More wisdom of Jane

I really thought I’d gone to his house, you know, to heal our spiritual divide. But it turns out I was just gagging for a shag. Those two are so similar.

Good morning sunshine

Var heldur daufur í dumbungnum í morgun. Er að kvefast af haustflensu. Snjór í fjallshlíðum. Þá datt í kollinn á mér lag úr Hárinu sem ég hélt að væri reyndar alltaf good morning sunshine en var náttúruleg ekki rétt. Læt það samt fylgja í tilefni veðrabrigða dagsins, enda sérlega hrifinn af viðlaginu.

Good Morning Starshine
The earth says "hello"
You twinkle above us
We twinkle below.

Good Morning Starshine
You lead us along
My love and me as we sing
Our early morning singin' song

Gliddy glub gloopy; Nibby nabby noopy
La la la lo lo...
Sabba sibby sabba; Nooby abba nabba
Le le lo lo...
Tooby ooby walla; Nooby abba nabba
Early morning singin' song.

Good Morning Starshine
The earth says "hello"
You twinkle above us
We twinkle below.
----

The wisdom of Jane

We just stood there looking at each other. There was so much electricity, you could have executed ten fat murderers!

Hvar ertu Kata?

við sem stundum blogg höfum saknað Kötu, sem ekkert hefur sést á ritvellinum frá því í byrjun ágúst sl. Reyndar áttum við ágæta kvöldstund hjá sameigilegum vini, Reyðfirðingi nokkrum sem bar fram reið/reyð hina bestu úr Mjóavatni á Auðkúlu norðan, ásamt ómældu magni af chardonnay eins og hans er von og vísa. Síðan hefur ekkert til Kötu spurst.

Um Ameríku ekki ég rata
á götuhornum höndunum pata
en fæstir þar vilja
frónbúann skilja
er spyrjum við, hvar ertu nú Kata?

Væntum fregna af þér og fjölskyldu í Rochester eða Reykjavík.

Hestheimar

Surprise!!!
Datt einhverjum í hug að ég gæti látið líða langt á milli þess að ég skrifa um hesta. Fór í dag í leiðangur í Hestheima. Þar var uppboð eða sala á hestum. Sá þar einn, tvo, þrjá eða jafnvel fjóra sem ég gæti fallið fyrir. Einn af Kirkjubæjar- og Hindisvíkurkyni. Mín uppáhalds erfðafræðingsblanda. Faðir frá Kirkjubæ og móðir af Hindisvíkurkyninu (vonandi því gamla). Rauðtvístjörnóttur og hét Tvistur. Sá í hendi mér að hann var hestur sem mig vantar í stóðið mitt sívaxandi. Rólegur, viljugur, yfirvegaður með allan gang og mjúkur. Held ég sé að fá tilfinningu fyrir því hvað er góður hestur sem passar mér og kannski mínum líka. Nú er vandi úr að ráða. Kominn á aðra flösku úr vínkassanum mínum, Beronia, sem ég mælti með fyrir viku og drakk tvær flöskur af líka þá. Best að drekkja sorgum sínum..... eða gleðjast yfir því óvænta sem lífið gefur..........

Í fínu formi eða hjartablokki

Keypti blóðþrýstingsmæli í dag. Einn sjálfvirkan með batteríum. Mældi sjálfan mig enda alveg viss um að þrýstingurinn sé alltof hár þessa daganna og hina líka. En viti menn. Eitthvað er að virka eða annað í skralli. Kannski ístruátakið ÍÁ2005. Bþ 135/78. Púls 50 og við endurteknar mælingar 45 slög/mín. Er ég í formi eða hjartablokki af 1. 2. eða 3. gráðu? Eitthvað er að skila sér í puðinu. Þyngdin. Ja... hún er þrautinni þyngri. Enn er ég samt svolítið góðhjartaður. Það er gott að vita.....

Þráhyggja

er skrítið orð. Skyldi það þýða að maður hugsar bara um það sem maður þráir eða eru hugsanirnar þrálátar af því maður þráir þær, það eða hitt. Hér þarf hygginn maður að svara.

Le Grand Corbert

Fann minn Harry. Verð að gera játningu. Hef aldrei sé mynd með dirtyHarry. En sá aðra um Harry nokkurn Sandborn. Varð heillaður og skemmti mér vel. Hann er male showenist pig sem turns soft, þegar hann kynnist réttu konunni. Hér koma nokkrar fleygar setningar, allar um konur....

I just want to travel light.

I have actually never seen a naked woman that age.

You are at the top of the keep.

I have never lied to you. I have always told you some versionof the truth.

Love hurts but I´ve never personally experiensed it.

So I am nuts.

Old, old, old, old, old old, - Harry.

You are a woman to love.

The life I lived before I met you, I knew how to do.

og rúsinan í pylsuendanum.

Its show time.

(ps Le Grand Corbert er veitingastaður í París)

Skáldskaparmál

svo reyndist sem mig grunaði að ég væri klikkaður en ekki klukkaður. Fékk ádrepu fyrir útfærslur á innsta eðli sjálfsmyndarinnar sem birtist berskjölduð í skáldlegum spuna.

Ættlægir hrekkjusvínahrekkir

En svo var ég að uppgötva nýtt erfðafræðilegt afbrigði í mannlegri hegðun sem eru ættlægir hrekkir. Held að ég sé leikstopi ættlægra hrekkjusvínahrekkja. Hef fundið bæði móður og dóttur sem ég held að báðar séu hrekkjusvín. Þarfnast nánari rannsókna við.

Hverjum klukkan glymur

En ég er ekki neinn liðleskja í leik. Því skal haldið áfram og reynt að standa sig í klukkuleiknum. Því ég held að þetta sé eins og í keðjubréfunum að ef maður rífur keðjuna dembast yfir sjö hörmungar á sjö sinnum sjö árum. Ekki viljum við það. Þó er vandi á höndum því í societas invisibilies eru takmörk fyrir því hversu nákvæmar upplýsingar er hægt að gefa án sérstaks leyfis háæruverðugs leyndaryfirráðs.

1. Ég er skrýtinn skratti. Ég fæ stundum flugu í höfuðið, bæði í bókstaflegri merkingu og óeiginlegri. Reyndi einu sinni að gerast fluguveiðimaður og krækti í vinstri augabrúnina á mér. Var vakthafandi læknir og varð að gera að því sjálfur. Fáum sögum fer af öðrum aflabrögðum. Svo fæ ég líka aðrar flugur í höfuðið, mis gáfaðar flugur verð ég að segja. Þrátt fyrir að reyna að vera svona yfirveguð týpa þá á ég til að álpast eftir þessum hugdettum og oft eru þær bara alls ekki svo slæmar. Ræði ekki um hinar.

2. Ég var alltaf einrænn og þögull. Þar til ég uppgötvaði hvað það var hjálplegt að standa úti í garði og blóta. Með því mátti fá útrás fyrri hlýðnina inni. Þá var ég innan við fimm ára aldur. Móðir mín á víst að hafa tekið andköf og þrætti alltaf fyrir að það hefði verð ég. Enn á ég til að verða einrænn og þögull og gleyma mér langt í burtu. Fer næstum því sálförum.

3. Ég á enn til að vera svolítið þrjóskur þegar ég gríp eitthvað í mig, er þó ekki eins stífur og ósveigjanlegur og var sem ungur maður. Held að það sé þroskamerki að hafa náð að hemja þann fjanda. En svo eimir af þrjóskunni eins og að halda að ég gæti lært að ríða hest. Það var ágæt tamning fyrir mig. Þar varð ég, nefnilega þessi tilfinningabældi karlmaður, að kynnast kvíða, hræðslu, spennu, tapi, sársauka, sigrum og gleði. Ég var nefnilega alveg ótrúlega hræddur við þessi stóru dýr. Og það var bara þrjóskan sem hélt mér gangandi, þrátt fyrir margar magalendingar á harðri urð, að gefast ekki upp. Þrjóska til þess að kynnast þessum tilfinningum og greina þær í sundur og svo að njóta þess að yfirvinna þær. Nú ríð ég út með vindin hárinu, nei ég meina skegginu (því hjálm verð ég að hafa þegar spennufíknin nær yfirhöndinni). Engin hindrun er svo stór að ekki megi komast yfir hana. Það er líka gott að láta hugann líða á hestbaki (sbr 2.) .

4. Ég er latur við að klóra öðrum á bakinu. Það hefur oft komið mér um koll.

5. Veit ekki enn hvort ég er betri bakari eða skáld. En ég læri allavega eitthvað nýtt á meðan ég prófa....

Klikkaður

Í dag barst mér skeyti um að ég væri klukkaður, hélt reyndar að átt væri við að ég væri klikkaður. Það væri nærri lagi og sjaldan lýgur almannarómur. En þetta er leikur á netinu. Mitt unga hjarta tekur náttúrulega þátt í því, enda barn í anda þó annað megi á grönum sjá.

En leikurinn gengur út á að þeir sem eru klukkaðir (ítreka : ekki klikkaðir) eiga að gefa upp fimm staðreyndir (sannar eða etv íkjur) um sjálfan sig og svo klukka áfram. En aðeins er hægt að klukka þá sem eiga bloggsíður, held ég.

Um mig má segja, sbr hið fyrrkveðna:

1. Ég yrki mín kvæði, í alheimisins tómi.... (úti að aka)
2. Í höfðinu grufla svo á heilanum sjóði.... (allur í rugli)
3. Á þrumurnar hrópa, - ó gefðu mér guð.... (frústreraður)
4. Á himninum stjörnurnar starir.... (draumóramaður)
5. Að flytja ljóð um langan veg og lygi berja saman....(óraunsær)

Ég klukka á Hal Húfubólguson, Huxy, Guðnýju hugrenndu og Kötu í Rochester og svo líka Fingurbjörgu og líka Björku brauðlausu sem bakar brauð til hryðjuverka (hún má klukka á mína síðu).

Klukk, klukk eða klikk, klikk......

Bleikja

Dagbókarbrot:
Vissi af manni nokkrum sem árlega setur met í veiði í Vatnsdalsá. Nú veiddi hann 59 fiska. Honum var því send þessi vísa.

Úr Vatnsdalsá með veiði góða
vanur maður skilar sér.
Hvenær má ég silung sjóða,
sérðu af einum handa mér?

Hann svaraði um síðir:

Ég mun þér færa Ærir* fisk,
sem fékk ég norður í Húnaþing.
Má bjóða þér að bera á disk
bleikju, lax eða sjóbirting?

Kkv/MÓLa
*Innskot Æris í stað þess nafn sem hann er stundum nefndur en gegnir ekki lengur nema á opinberum vettvangi, sem hann almennt þó forðast.

Sendi svar í dag:
Bleikju get ei beðið lengur
bauðst sá góði fiskur?
Tafðist nokkuð eða týndist fengur?
tómur er enn minn diskur.

Eldur

Happlaus við þjóhnappa loddi

Níðvísur og háð má finna í kveðskap langt aftur. Víst er að það getur verið beitt. Stundum undir rós og stundum beint. Ég hef verið að rifja upp kynni mín af dróttkvæðum og loks farinn að skilja þau, en í skóla þótti mér þetta erfitt og leiðinlegt. Svo rekst maður á skemmtilega níðvísu í dróttkvæðum hætti. Hér er ein.

Sendir mann af Sandi
sundhreins frá bör fleina
hræddur, svo að hjartað loddi
happlaust við þjóhnappa.
Framar kváðu þar flúra
fleyvangs Njörun ganga,
sókn var hörð ég heyrði
hreinláta Þorsteini.

Fyrst er frá því að greina að í bragarhættinum er ekki rímað á milli lína heldur innan hverar línu.
Sbr.
Sendir.... sandi
sundhreins.... fleina
hræddur....... loddi
osfr.

