var ein vinkona mín á þriðja ári hjá mér um daginn og þurfti ráð vegna kvefs og nefstíflu. Ráðlögð var hafgola og sjávarúði upp í nefið og etv hitalæknandi og svo tyggjó. Þetta er óbrigðult ráð til að vinna traust sjúklinga á þessum aldri. Þ.e.a.s. tyggjóið. Þeir koma gjarnan aftur. Svo fylgist ég með framgangi sjúkdómsins í tölvupósti og líkist þannig Dr. House í sjónvarpinu sem helst vill ekki sjá sjúklinga en lækna þá frekast úr fjarlægð. Ég er svolítið líkur honum í öllu viðmóti (má sjá á fimmtudögum á skjá einum um kl 22). Og eins og hann sem gengur um með verkjatöflur og bryður fyrir framan sjúklinga og rekur raunir sínar þá geri ég það lika, þ.e. rek raunir mínar. Pilluátið er meira, svona ja prívat í mínu tilfelli.

Mér barst svo þetta skeyti frá vinkonu minni á þriðja ári og mömmu hennar í dag og þar sem óljóst er hvor er pasíentin og hvor læknirinn í þessu tilfelli, læt ég þetta flakka þó eflaust verði ég lögsóttur um brot á pasíent-doktor trúnaði:

"læknir lækna sjálfan þig, er eina heilræðið sem ég get gefið á þessu stigi enda alltaf ráðagóð var að enda við að klippa tyggjó úr hári með kjötskærum. litli sjúklingurinn mjög ánægð með að fá tyggjó og súkkulaði í morgunmat og fá að horfa ómælt á stubbana, ja svona ætti að vera hvern einast dag, hugsar hún og skilur ekki annað farðu vel með þig".

þetta er dæmi um vel heppnaða lækningu og ánægðan pasíent.

Laufskálar

Nú nálgast stóra stundin. Laufskálarétt um helgina. Víkingasveitin í viðbragðstöðu. Hálfmáni, minn glófexti skagfirski ungfoli kemur af fjalli og ég þarf að sækja hann. Í næstu vika byrjar svo tamning með frjálsri aðferð a.m. Monty Roberts. Hef diploma í því, en litla praktiska þjálfun. Þetta verður spennandi.

Age of Aquarius

When the moon is in the Seventh House
And Jupiter aligns with Mars
Then peace will guide the planets
And love will steer the stars

This is the dawning of the Age of Aquarius