Í hverri línu eru þrjár braghendingar t.d.
fleyvangs// Njörun // ganga

En sagan sem hér er greint frá gerðist á umbrotatímum árið 1218. Segir frá aðför að Eyjólfi Kárssyni. Hann var frá Breiðabólstað í Vatnsdal og fékk Herdísi Hrafnsdóttur Sveinbjarnarsonar frá Eyri í Arnarfirði. Hann fluttist að Rauðasandi, að Stökkum og ekki leið að löngu þar til hann átti í útistöðum við bóndan á næsta bæ, Saurbæ. Endar þetta með því að gerður er aðsúgur að Eyjólfi og hans fólki þegar þau koma til kirkju í Saurbæ. Flúði hann í kastala sinn að Stökkum og með honum húskarl hans Þorsteinn stami og griðkonan Þorbjörg og fórst þeim misjafnlega við húsbónda sinn. Segir svo frá í Öldinni 13. að Þorsteinn stami varð fár við eftir því sem leið á bardagann og spurði þá húsbónda sinn hvort hann skyldi ekki gefa nautum. Fékk hann orlof til þess. Þorbjörg stóð honum framar og með Eyjólfi í bardaganum. Að lokum gáfust umsátursmenn upp. Ekki þótti mikið koma til umhreysti Þorsteins og um hann var ofangreind vísa kveðin. Hana má útleggja:

Hræddur sundhreins sendir (maður) rann frá fleina bör (manni) af Sandi svo að hjartað loddi happlaust við þjóhnappa (rass). Kváðu hreinláta fleyvangs fúra Njörun (konu) ganga þar framar Þorsteini. Sókn (orusta) var hörð er ég heyrði. Eða: Hræddur maður hljóp frá manninum á Rauðasandi svo að hjartað loddi happlaust við þjóhnappa. Sagt er að konan Þorbjörg hafi verið fremri Þorsteini. Orrustan var hörð.

Stuttu síðar flyst Eyjólfur að undirlagi Snorra Sturlusonar að Flatey á Breiðafirð. Af Eyjólfi þessum er annars að segja að hann var einn af fylgismönnum Guðmundar góða biskups á Hólum og studdi hann í deilum hans við Ábirningana Kolbein Tumasong og svo síðar Arnór Tumason.

Vanitas quam minumum optimum

Því minna sem er af hégóma því betra. Þetta var móttó Brynjólfs biskups Sveinssonar, en 400 ár eru liðin frá fæðingu hans á morgun. Honum er svo líst að hann hafi verið án alls drambs og yfirlætis og fordildar í mat og klæðnaði. Hann hélt því fram að fyrst hann hefði fæðst á Íslandi þar sem klæði væru gerð úr sauðaull, en ekki í landi þar sem stunduð væri silki- og bómullarrækt, þá bæri honum að semja sig að háttum síns lands og klæðast ullarfötum.

Að nausti

Í vari hvílir fagurt fley
fánum skrýtt í stafni
Bíð ég enn að byr mér gefi
og báran skipi vaggi.
Leitað hef ég lengi skjóls.

Nú mun sigla um höf í höfn
þó hamist norðan stormur.
Í ölduróti og iðuköstum
áfram beiti seglum.
Þá vind á móti í fangið fæ.

Í dag mun heim í naustið ná
og nóttu dimmri gleyma.

Þetta kvæði átti að lýsa hvað mér þótti dagurinn í dag bjartur og dásamlegur og að ég hefði fyllst nýrri von og þrá. Meira segja svo að ég fór í musteri líkamans og gerði 120 magaæfingar í ístruátakinu 2005. Það var á eftir að hafa annars hugar keyrt upp ranga akgrein og fengið skelfingu lostinn ökumann næstum því beint á stuðarann. Ég var á leið að kaupa grænmeti.

En eins og komið hefur fram áður á öðrum stað: "Andinn lifir ekki á tómu samhengi, hann fylgir leiptranna lögmáli".

Eða eins og sagt var til forna þegar menn höfðu verið höggnir í spað. "Og ekki þurfti hann fleira". Ekki verður frekari speki færð í letur.

Grjótharðir

Karlarnir breima og bágindi sýna
bugaðir menn.
Eru þeir búnir tólinu´ að týna
eða tollir það enn?

Þessa kjarnyrtu vísu hnaut ég um á vefsíðu sem margt gott hefur komið af. T.d. betubrauðið sem er nú mitt helsta partípís. En greinilegt er að hugarheimur karla og kvenna er ólíkur eða kannski það fari eftir stjörnumerkjum fremur en kyni. Það er í rannsókn. Þannig prófa konur að pissa standandi, en aldrei dytti karlmanni í huga að pissa sitjandi ótilneyddur. Þeir eru þó oft neyddir til þess. Karlmenn ræða sjaldan eða nánast aldrei um sín innri mál, nema ef vera skyldi nafnlaust og númerslaust á duldum heimasíðum. Þó er til undantekning sem ég hef kynnst á sl. ári en það er vinnustaður upp í sveit. Þar tjá menn sig um vandræði sín opnar en annars staðar sem ég hef kynnst og af því hef ég etv smitast. Stundum verða þeir þó fyrir aðkast vegna þess og kallaðir kverúlantar með einum eða beinum hætti. Konur vilja bara harða nagla ekki mjúka, -ég hef greinilega verið á rangri leið. Rétt einu sinni.

Arngrímur

Þessi ungi maður fæddist 14. ágúst 2005. Fimm dögum síðar hefði langafi hans heitinn orðið 85 ára. Hann var skírður um helgina og heitir Arngrímur Birnisson og er því næstum alnafni langafa síns. Þessi piltur ber mikinn svip af móður sinni og stóru augun hans afa síns, sem hefur ort fallegt kvæði til stráksins sem ég læt fylgja með þó ekki hafi ég fengið leyfi fyrir því né myndbirtingu. ´


Kviknar gleði, kætist sinn
kominn enn einn drengurinn,
einmitt fyrir afa sinn
og alla hina líka.
Birtu ég í brjósti finn
er blítt ég strýk um vanga þinn
að leggja kinn við þína kinn,
er kærleiksverkið ríka.

Þegar árum fjölga fer
finna vil ég stund með þér,
eiga saman eitthvað sér
og með öðrum líka.
Lesa saman lítið kver
lífið kanna þar og hér
eitthvað sem að aldrei þverr,
óskastundin ríka.

Um það eitt ég aðeins bið
að þig lífið leiki við,
leggja mun ég glaður lið
svo lánist gjörðin slíka.
Opnast megi öll þau hlið
sem efla gleði og gefa frið,
með Guði róa á gæfumið
gleðin stóra, ríka.

17. ágúst 2005. Afi Guðbjörn.

Góð helgi

Þetta virðist ætla að verða góð helgi. Bakaði í gær og gladdist yfir því. Snemma morguns hringdi síminn og mér boðið í partí um kvöldið. Það gerist ekki oft. Fór um hádegisbil á Mílanó og drakk cappucino (það mun víst geidrykkur) með vini mínum, miðaldra karlmanni sem ekki er í krísu meir en venjulega. Analíseruð þjóðmálin og áttum margar góðar lausnir. Ég er að undirbúa framboð í 7. sætið í komandi prófkjöri. Því ég hef svo mikið til málanna að leggja.

Fór svo í bæinn. Fyrst í Habitat að leita að bókarekka til geyma ljóðabækurnar sem hrúgast upp við rúmstokkinn hjá mér. Skrítið hvað ég er farin að hafa gaman af ljóðalestri, þetta er alveg nýr heimur. Síðan fór ég Kokku. Fékk fyrirlestur um mólikúlauppröðun í hnífsegg. Heima hjá mér í gamla daga voru hnífar brýndir og stálaðir. Nú er eggin strokin til að endurraða mólikúlaóreiðu. En það er efni í annan pistil.

Keypti krækiber í Vínberinu og fór í Ríkið og keypti pela af Vodka (matsj00ooooooo.....). Fékk þar tips um rauðvín sem ég ætti að kaupa eins mikið af og ég gæti borið. Beronia, Tempranillo, Elaboratcion Especial (2001). Með rauðbrúnuletri á hvítum miða (þetta gef ég upp fyrir þá sem kaupa vín eftir sjónminni). Hafði bara fang fyrir tvær.

Heim kominn hræði ég í deig óbrýndur. Nú skyldi kannað hvort fyrsta og eina tilraun mín til baksturs á ævinni hefði verið heppni. En til þess þurfti ég að drekka í mig kjark. Ég ætlaði nefnilega með betubrauðið í partíið og matinn um kvöldið. Þetta gekk allt betur fyrir sig en fyrr. Eldhúsið var ekki alveg undirlagt, þó hvít hveitislikja lægi yfir eldhúsgólfinu. Nú kunni ég ráð við samloðun og viðloðun. Og nú var ég kominn í listamannafasann og brauðið var því formað í hringi og í þetta skipti gleymdust ekki graskersfræin. Kringlótt brauð með grasfræum og stöffi.

Nú þurfti ég heldur ekki að bíða í tvo tíma eftir að deigið hefaðist, enda reynslunni ríkari. Rauðvínið var svakalega gott. Svo gott að kjarkleysið sem almennt ég er haldinn lét lítið á sér bæra. Ég ætla að kaupa kassa strax eftir helgina.

Svo fór ég að útbúa enn eina gerðina af berjasnaps, það er karlmannsverk og einfalt. Næst hnoðaði ég deigið og bakaði svo í 10 mín á sérstökum pizzumótum með götum sem ég er nú búinn aðhafa upp á. Segið að ég taki þetta ekki alvarlega.

Svo fór ég í partíið og hafði þá lokið einni rauðvínsflösku og bakað tvö brauð. Gaf reyndar pínulítið með mér af rauðvíninu, en lítið af mér. Var glaður en það gerist ekki oft enda fátt til að gleðjast yfir. (Ég er að reyna að verða svo melankólískur að ég geti ort ódauðlegt ástarljóð til þeirra einu sönnu). Varð enn glaðari þegar betubrauðið sló í gegn. Það eitt gefur mér von. Drakk meira rauðvín og varð enn glaðari. Bætti að lokum við koníaki. En fátt er skemmtilegra en góður matur og gott vín með góðu fólki.

Helgarhintið: Kaupið Berónía með rauðbrúna letrinu.

Góða helgi

Mystic for you

Hvað snertir þá taug, er snýr við hjarta
snjófugl um sumar, syngdu þinn óð.
Hvar leynist blossinn með leiftrinu bjarta,
er ljómar að nóttu sem kvöldsólarglóð.
Hvenær ná hjörtun að hrærast í takti
sem hamast í einsemd að halda við mætti.
Ég yrki mín kvæði, í alheimisins tómi,
engin þau heyrir, þær nætur ég vakti.
En blómið það fölnar ef brestur sá ljómi,
er bærði við hjarta með titrandi slætti.

Barn ég var

Sem barn er Vatnsberinn að öllu jöfnu glaðlyndur, vingjarnlegur og auðveldur viðureignar, þó hann eigi til að vera stífur og fastur fyrir. Hann getur snemma axlað ábyrgð, er uppfinningasamur, frumlegur og fullorðinslegur. Hið dæmigerða Vatnsberabarn er því frekar fljótt að þroskast andlega og læra að tjá sig og skilja heim fullorðinna. Litli Vatnsberinn vill sjá um sig sjálfur og fara sínu fram. Hann er því að öllu jöfnu athafnamikið og sjálfstætt barn.Þar sem Vatnsberinn er hugmyndamerki er besta uppeldisaðferðin fólgin í umræðu og skynsamlegum fortölum. Vatnsberinn er þrjóskur og lítið þýðir að skipa honum fyrir eða beygja hann til hlýðni með skömmum. Ef honum er sýnt fram á með rökum af hverju einhver aðferð er betri en aðrar aukast líkurnar á því að hann gegni.Best er að koma fram við barnið sem vitsmunalegan jafningja og vin, trúa því fyrir "leyndarmálum" og fara fram á að það sýni traust á móti. Heiðarleiki skiptir Vatnsberann miklu og hann þarf að finna að foreldrar hans segi satt. Að öðrum kosti er hætt við að hann missi tiltrúna á þeim og þá er hætt við að hið ljúfa og skynsama barn breytist í sjálfstæðan og uppreisnargjarnan "byltingarmann".Flest það sem hér hefur komið fram á við um barnauppeldi almennt. Yfirvegun, gagnkvæmt traust, einlægni og vingjarnleg umræða eru aðferðir sem duga vel við öll börn. Áherslur eru hins vegar mismunandi eftir merkjum. Þegar Krabbi, Sporðdreki og Fiskur eru annars vegar þarf að leggja höfuðáherslu á tilfinningahlýju og hvetja börn í þessum merkjum til að opna sig og fylgjast með að þau dragi sig ekki í skel.Vatnsberinn er aftur á móti hugarorkumerki og því skipa umræður og skynsamlegar fortölur fyrsta sæti. Það er til að mynda áberandi að Vatnsberabörn sýna ást og væntumþykju á heldur ópersónulegan hátt. Þau eru ekki mjög tilfinningasöm, frekar vingjarnleg og yfirveguð, og þeim er oft illa við mikið kjass og tilfinningar sem þeim finnast væmnar.Vatnsberinn á yfirleitt auðvelt með að læra og spjarar sig því vel í skóla. Honum getur hins vegar leiðst vanabinding og stíf innræting og því kann að vera heppilegt að ræða reglulega við hann um tilgang skólanáms og notagildi hvers fags fyrir sig.Vegna þess að orka Vatnsberans er sterkust á huglægum og vitsmunalegum sviðum er gott að gefa honum þroskandi leikföng og reyna að svala forvitni hans og skapa aðstæður sem víkka sjóndeildarhringinn, svo sem að fara með hann í heimsóknir og gefa honum góðar bækur. Vatnsberinn er félagslynt merki og þarf að dvelja í félagslega lifandi umhverfi.

svona gera Menn ekki

Enn er í gangi ístruátak 2005 og heldur hefur gengið hægt. Þrýstir nú aftur á mittisólina. Fullur af eldmóði var haldið að Laugum, musteri líkamans eins og stendur þar á vegg. Enda lítið þar fyrir andann þar sem hangið er í ýmsum tækum. En á þessum stað, musteri líkamans, er eftirlit meira og betra en annars staðar enda teknar myndir í karlabúningsklefum og munu ýmsar myndir til sem ekki er vert að greina frá nánar. En sumir munu víst kallaðir fingralangir þó ekki hafi þeir hnuplað neinu.

Í gær var ég þar og tók betur á en oft áður enda um margt að hugsa eftir mystic dagsins sem var að renna sitt skeið. Með púlsinn í 156 á mínútu og greinilega í mínu algjöra hámarki reiknaðist mér til eftir leiðbeiningartöflum um hámarks þoláreynslu, 80% og fitubrennslu áreynslu við 60%. Skv þessu átti ég að vera í fitubrennsluprógrami fyrir 10 ára. En miðað við það að ég væri á brennsluprógrami og 60% álagi fyrir aldur þá átti ég að vera 10 ára. Annars hef ég aldrei skilið þetta almennilega. Mér reyndar leið ekki eins og fita brynni, heldur styttist almennt í lífsloganum eftir því sem lengur leið á átakið og hann brynni hratt upp þessar mínúturnar.

En þar sem ég var þarna að láta hugann reika og reyna að átta mig á mystiskum atvikum dagsins, varð mér hugsað norður yfir heiðar og um þá umræðu sem á sér stað um kynjafræði. Velti þessu fram og til baka og fann að ég var sammála síðasta ræðumanni, á annari síðu, betri en þessari. Hægt og hægt erum við að breytast í hinn mjúka mann. Eða eins og ég sendi honum Hali mínum nýlega af gefnu tilefni:

Kúnstug eru kynjafræði
nú konur heimilin flýja.
Karlarnir blóta í bræði,
er báru þær áður til skýja

Á kvöldin karpa þau bæði
um kynjanna kostuleg fræði
ef viltu mig mjúkann
skaltu ekki strjúk´ann
um þrifin ei lengur ég ræði.

Vinur minn annar, Ingólfur reyðfirðingur, heldur því fram að fara í líkamsrækt hafi sömu áhrif og dýfa sér í kallt vatn. Ég er ekki frá því. Nú eftir að ístran er aðeins að minnka get ég kannski varið að verða dómbær á slíkar fullyrðingar. En nóg um slíka þanka í bili.

En þegar leið að lokum þjálfunarinnar, komst ég að því að áhyggjur Hals míns norðan heiða eru alveg réttar um kynjafræði en þar segir "Kerlingar vilja verða karlar og kerlingar vilja gera karla að kerlingum en ekki öfugt". Svo ég vitni orðrétt og með gæsalöppum í speki hans.

Ég held að samsæri sé í gangi (nema ég sé haldinn kverúlanta paranoju) því þegar ég kom í sturtu greip ég handklæðið sem ég hafði tekið úr skáp í þvottahúsinu mínu heima, sá ég móta fyrir letri sem farið var að dofna í öðru enda handklæðisins. Nánar tiltekið þeim efri. Þegar ég rýndi í það og las gleraugnalaus, enda hættur að geta lesið með gleraugum, þá stóð þar stór stórum stöfum með bleiku SPICE GIRLS segi og skrifa SPICE GIRLS. Hafi ég ekki verið nærri landamærum annara heima þá nálgaðist ég það hratt og ískyggiega nú.

Ég fann blygðunarkenndina hríslast um mig nakinn þar sem ég stóð þarna innan um marga karlmenn, sem hafa meiri stera innanholds en ég. Leit flóttalega í kringum mig og laumaðist að vegg og reyndi að þurrka mér og vonaðist til að stafirnir væru nægilega daufir til að ekki væru þeir læsilegir. Þó svo ég viti að ólíklegt sé að margir þessara íturvöxnu með stera innanholds í talsvert meira magni en ég séu yfir höfuð læsir, þá gætu þeir þekkt lógóið. Því reyndi ég að fela þann enda handklæðisins. Gott ef ég heyrði ekki hið fornkveðna þar sem ég var að laumast í nær fötin:

Nú skal búkinn bráðum herða,
beran í vatni köldu.
Ertu kannski að konu verða,
að kynfærinu meðtöldu.

Skömm mín var mikil og ljóst er að samsæri er í gangi og ég alls ekki haldinn kverulanta paranjou. Ég hef gefist upp og játa mig sigraðan. Því til staðfestingar fór ég heim og týndi restina af stikkilsberjunum í garðinu og sauð niður kryddað stikkilsberjahlaup. Það ilmaði vel.
Í því eru:

Stikkilsber
Kanill
Negull
Engifer
Sykur

Kannski er ég orðin(n) spæs görl, -hin eina sanna.

Því eins og leiðtogi okkar miklu þjóðar sagði einu sinni:
"Svona gera MENN ekki".

Ólafsfjörður

Þessar fallegu myndir tók Gísli Kristinsson í Ólafsfirði.

Hægt er að sjá fleiri fallegar myndir á:

http://www.ljosmyndari.is/index.htm

Af bakstri vandræða og brauðs

Afrek mín og raunir hafa orðið til þess eins og ég vonaðist að eftir mér yrði tekið á ný. Ýmsir hafa komið að máli við mig bæði bréfleiðis og undir fjögur augu eða sex. Þar hafa allir sína sögu að segja, en mest sláandi var saga sem kollegi minn sagði mér. Hann hefði gengið í gegnum brauðtímabil. Það hefði verið ánægjulegt en erfitt á köflum. Gekk svo langt að hann fór að láta vekjarklukkuna hringja klukkan fimm á morgnanna til að fara og hræra deig. Svo lagði hann sig í klukkutíma og lét klukkuna hringja aftur. Fór þá fram til að hnoða degið og setja inn í ofn. Svo lagði hann sig aftur og vaknaði við brauðilm. Þannig gekk þetta dag eftir dag. Þar til eiginkonan gafst upp á þessu brölti hans og gaf honum brauðvél, enda nokkur truflun í því að láta vekjarklukkuna hringja á klukkutíma fresti frá því fimm um morguninn. Síðan hefur hann ekkert bakað.

Lítill karl

Við matarborðið í gærkveldi var því haldið fram að í orðabókum væri skráð að kerling þýddi lítill karl.

Yfirvegaður og svalur

Yfirvegaður, svalur og frumlegur. Vill vera sérstakur
og öðruvísi. Er oft á undan samtímanum. Þarf frelsi.
Pælari og hugsuður. (Sól í Vatnsbera). Í 5. húsi: Fær
kraft með því að fást við skapandi verkefni sem
spretta af eigin hvötum. Lífsorkan styrkist þegar hann
stjórnar og er í miðri hringrás athygli og atburða.
Tilfinningar og heimili
Einlægur, líflegur og opinskár. Fastur fyrir. Þarf
lífsstíl sem einkennist af skapandi og skemmtilegum
viðfangsefnum. (Tungl í Ljóni). Í 11. húsi: Líður
best tilfinningalega þegar hann er virkur í
félagsmálum, hópstarfi og verkefnum sem varða
samfélagið.
Hugsun
Jarðbundinn, skynsamur og skipulagður. Tjáir sig á
yfirvegaðan og rökfastan hátt. Málefnalegur. Vill sjá
áþreifanlegan árangur. (Merkúr í Steingeit). Í 5. húsi:
Hugsunin lifnar við þegar hann fæst við skapandi
verkefni og leitar þekkingar. Þarf skemmtanir sem
eru ’vitsmunalegar’ og tengjast fróðleik, miðlun og
pælingum.
Ást og samskipti
Yfirvegaður og svalur. Vill sjálfstæði og yfirsýn
(vera óháður fólki). Hrífst af fólki sem veit margt og
gaman er að tala við. (Venus í Vatnsbera). Í 6. húsi:
Vinna tengd samvinnuverkefnum og/eða listum. Góð
samskipti við vinnufélaga.
Framkoma
Jarðbundinn, nákvæmur og gagnrýninn. Eirðarlaus
og duglegur. Hefur gaman af því að tjá sig og
skilgreina hluti. (Rísandi í Meyju)
Markmið og ímynd
Sækir í markmið sem auka þekkingu hans, tengjast
miðlun, menntamálum og tjáskiptum. Vill þroska
hugsun sína og tjáskiptahæfni. Fjölhæfur.
(Miðhiminn í Tvíbura)
Framkvæmdir
Fastur fyrir og ákveðinn. Getur verið seinn í gang, en
vinnur eins og jarðýta þegar áhugi er fyrir hendi.
Þrjóskur og vill sjá árangur. (Mars í Nauti). Í 9. húsi:
Fær kraft þegar vinna er fjölbreytt, tengist
ferðalögum og víkkar sjóndeildarhring hans. Þrífst í
’þekkingarstörfum’.
Viðhorf og tækifæri
Hefur sterkar og ákveðnar skoðanir á heiminum. Það
færir honum gæfu að leggja stund á sálfræði,
sjálfsþekkingu og stjórnun. (Júpíter í Sporðdreka). Í
3. húsi: Vaxtartækifæri liggja í námi, skólastarfi,
pælingum, miðlun og því að efla með sér jákvæða
hugsun.
Lærdómur og agi
Prófraunir í lífi hans tengjast starfi og starfsframa,
yfirvaldi margs konar, kerfum þjóðfélagsins, ábyrgð
og aga í vinnu. (Satúrnus í Steingeit). Í 4. húsi: Þarf
að takast á við erfið verkefni eða álag vegna heimilis,
húsnæðis og fjölskyldu. Mögulega erfið bernska.
Nýjungar
Tilheyrir kynslóð sem skapar byltingu í
skemmtanaiðnaði og viðhorfum til lista og
sköpunarkrafts einstaklingsins. (Úranus í Ljóni). Í 12.
húsi: Hefur sérstakt innsæi í andleg mál og
samvitund mannsins. Býr yfir duldum hæfileikum.
Felur sérstöðu sína.
Hugsjónir
Tilheyrir kynslóð sem sækir innávið, virkjar
ímyndunaraflið og dáir leyndardóma og furður
sálarlífsins. (Neptúnus í Sporðdreka). Í 3. húsi:
Listræn hugsun, sköpunargáfa, víðsýni, draumlyndi,
utanvið sig, eða a.m.k. sterkt ímyndunarafl.
Umbreyting
Tilheyrir kynslóð sem stendur fyrir umskiptum í
tæknimálum, heilbrigðismálum og vinnusiðum fólks.
(Plútó í Meyju). Í 12. húsi: Ótti við neikvæðni og
jákvæðni (að leyfa sér allt það besta). Þarf að kafa
inná við og hreinsa til í undirvitundinni.
Afstöður
Sól mótstaða Tungl: Spenna milli egós og vilja og
tilfinninga og lífsstíls. Þegar einu takmarki er náð, þá
er strax leitað eftir öðru. Innri órói.
Tungl spenna Neptúnus: Næmar og
landamæralausar tilfinningar. Samhygð. Upplausn og
skortur á fókus eða skapandi ímyndunarafl og
listrænir og andlegir hæfileikar.
Mars mótstaða Júpíter: Kraftur, sjálfstraust og
athafnasemi; þarf stórt athafnasvæði og frelsi í
framkvæmdum. Þarf að hreyfa sig, t.d. íþróttir og/eða
ferðalög.
Satúrnus samhljómur Plútó: Á auðvelt með að
hreinsa til, losa sig við óþarfa og beina athygli að því
sem skiptir máli. Getur verið grimmur, en einnig
ákveðinn og markviss.
Sól spenna Neptúnus: Sterkt ímyndunarafl. Óskýr
fókus eða stórhuga, víðsýnn og skapandi. Þarf stórt
leiksvið. Á til að fórna sér fyrir málstað.
Venus spenna Mars: Sterkar ástríður og þrár.
Stundum ákveðinn og baráttuglaður, stundum
eftirgefanlegur í samskiptum. Þarf að finna jafnvægi
milli þess að gefa og taka. Líflegur.
Merkúr samhljómur Mars: Skörp, kraftmikil og
athafnasöm hugsun. Áhugi á líflegum rökræðum.
Handlagni.

Nú líður mér illa

Bóndi úr Laxárdalnum kom til læknis í Búðardal. Þegar læknirinn innti manninn eftir því hvað að honum amaði rétti hann honum blað með eftirfarandi texta:

Nú líður mér illa,
lasinn er ég,
margs konar kvilla
merki ber ég,
um allan skrokkinn
frá skalla að il
mér finnst ég alls staðar
finna til.
Þessi andskoti birtist í ýmsum myndum,
- fjölbreytnin er með ólíkindum:
í vindverkjum sterkum,
vondu kvefi,
ræmu í kverkum
rennsli úr nefi,
svo er þrálátur hósti
og þyngsli fyrir brjósti,
en beinverkir þjarma að baki og fótum,
og það brakar í öllum liðamótum,
þar grasserar sem sé giktarfjandi,
sem almennt er talinn ólæknandi.
Þá er sljóleiki í augum,
en slappelsi á taugum,
og svo þessi eilífa syfja,
eða sárindin milli rifja,
og óþægindi í einhverri mynd,
oftast báðu megin við þind.
Yfir höfðinu er þessi þráláti svimi,
en þreyta gagntekur alla limi.
Loks fylgir þessu lítill máttur,
óreglulegur andardráttur,
bólgnir eitlar og blásvört tunga,
bronkíttis í hægra lunga.
Svo safnast á skrokkinn skvapkennd fita
þótt ég skeri við nögl hvern matarbita,
og í sjö vikur hef ég, segi og rita,
sofnað með köldu og vaknað með hita.
Samt hefði ég aldrei uppphátt kvartað,
ef lasleikinn væri ekki lagstur á hjartað,
þar hef ég nú stöðuga stingi,
sem stafa af of háum blóðþrýstingi.
Og lon og don
hjá læknum er ég,
með litla von
frá langflestum fer ég,
því að lítið er gagnið
að geislum, bökstrum og sprautum
við svona fjölbreyttri vanlíðan og þrautum.
Það ber helst við
að mér batni á köflum
af brúnum skömmtum
og magnyl töflum.
Sem sagt: ég er á eilífum hlaupum
milli sérfróðra lækna og í lyfjakaupum.
Já, útlitið er ekki gott.
Ég þoli orðið hvorki þurrt né vott,
það er að segja fæði.
Og friðlaus af fjörefnaskorti
til fróunar mér ég orti
þetta kvalastillandi kvæði.

Böðvar Guðlaugsson
(veit ekki hvort hann telst vera höfundur að þessu en nafn hans fylgdi þeirri gerð sem mér barst)

Mal de Mer

Sjóveiki getur tekið á sig ýmsar myndir. Hún hefur ekki verið flokkuð eða skilgreind nægilega. Það er ég sannfærður um. Þurfti að sinna fjölskyldumeðlimi sem er að leggja í langferð á sjó og segist aldrei hafa sjóast. En mín sjóveiki er annars háttar. Ég sakna sjávarins. Sjávarniðs og öldubrots. Ilmsins í kjölfar sjávarroks. Að hlusta á báruna gára við ströndina. Það er mitt Mal de Mer.

Maðurinn lifir ekki á brauði einu saman

Eða hvað?

Las um daginn ágætan póst. Fjallaði hann um mat enda fátt annað sem gleður þessa daganna. Sól fer að lækka á lofti og skammdegi leggst yfir með sínum drunga. Aðallega var fjallað um sólkola en einnig var nefnt ágæti heimabakaðs brauðs. Ég keypti nýlega bakarofn fyrir konuna mína og utan um hann eldhúsinnréttingu í dýrari kanntinum. Átti von á brauði og kökum og steikum. En konan mín er á frambraut en ég ekki. Mitt hlutskipti hefur í vaxandi mæli verið að sinna kokkeríi og innkaupum. Hún keypti sér nýjan fataskáp um síðustu helgi. Ekki misskilja mig. Þegar konur tala um að kaupa nýjan fataskáp er ekki verið að tala um spýtur og verkfæri eins og við karlar tölum um. Heldur allt sem í honum er!

En aftur að eldamennsku. Ég hef sjálfur eldað ýmsa rétti. Undanfarið hefur eldri sonur minn tekið að sér að elda steikur og annan betri mat til hátíðarbrigða og jafnvel hversdags líka. Hlutverk mitt á heimilinu, sem var að elda hefur því farið þverrandi sem og önnur hlutverk. Því hef ég verið að leita mér að nýju hlutverki, einhverju sem ég fæ hrós fyrir. Þó ég viti að það sé oft ekki verðskuldað, en góðsemi og umburðarlyndi er ríkjandi einkenni í fari minna nákomnustu. Þegar ég las ofangreindan póst um heimabakað brauð sá ég að ákveðið gap hafði myndast á heimilinu við það að konan mín fór á framabrautina. Hún hafði nefnilega alltaf séð um allan bakstur og átt þar snilldartakta, en þeim stundum hefur farið fækkandi. Lengi var því kennt um að gamli Rafha ofnin væri hættur að hita nema á köflum og þá aðallega mishita Nú með nýjum ofni hefur bakstur samt ekki komist á dagskrá enda hef ég ekkert gott af því að til sé brauð og kökur.

Ég hef haft gaman af því að takast á við ný vandamál, þó svo ég þoli illa og stöðugt verr allar breytingar með aldrinum. T.d. getur verið kvíðvænlegt að fara fram úr á morgnanna því maður veit ekki hvað getur tekið við þegar undan hlýrri og notalegri sænginni er komið. Jafnvel þó maður hafi sofið einn í rúminu, eins og ég þurfti að reyna um langt skeið í kringum síðustu helgi er konan mín fór í langþráð frí til útlanda.

En hvað um það. Þeirri undarlegu hugmynd laust í koll mér að nú ætti ég bara eftir að gera eitt lífinu. Það væri að baka brauð. Þá kom fyrstgreindur póstur mér í hug. Þar var nefnilega þess getið að áhugasamir um slíka brauðgerð gætu og mættu snúa sér til brauðgerðarkonunar og fengið leiðbeiningar eða uppskrift eins og það hét. Þannig háttar nefnilega til að brauðgerðarkona þessi er vel þekkt og drekkur stundum kaffi á sömu kaffistofu og ég. En í framhjáhlaupi má geta þess að ég kem núorðið oftar á kaffistofur en sjúkrastofur. Því voru hæg heimatökin. Undir miklu skvaldri einn daginn stundi ég þessu upp, þó í hálfum hljóðum og með hálfum hug. Hvort hægt sé að fá uppskriftina, en sú umræða náði ekki langt. Því sendi ég skeyti og fékk svar til baka:

skal koma henni til þín við tækifæri, þarf eiginlega að segja þér hvernig þetta brauð er bakað (með handapati).

þetta leit vel út en skömmu síðar hafði henni greinilega snúist hugur, þegar ég hafði útskýrt þakklæti mitt og greint frá þeirri einföldu staðreynd að ég hefði aldri bakað brauð. Þá fékk ég stutt og laggott skeyti:

vandast nú heldur málið,

Það voru orð af sönnu og skyldi ég það fullkomlega, ef ekki nennti hún að handapatast við byrjanda í bakstri. Ég sá fyrir mér að ekkert yrði úr því að ég kæmist í þá sjálfheldu að fara að baka. Ég var að sannfærast um að vandinn væri of mikill og best væri að hætta við allt saman og brauðlaus skyldi ég áfram vera. En þá barst uppskriftin:

volgt vatn, oggu hunang, ger, hveiti, smá salt
látið lyfta sér
hnoðað og mótað
látið lyfta sér aftur
flatt út með höndum og landslag látið njóta sín
hellt ólívuolíu á og dreift yfir ferskum kryddjurtum, smátt skornum, maldon salti, hvítlauk (ef vill) og graskersfræjum
bakað

Basta,

Þetta gat ekki verið flókið. Það birti til í huga mér. Svona uppskrift gæti ég ráði við. Kannski var það bara af því að mig skorti innsæi í heim bakarans. Það kom nefnilega í ljós að málið var ekki svo einfallt að allra mati. Til vonar og vara, og áður en ég gerði mér grein fyrir þeirri sjálfsheldu sem ég var kominn í, þá ákvað ég að ganga eftir handapatinu. Það hlyti að vera nauðsynlegt til að landslægið fengi að njóta sín.

En með handapatinu kom ýmislegt fleira í ljós. Það rann upp fyrir mér að skammta yrði alla hluti út í deigið eftir ákveðnum formúlum og þetta var greinilega list fremur en nákvæm vísindi, sem voru stunduð í eldhúsi þessa nýja leiðbeinanda míns í brauðbakstri. Því allt var þetta svona eftir hendinni og magni bætt út í þar til passlegt væri. Nær komst ég ekki um magntölur.

Í angist minni bar ég þetta upp við fleiri konur. Því við karla þýðir lítið að ræða svona mál, nema ef vera skyldi við Ingólf vin minn. Hann var fjarri góðu gamni og þegar hann loks kom vildi hann að ég notaði hafra umfram annað mjöl. Í honum var lítil hjálp. En allar hinar konurnar kepptust við að telja mér trú um að ég yrði að útvega með bakarabók með magntölum og uppskriftum. Það leist mér ekki á, enda sannfærður um að listin að baka verður ekki lærð af bókum eða magntölum. Sá ég en betur að ég væri best kominn í höndum eða handapati velgjörðarkonu minnar, sem stundaði bakstur af list og notaði tilfinningu sína að skammta í skálina og neitaði að nota kökukefli. Heilræði hennar að lokum voru einföld. Ekki vera hræddur við þetta. Láttu tilfinninguna ráða. Með það fór ég í lok vinnudagsins heim. Hafði þó ákveðið að gott væri í upphafi, að ráði annarar konu að byrja með ca 5 dl af hveiti en aðrir hlutar yrðu skammtaðir eftir tilfinningunni. Kom við í búð og keypti það sem ég taldi að vantaði heima.

Í búðinni gekk ég um gólf og fram hjá bökunarvörurekka sem ég vissi ekki að væri til. Leitaði lengi að hunangi. Til voru fjórar gerðir hunangs. Nú vandaðist málið. Hvað skyldi keypt. Að kaupa hveita var einfallt, þó úrvalið væri nokkuð. Á því stóð Pilsbury Best, - það hlaut að vera best. Sigtimjöl var bara til af einni gerð og ger var í pakka. En hunangið var flóknari. Til var stíft hvítt víkingahunang. Hunang í flösku sem var hægt að hella og kreysta og svo dýrt hunang sem var með blómamiða og glært. Best leyst mér á flöskuna en var samt hugsi. Hún virtist tæknilega best útfærð. En skyldi það besta ekki vera dýrast? Yfir þessu tvísteig ég þegar svili minni og matgæðinur sem lengi hefur búið erlendis kom og bankaði í öxlina á mér. Hann hafði þá kenningu, að tærasta hunangið væri best. Þar með var það útrætt og ákveðið enda var það dýrast þó svo tæknileg útfærsla á umbúðum og loki væri hefðbundin og einföld. En ekki lagði ég í að segja honum hvað mín biði heima.

Heima dróg ég upp miðann með uppskriftinni og hóf þegar að blanda saman öllu þurrefninu í óræðum hlutföllum og eftir tilfinningunni einni saman. Vatn í nægilegu magni til að úr yrði deig sem væri eins og þykkur grautur. En þykkur grautur er ekki eins á öllum heimilum. Vatn tók ég úr katli, sem mun skv. áætlunum mínum hafa verið við stofuhita (og etv of kallt eftir því sem ég lærði síðar). Þetta gekk nokkuð vel. Svo var að bíða eftir að þetta lyfti sér í tvöfalda stærð. Ég beið og beið og fannst lítið gerast. Þó var eitthvað að gerast og eftir að hafa ráðfært mig við mér reyndari konu í bakstri, sem gekk svefndrukkin inn í eldhúsið. Enda hafði hún þurft að leggja sig eftir erfitt helgarfrí í útlöndum. Reyndar hélt hún að hún væri enn sofandi og með draumfarir undarlegar. Því eigi trúði hún eigin augum eins og sagt er. Þó taldi hún að talsverð lyfting hefði átt sér stað og nú bæri að hnoða deigið þó væri það í blautara lagi. Fékk ég þar með staðfest grun minn um að sitthvað er þykkur grautur. Var nú hveiti dreift á borð og deig skafið úr skál. Vildi það loða við hendur hnoðanda og áður en vissi var það farið að loða á ýmsum stöðum og varð á tímabili mikil samloðun á milli bakara og baksturs svo ekki varð ljóst hvort úr yrði eitt deig. En að viðbættu hveiti fór að komast deig mynd á gumsið enda hafði engin látið deigan síga. En það er kannski ekki máltæki sem við á í þessu samhengi en ekkert annað kom í hug þegar hvarflaði að mér að hætta á þessari stundu. Nú var hnoðað og brátt varð eldhúsið eins og Katrín fellibylur hefði átt leið um.

Kom þá sú svefndrukkna sem nú var að sannfærast um að um martröð væri að ræða. Bað hún um að handapatið yrði minna. Óþarft væri að dreifa hveiti um gólf og veggi þó hnoðast væri á einu deigi. Ég reyndi að útskýra að hér væri verið baka af list en tók athugasemdum vel. Enda gladdi mitt gamla og veika hjarta að geta komið konu þessari svo gjörsamlega á óvart eftir tuttugu og eitthvað ára sambúð. Það fyllti mig eldmóði og var því kveikt á bakarofni sem var við hæfi og hann stilltur hátt. Síðan var það skemmtilegasta að slétta úr deiginu, en alltof lítið teygði ég það og ekki lagði ég í að henda því hátt í loft upp eins og mig minnir að hafi verið í handapatsleiðbeiningunum sem ég fékk fyrr um daginn. Til þess skorti mig hugrekki. Þegar fór að móta fyrir sléttu deigi í ofnskúffin hjá mér á bökunarpappír sem ég hafði ekki gleymt að setja undir (og af því er ég nokkuð stoltur) kom fram sú tillaga að pota fingrum víðsvegar um deigið. Var ég ánægður með það innleg og vissi að nú hefði ég lagt eitthvað af sjálfum mér og nýtt í baksturinn. Svo var öllu hellt yfir. Olíu í meira magni en konan í stofunni taldi ráðlegt en sagði sem svo að hún skipti sér ekki af þessu. Ferskar kryddjurtir sem voru, hvítlaukur, basil, kóríander, steinselja og eitthvað eitt enn grænt að lit. Svo auðvitað Maldon saltið sem var afar mikilvægt og ég mundi svo vel, enda hafði á það verið lögð mikil áhersla. Notaði meira segja réttar handapatshreyfingar að ég held við að koma því til skila. Breytti líka út af því sem ég hafði lært og muldi saman hvítlauk og maldonsalt. Þar er skrambi kúl. Þá raulaði ég í huga mér bakaradrengslagið úr dýrunum úr hálsaskógi við nýjan texta (og obbolítið breyttri útsetningu) sem ég taldi að ætti betur við á því augnabliki.

Betubrauðssöngurinn:

Innihald mun engu skipta
aðeins pata höndum létt
Lítið eitt af hveiti korni
kemur fyrir í þeim rétt.
Á ögurstund skal hugann herða
hræra deig og bíða um stund.
Bráðum mun að brauði verða
bakstur einn er léttir lund.


Út úr ofni kom nokkuð sem ég hafði reyndar ekki átt von á, -brauð. Svona líka svakalega gott. Það var gullið að utan. Skorpan örlítið stökk, deigið pínulítið seigt en samt elastískt. Hvað er hægt að biðja um betra. Með þessu bar ég svo fram kókos silung og kartöflur. Nú er eftir að þrífa eldhúsið.

Hafi þeir þakkir fyrir sem þakkir eiga skilið og lysthafendur geta fengið nánari upplýsingar hjá Bauninni þann 29. ágúst sl.

Hefst nú nýr kafli í lífu mínu. Þó held ég að baka svona í höndunum sé of Metro og til að verða Über þurfi ég græju og kannski ætti ég að kaupa brauðvél sem hnoðar deigið. Til að vera alveg öruggur er sennilega best að kaupa hana í byggingavöruverslun. Og svo þarf ekki gera eldhúsið hreint í hvert skipti sem bakað er!

Að lokinni örþrifahelgi

Stærðfræði / rökfræði

Naked man in socks

The Wisdom of Jeff: "I mean, where exactly do you take your socks off? My advice is to take them off right after your shoes, and before your trousers. That’s the sock gap. Miss it, and suddenly you’re a naked man in socks. No self-respecting woman will ever let a naked man in socks do the squelchy with her."

Der Neue Übermensch

Nú mun tími Metroman(sins) vera úti. Hann er útdauður eins og dinosár. Ég hélt ég og synir mínir væru að breytast í metromen. En sú týpa þótti víst of feminin, -þó skyldi haldið í ýmsa þætti svo sem að vera tilfinningavera og taka þátt í hugmyndaheimi kvenna og leggja hönd á plóginn heima við. Masculin útgáfa metromansins er kölluð hinn nýji Übermensch. Ekki er alveg um týpu Nietzsche(s) að ræða ef ég skil hugmyndafræðina rétt, heldur sambræðrðslu af karlmannlegum og hetjulegri ímynd hans og metromansins. Þ.e. svona kvenleg útgáfa af Übermensch. Skyldi ég vera að breytast í hinn nýja Übermensch?

En hvað þarf til?

Eiga bílskúr, sem er snyrtilegur en með þungavinnnutækjum s.s. höggbor og hjólasög (metromaðurinn á bara snyrtilegan bílskúr, konan kann á verkfærin og kaupir bílinn sem er á hennar nafni).
Stunda veiði í kulda og með króknaða fingur en geta eldað og framreitt sjálfur dýrindismáltíð úr hráfefninu (metromaðurinn fer ekki í veiðiferðir og lætur sér ekki verða kallt á puttunum sem eru vel snyrtir eftir mánaðrlegt manucure. Hann eldar flestar máltíðir).
Geta gert við þakskeggið og rennurnar en vera jafnframt snyrtilegur til fara (metro er bara snyrtilegur til fara og notar rakakrem á andlitið fyrir svefn).
Kunna að baka brauð en nota rúllupylsu sem álegg (metro bakar brauð og notar rifsberjasultu).
Fara reglulega til rakara, en samt að vera úfinn og með brodda eða skegghíung (metro notar gel).
Kaupa rándýra (merkja) skó sem líta út eins og séu slitnir og má ekki nota leðurfeiti á (metro notar skóáburð á alla skó, oft).
Eiga byssuhólk sem er gljápússaður en aldrei notaður (metro á ekki byssu en á hinsvegar hárblásara).
Setja niður haustlauka en segjast bara slá garðinn og vita hversu mörg hestöfl sláttuvélin er (ef ekki er um gömlu rúlluvélina að ræða sem er toppurinn). (metro setur niður sumarblóm og haustlauka, konan slær garðinn og ber á pallinn)

Hvað meira, hvað meira......
Hvernig get ég orðið Der Neue Übermensch!

Hjálp!


PS. fann eftirfarandi vísu á vef Hals Húfubólgusonar, goða í Stærra Eyjafjarðargoðorði:

Mín að telja afrek öll
ekki er nokkur vegur.
Ég hef ístru, ég hef böll,
ég er guðdómlegur.

Því get ég bara svarað svona ófullkomlega:

Nú skal böllinn bráðum herða,
beran í vatni köldu.
Er ég kannski að konu verða,
að kynfærinu frátöldu.

að íhuguðu máli ætti síðasta línan auðvitað að vera

að kynfærinu meðtöldu.

Heimilsstörf

Vaknaði upp aðfaranótt föstudagsins við það að konan var að ganga út. Kastaði á mig stuttlegri kveðju í svefnrofunum. Uppgötvaði svo um morguninn að hún var farin. Húsið í rúst. Heimilisstörf ekki í forgangi í allt sumar. Eftir sátum við þrír fullorðnir karlmenn. Drengirnir hurfu svo líka á föstudagskvöldið. Sá yngri í æfingabúðir og kom ekki heim fyrr en á laugardagskvöld, þreyttur. Sá eldri fór í vísindaferð. Sína fyrstu sem læknanemi. Kom ekki heim fyrr en um hádegi á sunnudegi. Ég var því einn og yfirgefinn og heldur einmanna. Fann mér fátt til dundurs, var bæði áhugalaus og framtakslaus. Þó blöstu við verkefnin, - heimilisstörfin. Hristi af mér sliðruorðið í nokkur augnablik á föstudagseftirmiðdaginn. Dreif mig til Þorsteins Bergmanns og keypti nokkrar sultukrukkur (tómar). Fór svo í Heiðrúnu og keypti tvo pela af vodka (fulla). Týndi berjauppskeruna af runnunum. Fuglar höfðu verið fyrri til þetta árið svo aðeins tvö sólber voru eftir, en þeim mun meira af rifsbberjum. Þó ekkert í líkingu við það sem var í fyrra. Stikilsberin voru skrýtin. Ýmist mikið þorskuð og fallin af runnanum eða græn og hörð. Tókst þó að ná í eina lögun af rifsberjum og svolítið af stikilsberjum. Byrjaði svo á því að þvo krukkur í nýju uppþvottavélinni sem getur þvegið á 75C, en tekur í það 2,5 klst! Því var komið undir miðnætti þegar sultun og bruggun hófst. Lagði í berjablöndu, rifs 2/3 og stikilsber 1/3 og tvö sólber í Smirnoff ásamt sykri. Þetta á að verða snafsinn í vetur. Sultaði svo rifsber, aðeins 1 kg og setti í litlu krukkurnar frá Þorteini Bergamann. Lagðist sæll til hvílu þrátt fyrir að vera einn.

Á laugardegi var drungi yfir heimsbyggðinni allri og ekki síðst við rúmstokkinn minn, fram undir hádegi, þrátt fyrir einmuna blíðu utandyra. Vappaði innan um stafla af dagblöðum, strauk ryk með puttanum og virti fyrir mér fatahrúgur. Ekkert lífsmark í húsinu, drengirnir í sínum ferðum, æfingum og vísindaiðkunum. Fór og tafði kunningja minn sem er að byggja hús í Hafnarfirði. Drakk eftirhádegismatskaffi með honum svo hann komst ekki til starfa fyrr en kl 14. Sóluðum okkur á meðan við sögðum lygisögur og dáðumst að því sem við eigum best. Hesta. Fór í bíltúr í miðbæinn. Rataði varla inn í hann af nýju hraðbrautinni. Þar var margt um manninn, en heima beið hús í rúst og heimilisstörf. Fór heim og gekk um gólf og lét mér fallast hendur. Enn framtakslaus og áhugalaus og eirðarlaus. Velti fyrir mér hvort rétt væri að auka lyfjaskammtinn. En við tiltektarkvíða og yfirgefningu (ekki fyrirgefningu) er engin lækning til nema horfast í augu við vandann. Um kvöldið kom sá yngri heim, búinn að borða pylsur. Ég fór því og eldaði Tom Yum fiskisúpu, sem var mjög sterk og örvaði dofin og döpur skilningarvitin. Kom ekki miklu niður. Við feðgarnir urðum síðan sammála um að rétt væri að skjótast á Nings og ná sér í mat áður en Lost in Translation byrjaði. Á eftir fundum við Hagen Das jarðaberjaís í frysti sem við gerðum nokkur skil. Svo var hann floginn út á lífið og ég aftur einn. Húsið í jafnmikilli óreiðu og þegar hún gekk út um miðja nótt.

Sunnudagsmorgun, eða hádegi réttara sagt. Smá meðvitundarglæta. Hefði betur drukkið viský í gærkveldi til að hafa afsökun fyrir bágri líðan. Er að verða veikur fyrir víni, sennilega. Drekk sennilega ekki nóg. Spegilmynd morgunsins ekki glæsileg. Hefði betur farið í klippingu á föstudaginn. Gekk fram og prufaði berjahlaupið. Fylltist augnabliksgleði og var ekki úrkula vonar um að rétt væri að ýta langyfirvofandi sálfsvígi til hliðar. Kallaði saman herráðsfund þriggja fullorðina karlmanna og tveir mættu. Einn enn í vísindaferð. Húsi skipt í átakasvæði og hér þyrfti beita herkænsku svo óvinurinn næði ekki yfirhöndinni og um algjöra uppgjöf yrði að ræða strax fyrstu sókn. Sá yngsti sendur á háaloftið með tusku og rykbindiefni. Ég ákvað sem formaður (sjálfskipaður) herráðins að sinna utandyra störfum, þar sem fjendur höfðu lengi búið um sig og náð fótfestu sem óvíst væri hvort yrði nokkurn tímann brotin á bak aftur. Enda viss um að innadyra átök myndu bera mig ofurliði á augabragði. Ég er nefninlega svona meiri útitýpa þegar kemur að því að taka til inni. Það þarf að bera á sólpallinn! Þetta hafði verið vanrækt lengi. Af einskærum báráttuvilja, tókst mér að fresta átökum og hóf taktiska sókn með því að fara í búðir! Eyddi þar nokkrum tíma og meiri en nauðsyn krafði við að kaupa pallaolíu. Trebit, oregon pine 386 og bursta. Sá svo að ég var á undanhaldi fremur en í sókn, en sá að mér og hélt heim. Sópaði og bar á. Sá eldri nú kominn úr vísindaleiðangri, -tveggja nátta. Hann tók að sér herstjórn innan dyra. Áður en vissi voru tuskur, vatn og ilmefni komin á fullt sving. Sá kann til verka hugsaði ég. Örvandi hreingerningarlyktin fyllti okkur mætti og hvatti til dáða. Hér skyldi tekið á því. Óvinurinn féll hver af öðrum. Á klósettinu, loftinu, eldhúsinu, gluggakistunni, sófanum, sófaborðinu, parkettið (sem reyndar þarf að olíubera fyrr en síðar). Bakarofninn. Just name it. Hreingerningailmur fylgdi drengjunum mínum við hvert fótmál. Mikið var ég stoltur faðir.

Stakk upp á að við hefðum kaffitíma eins og í almennilegri vinnu. Baunir voru malaðar, kaffi bruggað og sá yngri náði að kríja út súkkulaðiköku hjá hverfisbakaranum. En mín beið erfitt hlutskipti. Taka þátt í innibardaganum. BÍLSKÚRINN beið eins og óvinnandi virki sem aðeins fuglinn kemst yfir. Strönd sem brýtur á, dót sem enginn notar en ekki má henda! Náði í fyrstu lotu að hreinsa 2 fm blett í norðvestur horninu. Náði að sópa hann líka. Varð að taka hvíld og setjast niður. Átök. Var það eini bletturinn sem í sást á þessum ríflega 20fm bílskur. Smám saman tókst að endurskipuleggja hillur. Vinsa úr það sem nú mátti henda en var ómissandi í síðustu tiltekt. Gólfflöturinn smá stækkaði og hillur fylltust. Tók meira segja til í skóskápnum. Hentum sameiginlega einum fullum svörtum plastpoka af úrsérgengnum skóm. Eftir 6 klst stöðuga sókn og gagnsóknir tókst að koma mynd á skúrinn, vann fullnaðarsigur undir miðnætti í gær. Þá reyndar búinn að taka góðan kvöldmat. Sá eldri fór í hverfisverslunina og keypti T-bone í amerískum stærðum, sá yngri grillaði kartöflur og ég sat til borðs með þeim og gerði þessu öllu góð skil. Sá eldri grillaði af snilld T-beinið, rare til medium rare. Átti von á afgöngum í aðra máltíð, en allt hvarf, bein nöguð. Haft var á orði að kvenmannsleysi heimilisins væri ekki sem verst ef slíkar steikur yrðu framreiddar á slíkum stundum. Yrðum að koma á slíkum árlegum viðburðum.

Sá yngri þvoði þvott og þvoði þvott og þvoði þvott og þvoði þvott. Flokkaði og braut saman. Langt fram eftir kvöldi þannig að nú sést að þvottahús er í húsinu, ekki bara geymsla fyrir óhrein föt í bunkum. Undir miðnætti vorum við ánægðir. Ég bauð drengjunum í skoðunarferð um bílskúrinn og hafði leiðsögn. Allir vorum við ánægðir, með vel unnið dagsverk. Eftir er að ganga frá forstofu og gangi og þvo meiri þvott. En það er smáorusta miðað við þá stórsigra sem við karlmennirnir þrír höfum unnið. Því skil ég ekki hversvegna ég var andvaka til klukkan þrjú í nótt. Hvað er að brjótast um í undirmeðvitundinni, -þeirri djúpu og dökku.

Grasekkill

Hvort sem er í Amsterdam eða Austurvelli,
ást mína áttu vísa,
einn ég dvel í landi ísa.

Upp á jökli áttum fundi, á þig smelli
kossinn eini kenndir hýsa
hvernig má þeim betur lýsa.

(braghenda)

Tröllaskagi

Á heimasíðu nytjaland.is má sjá þrívíddarmyndir af Tröllaskaga. Að ofan er Eyjafjörður með Hrísey og þar upp af Svarfaðardalru. Þá Ólafsfjarðarmúli. Handan hans er Ólafsfjörður á milli hárra fjalla og skaginn á milli Ólafsfjarðar og Héðinsfjarðar sem nú á að fara að bora í gegnum. Þar á annesjum eru Hvanndalir og Sýrdalur.

Hér að neðan er svo horft ofan á Ólafsfjörð (th) og Héðinsfjörð (í miðri mynd). Dalirnir á annesjum sjást vel.

Í myrkri frá hádegi til nóns

Jafnskjótt hljóp einn þeirra til,
tók njarðarhött
og fyllti ediki,
stakk á reyrstaf
og gaf honum
að drekka.

Elí, Elí, lama sabaktaní

Þeir fóru
og gengu tryggilega
frá gröfinni
og innsigluðu steinin
með aðstoð varðmanna

The Wisdom of Jeff: I get very tense around apples... Well, I get very tense generally. I think I’ve fallen into the trap of blaming fruit.

Tjaldhestur og kókósbleikja

Þættinum hefur borist fyrirspurn um hvort stjórnandi þekki orðið tjaldhestur. Svo er nú ekki, en þó hafa athuganir leit í ljós að það mun vera til í máli okkar. Fyrst notað eða skráð í ritheimild árið 1948 af Braga Sigurjónssyni í bók hans Göngur og réttir. Vonandi skýrist notkun og þýðing þess skjótt.

Önnur fyrirspurn var um hvort þekktist notkun á grillógeðsvökva með keti keyptu í plasti eða sett í plast með slíku fyrirbæri. Suðuramtsbúar kannast vel við þetta fyrirbæri þó það sé lítt þekkt norðan jökla. Þó skal tekið fram að slíkt er sjaldan notað á heimili þáttastjórnanda og nýverið á menningarnótt í Rangárþingi var lambaket kryddað á einfaldan hátt, með grænum pipar, sítrónupipar, blóðbergi úr Stærra-Skálholti cum Ragnheiðarstöðum svo og heimaspíruðum hvítlauk sem smátt var brytjaður og marinn. Örlítlu sjávarsalti í flögum var stráð yfir í lokin. Þetta var reyndar allt hrist saman í plastpoka en ekki látið liggja þar lengur en tók að tendra bál í kolum. Var það ljúfmeti sem skolað var niður með misglærum skolvökva.

Annars hrjáir fiskleysi sunnlendinga, þeir kunna ekki lengur með stöng að fara. Helst að keyptur, sé bleikur fiskur og jafnvel alinn, yfir búðarborð. Þó hafa samningar tekist við nágranna í Útey sem liggur eigi svo langt frá tilvonandi óðalsjörð títtnefndri og einnig Klausturbleikju sem er í stíl við trúhneigð tilvonandi landseta og nágranna biskupsetursins. Því skal þessi uppskrift uppjóstruð, en hún er ættuð frá MÓla, þeim er yrkir af og til en hann taldi hana hafa komið frá Rúnari nokkrum Marvinssyni, en um flökku uppskrift er að ræða.

Bleikja í kókos:
Nýveidd bleikja er flökuð og vellt upp úr kókosmjöli og þakin vel.
Hvítlaukur er látin meirna/meyrna á pönnu í smjöri eða olíu, en ekki brúnast. Undirritaður gerði þá bragarbót að uppskriftinni að láta hvítlaukin liggja drjúga stund áður en að steikingu kom, ásamt flís af engiferrót smátt saxaðri og bút af steinselju.
Síðan er kokosbleikjan steikt eftir smekk og salt og pipar stráð yfir að hætti hver og eins.
Framreitt með kartöflum nýuppteknum.

Bon appetite. Fleira er ekki í þættinum í dag.

Í stuði með Guði

Fór á magnaða fjögurra klst tónleika í gærkveldi. Matteusarpassíuna eftir Johann Sebastian Bach í Hallgrímskirkju. Píslarsaga krists í tónlist og texta, reyndar á þýsku. Þýðingar sem fylgdu með voru ekki síður listasmíði. Á meðal flytjenda voru tveir úr fjölskyldunni. Svili minn sem söng Pontefix (æðsta prestinn) og Pílatus og stóð sig afbragðs vel og svo mágkona mín sem er í Mótettukórnum. Afar minnisstæðir tónleikar. Í kvöld er svo hægt að fara og sjá kvikmyndir Tarkovskis.

Vegetarianism

The visdom of Jane:
Vegetarianism for me is about saying ‘yes’ to things - even meat.

Menningarnótt við Rangá

Ekki undum við hag okkar í höfuðborginni. Menningarnótt í aðsigi. Fórum austur fyrir fjall og tókum niður tjald í höfuðstaðnum Stærra Skálholti eða Ragnheiðarstöðum sem sumir vilja kalla svo um þessar mundir. Höfum meðferðis tjaldvagnin og tókum stefnu austur að Rangárbökkum-ytri. Þar settum við upp búðir í Mýrarsundi við Kaldbak. Síðar komu vinir okkar

Frá Ytri-Rangá (mynd af agn.is)

Finnur og Fanney sem var þá 50 ára og eins dags gömul ásamt Sigrúnu systur hennar, en Fúsi kokkur á Löngufjörum að kokka ofan í lið sem við höfum ferðast með um þær slóðir sl. þrjú haust. En nú er annað ár og annað að upp á teningnum. Til að bæta okkur upp fjöruferðina var blásið til útreiða frá Kaldbak. Laugardagsreið upp í Hekluskóga sem Landgræðslan er að rækta til að vernda örföka land sem þar blæst upp. Er þar unun að ríða um og njóta skógræktarinnar. Laugardagskvöldið var síðan sannkölluð menningarnótt. Ýmsar sögur sagðar, missannar, grillað lambakjöt og viti menn, norsku kolin úr Europris eru alveg einstök. Þau eru ekki olíupressuð, heldur hrein viðarkol og gefa það besta grillbragð sem undirritaður hefur fundið lengi, enda orðin vanur gasgrilli og því með skert bragðskyn. En þarna enduruppgötvuðum við gamlar minningar bragðlaukanna. En þess má geta í framhjáhlaupi, að í eina tíð lærði undirritaður grilllist hjá Hali Norðuramtshöfðingja. Dagskipunin þar var að snúa lærisneiðum bara einu sinni og tapa ekki safa úr kjötinu. Þessi rödd hefur búið með mér síðan, eins og svo margt annað gott sem frá þeim ágæta manni hefur komið.

Um nóttina gerði svo úrhelli og varð hann allhvass á köflum, en í okkar yndislegu híbýlum komst maður bara í nánari tengsl við alnáttúrna. Um morguninn var votviðri og því setið lengi við morgunverðarborðið, rætt um hesta og landsins gagn og nauðsynjar og svo aftur hesta. En sambýli okkar við fákana hefur gefið lífinu nýtt gildi og svo enduruppgötvun tjaldútilegunnar. Hinn frumstæði tjaldbúi býr enn á meðal vor. ´

Um hádegisbil var svo gengið að Þingskálum, en þar var Rangárþing til forna og enn má sjá móta fyrir búðum Gunnars og Njáls og Marðar Gígju og fleiri Njálu sögupersóna. Allt kortlagt og merkt. Gengum við einnig upp á Þinghól þar norðanundan.

Að loknu kaffi á Kaldbak var svo haldið til útreiða. Hnykkja þurfti á skeifum á Hófi mínum sem Þorbjörg hafði valið sér til ferðar en ég var á Skuld, þeirri ágætu hryssu sem hafði mikin áhuga á graðhestinum Mídasi sem þar var í húsi. Nú héldum við upp með Rangá austanverðri, en áður hafði verið ráðgert að ríða yfir ána og upp vesturbakka hennar að Landsrétt. Verður það gert síðar. Ferðin var skemmtileg. Riðið um sandhóla sem búið er að græða upp. Komið er mikið víðikjarr, birki og fura þar sem áður voru örfoka sanhólar. Landslagið gefur tækifæri til að hleypa upp og niður hóla og inn á milli trjánna. Hestur og maður leika því saman og tengsl þeirra verða náin í slíkum leik.

Intelligent women

The Wisdom of Jeff: "I need breasts with brains. I don’t mean individual brains, obviously... I mean, not a brain each. You know, I like intelligent women, but you’ve got to draw the line somewhere... I think breast brains would be over-egging the woman pudding."

íá2005

ístruátak 2005, heldur áfram. Fór í þrek í gær eftir mánaðarhlé og þá fann ég:.

Þrýsting í brjósti, þungt í haus,
þrotinn er nú kraftur
Raun hin mesta reynist mér,
að rísa á fætur aftur.

Skjálfhent braghenda

Á deildinn er lagst gegn skurðlækningum við verkjum en í stað þess er veitt hugræn atferlismeðferð (HAM). Af því tilefni og svo því að yrkingar hafa orðið "samstarfsfólki" tilefni til vangaveltna um hvort lítið sé að gera þessa dagana:


Nóg að gera, netið hlera, næg er vinna.
segist vera sjúkum hlynna
síður skera, haminn spinna.


(Braghendur eru þrjár ljóðlínur, fyrsta línan er sex bragliðir með 3 stuðlum, en hinar seinni standa saman með stuðlum og höfuðstaf og eru báðar fjórir bragliðir með endarími. Allar ljóðlínur eru óstýfðar. Þetta dæmi er samrímað þ.e. fyrsta línan rímar við hinar og einnig samhent þ.e. fjórsett innrím, þá er sagt að hún sé skjálfhent).

Afhenda

Fákar gleðja frækna knapa á fögrum degi,
engin trunta er á þessum vegi.

(PS: Afhendur eru tvær ljóðlínur, fyrri línan er sex bragliðir með 3 stuðlum, en sú seinni er fjórir bragliðir með 2 stuðlum. Báðar ljóðlínur eru óstýfðar).

Oddhendur

Í dag var skotið fast á milli manna með:

Merarkuntur mæra þeir
meður punt´ og trega.
Leiða truntur læknar tveir
og tala fruntalega.

Merarkossinn, mjúki þeyr,
mikið hnoss að finna.
Blítt þeir hossast báðir tveir
á baki hrossa sinna.

MÓL


Kveða dýrt það kunna þeir
en kemur sýrt úr penna
Kvæði rýrt er kennt við leir
korða hýrt þeir brenna.

RA


kom þá oddhenda til baka:

Býsna meyrir báðir tveir
úr Braga dreyrir froða.
Yrkja fleira aldrei meir
eða leirinn hnoða.

MÓL

og loks er skotið á veiðimanninn.

Er nú reiðin afar leið
engin veiðir lengur.
Kaupir skreið nú skáld í neyð
skoðast sneið sem fengur.

RA

(PS: Oddhent telst ljóð vera ef annar bragliður allra ljóðlina ríma við endarím frumlína)

Fjallkonan

Skella á jörðu skeifur fáksins rauða
skammt er liðið af degi fæddum nýjum.
Hratt er farið, hugur hjá þeim blauða
er höggva skal er veður tungl í skýjum.
Býr þar hefnd sem feigð og fríun hvetja.

Í moldargötu var mærin yfirgefin
meidd á hjarta og blóði drifið hár.
Fast um tauminn hnyklast krepptur hnefinn
og hnúar hvítna svo auga fellir tár.
Ekkert afl mun ólgukraftinn letja.

Sú fagra mey er fjallasali byggði
nú fallin er, úr sárum blóðið streymir
Lýtur höfði vættur er varnir tryggði,
von og trú í dýpi hugans geymir.
Þá blikna ský og bærast tregastráin

Fákum rauðum frækin þjóð mun beita
foldu græða og verja alla tíð.
Fram að sækja, á fána Íslands heita
og fjallsins meyju vernda ár og síð.
Af afli sterku aftur vaknar þráin.

Heilræðavísur auðkýlingsins

Um helgina fékk ég matarboð. Slíkt hefur ekki gerst lengi að nokkur utan fjölskyldu skuli bjóða mér í mat, hvað þá veislu. Þetta var höfðinglegt boð, þó svo ég væri þar líka. Fram var reiddur silungur bleikur, nýveiddur úr Mjóavatni á Auðkúluheiði og rabbabaragrautur með rjómablandi í eftirrétt. Áfengi var nokkuð haft um hönd en á því snerti ég ekki. Drukku þar sumir meira en aðrir. Var þá almælt að veisluhöld væru mikil og góð. Var húsráðandi mærður mjög fyrir góðan afla og rausnarlega fram borin. Hér koma nokkrar heilræðavísur.

Upp á fjöllum aflann veiðir
Ingó Reyðfirðingur
Feikn af bleikju fram hann reiðir
foldarsonur slyngur

Með pela í vasa og pyttlu á landi
pukrast nætur svartar
Vatnið óð í vondu standi
og vöðlum tveimur skartar

Í vatnið lagði, ég varla þori
frá veiðum þessum segja
En fáir síðan falla úr hori
þó flestir um það þegja.

Upp á heiði sig höldar eggja
heldur vígalegir
Netadræsur um nætur leggja
frá nóttu ekki segir.

Vikur tvær í vatni óð
veiði góðrar bíður
Í netið veiðir silfursjóð
sæll nú tíminn líður

Að morgni veiði mikla gerðu,
og máttu vart þá mæla
Þessa fiska þarna sérðu
í þá skulum næla.

Inn í netið álpast höfðu
ógnarstórir boltar
Í öllum netum út úr löfðu
átta hundruð skoltar.

Auðkýlingar að afla gera
og ekki bara einum.
Þúsund fiska þarf að skera
þessu frá við greinum.

Er góða veislu gerið þið
gangið á kúlu heiði
Netadræsur notist við
strax í næstu veiði.

Gleðitíðindi

Í dag fæddist nýr frændi í fjölskylduna og stækkar afkomendahópur bróður míns enn. Er það fimmta barnabarn hans og þriðja barn Gullu Bjarkar frænku og Bibba hennar. Strákur 13mk og 51cm. Það eru gleðitíðindi á Sunnudegi.

Anus

Hef aldrei almennilega skilið hvernig orðatiltækið að búa norður í rassg.... kom til. Kannski það hafi upphaflega verið suður í Anus?

Leitar hjúkka að lækni
með línutóli
takmarkað þeirri tækni
tengist Móli
nema í stöngum strauma.

Upp í vötnum veiða
þó vindur gnæði
hátt upp til heiða
heldur á þræði.
en ekki síma svarar.

Falla fyrir hendi
fagrir sporðar
er línu langri rendi
og ljúft þá borðar
en hvar skal lækna leita.

Ullar í klæðum

Í ullarsokkum innstum klæða
upp mun alla tinda klífa.
Læt ei brattar hlíðar hræða,
hátt á toppinn brátt mun svífa.

Upp mun næstu skriðu skríða
skrambi er ég í fínu formi
Horfi yfir foldu fríða
fallegt land hjá lagarormi

Kengur

Varla sést hér vinur lengur,
veit þá alla flúna á brott.
Sit hér eins og kraminn kengur,
kannski veit það bara á gott.

Upp mun næstu skriðu skríða
skrambi er ég í fínu formi
Horfi yfir foldu fríða
fallega urð hjá lagarormi


Í ullarsokkum innstum klæða
upp mun alla tinda klífa.
Læt ei brattar hlíðar hræða,
hátt á toppinn brátt mun svífa.

Enterprenör ársins

Áningastaður og sjálfsali á Fljótsdalshéraði.

Haustferð

Fórum í hestaferð eins og til stóð, en þó á aðrar slóðir en upphaflega áætlað. Kannski eins gott því það gerði vitlaust veður á suðurlandi með stormi. Á föstudag fluttum við hesta og tjaldvagn að Kaldbak, við Ytri-Rangá og um kvöldið riðum við út með félögum okkar og bóndanum á Kaldbak um Skógræktargirðinguna. Að því loknu var borin fram fiskisúpa að hætti ÞH og súkkulaði mús í eftirrétt. Var það rómuð matseld. Vín var nokkuð haft um hönd en þó í góðu hófi, eins og við var að búast af félagsskapnum. Fyrr um kvöldið höfðum við farið í Selsund og samið við Sverri bónda um haga um nóttina og var því vel tekið. Athygli vakti að í forstofu og gangi hengu myndir af leiðtogunum, Lenin, Stalin, Marx og Mao og Alleande í fullri stærð. Urðu það tilefni til umræðu um hversu vinstrisinnaðir bændur í Hekluhlíðum munu hafa verið hér á árum áður og eru etv. enn.

Á laugardagsmorgun, eftir nokku kalda nótt sem sumir áttu en ekki allir, fórum við fimm saman og svo með okkur hjónin á Kaldbak. Engin asi var á mannskapnum. Lagt var af stað um hádegi í björtu og hlýju veðri. Riðið var inn í Víkingslækjarlandið og yfir hraunið inn á Hekluslóð. Gekk það stórslysalaust. Þó heltist hryssan hans ÓEÓ illilega og haltraði með síðustu metrana að áningu. Ég er svo heppin að eiga konu sem teymir hestana mína, og hefur þrjá til reiðar. Því get ég komist upp með að ríða einhesta og mun halda því þar til hún hefur tamið gæðingana okkar og kennt þeim þá kúnst að ríða saman í takt og sem teymi. Annars var haft á orði að þetta sýndi vel mun á kynjum því ég gæti aðeins sinnt einu í einu en hún hefði marga til reiða. Hvað sem það nú þýðir.

Við áðum í Koti sem nú er komið í eyði. Þaðan var haldið inn í Selsund og hestar settir í haga. Um kvöldið mikil og góð veisla með grilluðum lærum heim á Kaldbak. Um kvöldið bárust svo fréttir af stormviðvörun og var hafist handa við að flytja tjaldbúðir heim í hlað og undir skjólbelti austan við bæinn. Ekki veitti af því. Því um nóttina gerði hýfandi rok og rigningu en við sváfum vel undir víðitrjánum. Á Sunnudegi var svo legið fram eftir og beðið eftir að veðrið gengi niður. Eftir sundferð á Hellu og kaffi á Kaldbak var haldið inn í Selsund og hófst þar eltingaleikur við hesta sem náðust loks eftir nokkur hlaup um hraunið og gerðið. Hvasst var og þrýstust gleraugu í augntóftir þeirra sem ekki sjá sem best. Þegar hestar höfðu verið beislaðir var komin tími til að tygja sig af stað. Vindur var í bakið allhvass lítið ryk því rignt hafði vel um nóttina. Ferðin heim að Kaldbak tók ekki nema 1,5 klst enda hratt farið yfir. Þar beið okkar veislan enn ein með vöflum og rjóma. Kvöddum við svo hjón um kvöldið með eftirfarandi:

Að Kaldbak komum með vinum völdum,
undan vindi hrökktumst heim í hlað.
Við sem hér í túninu tjöldum,
með trega kveðjum góðan stað.

Heimskringla-Kaldbakur

Þrátt fyrir bakslag hefur nú nýtt plan verið að þróast. Í stað ferðar um slóðir Skaftárelda og hlaupa í jökulám verður haldið á Rangárvelli. Þar hafa merkir menn búið og fæðst.

Í gærkveldi fórum við hjónakornin yfir í Heimskringlu-Stærra-Skálholt og hugðumst prófa járnin. Þar hafði mikið rignt og þrumuveður. Því lögðum við ekki í að leggja á hestana sem horfður undrandi í allar áttir og nokkuð styggir í þessum veður ham.

Fórum á hestbak í morgun, hreyfðum bæði settin. Fórum niður að Brúará í bæði skiptin. Á morgun förum við svo með hestana yfir að Kaldbak í Rangárþingi ytra, og eru gestir og gangandi velkomnir. Riðið verður frá Kaldbak annað kvöld til að liðka hestana og á Laugardag farið yfir Víkingslækjarhraunið á Hekluslóð og á henni í átt að Heklu. Hestar verða sennilega skyldir eftir í Selsundi eða í Næfurholti. Svo á Sunnudag farið bak við Bjólsfell inn í litlu-Þórsmörk og svo heim niður með Rangá.

Verð því að afþakka gott boð um beinastrúgur og tægjur í Norðuramti, en vonast enn til að komast á berjadaga, sérstaklega ef ber verða í boði, sem karlmenn að vanda og langri hefð í fjölskyldunni þurfa ekki að týna heldur engöngu borða.

Járningar - vonbrigði

Járnuðum í dag þá félaga Glóa sem enn var skólaus, Skuld sem var með hringlandi skeifur og Flygill sem hafði allt fast en sló saman á brokkinu. Hófur enn vel járnaður og sleppt í þetta sinn. Fengum fréttir í gær að Lagagígaferð væri flautuð af vegna einhvers misskilnings hjá leiðsögumanni og húsráðanda á Fossi. Hvað er nú til ráða?

Heimskringla

Fórum með tjaldvagninn þann kostagrip í Landið við Kringlu og settum upp. Ætlum að járna hesta um helgina og ríða út næstu viku, en í bígerð að fara um næstu helgi ríðandi frá Fossi á Síðu inn að Lakagígum í góðra vina hópi.

Djúpivogur -Skaftafell

Teigarhorn

Föstudagur og verslunarmannahelgi. Að verða ólíft í Atlavík. Tjöld ofan í okkur. Not my cub of tea. Haldið af stað í suðurátt. Ákvörðunarstaður í fjarskanum týndur. Þó komin heimferðarhugur greinilegur, en leiðin löng og drengurinn okkar litli einn heima. Hinn að synda á HM í Montreal. Á að synda í dag líka.

Fórum yfir í Skriðdal. Sáum handan ár og í túnina á Vaði tjaldbúðir náttúruverndarhryðjuverkarmanna eða hvað þeir eru nú kallaðir blessaðir. Fórum Öxi. Berufjörður alveg magnaður svona ofan frá séð. Reyndar líka að neðan.

Berufjörður

Kyngimagnaður kemur í hugann þegar berglöginn eru virt fyrir sér og fossarnir í botni fjarðarins. Stoppuðum við Teigarhorn, skoðuðum sýnishorn bergkristalla en fengum ekki að fara í fjöruna.

Komum svo á Djúpavog. Drifum okkur í sund enda strákurinn okkar að synda 100 m flugsund á HM. Faðirinn ætlar að synda stuðningsund í lauginni á Djúpavogi með Papey ekki svo langt undan. Hætti þó við það þegar sundlaugarvörðurinn bíðst til að sækja sjónvarp og setja út í garð fyrir okkur svo við getum fylgst með og notið sólar íleiðinni. Þar eru ágætir pottar líka. Létum líða úr okkur og fylgdumst spennt með. Sáum krílið okkar synda og standa sig vel. Fengum líka kaffi hjá sundlaugarverðinum. Mæli með sundlauginni á Djúpavogi.

Fengum okkur svo hressingu í Löngubúð áður en lagt var af stað suður.

Ferðin reyndist lengri en við reiknuðum með. Stoppuðum í Lóni og við Hvalsnes þó ekki lengi, enda liðið á dag eftir langa dvöl á Djúpavogi. Héldum svo áfram í Hornafjörð, reyndum að finna landskika vinar okkar, ættuðum frá Hólum í Hornafirði. Þar voru hestamenn og smíðuðu pólokylfur til að leika að breskum heldrimanna skið. Ég er ekki viss um hvernig kyn Óðu-Rauðku hefur plummað sig í því.

En var haldið áfram. Nú stoppað í Skaftafelli, þar vorum við landverðir bæði tvö fyrir 21 ári. Mikið líður tíminn en sumt breytist ekki. Enn eru í gangi ferðir sem við byrjuðum með á þeim tíma. Blómaskoðunarferð að Skaftafellsjökli, söguferð um hlíðarnar og fleira. Ja, þetta gat maður og gerði á sínum ungdómsárum.

Skaftafell var kvatt á ný, enda alltof margir ferðamenn komnir á svæðið. Haldið var inn í nóttina og keyrt á vöktum og drengnum komið á óvart um lágnættið.

Atlavík - Skriðuklaustur

Lagarfljót. Snæfell í botni Fljótsdals.

Kvöddum Kóreksstaðagerði í morgun. Aftur skýjað. Kólnandi veður á annesjum norðan lands og austan. Hlýrra til landsins. Dóluðum af stað. Enduðum í Atlavík. Tjölduðuðm þar, heldur var fjólki að fjölga og etv of margt. Fórum svo inn að Skriðuklaustri. Ætluðum í kaffi en enduðum í að fara í leiðsagða ferð um uppgraftrarsvæði klaustursins. Sáum þar grafir og bein og ýmsa hluti sem fornleifarfræðingarnir voru að að sýsla við að grafa upp og koma fyrir. Ekki skemmdi fyrir að bróðir svila míns var leiðsögumaður og fróður mjög um starfið og klaustrið. Dvaldi þar náttúrulega alltof lengi. Fór svo fékk hinn ágætasta kvöldverð í herragarðinum. Lerkisúpu, heimabakað brauð og krækiberjasvaladrykk. Í efirrétt Hrútaberjaskyrköku. Allt úr sveitinni og heimagert. Meira segja mokkakaffið blandað sérstaklega. Aldeilis ágætastur staður.

Hallormstaður

Héldum að Hallormsstað og í kvöldkyrrðinni fengum við okkur göngu um skóginn. Fórum í trjásafnið sem var athyglisvert. Ætla að rækta hengibjörk, blæösp, lindifuru og margt, margt fleiri.

Lagarfljótsormurinn syndir með landi.

Dyrfjöll og Stóraurð

Dyrfjöll

Stóraurð er einhver merkilegast náttúrusmíð Íslands. Björg á stærð við hús og blokkir sem hafa fallið úr Dyrfjöllum sem gnæfa yfir. Lygnt vatn og uppsprettur undan urðinni og björgunum. Sléttur grasbalsi.

Álfheimar. Seiðmagnað andrúmsloft. Sól og blíða. Dvöldum lengi. Komum heim í Kóreksstaðagerði upp úrkvöldmat.

Af Geldingafelli

Af Geldingafelli: Dyrfjöll

Vöknuðum í hlýju og björtu veðri í túnfætinum í Kóreksstaðagerði. Sáum loks til fjalla. Yfir gnæfa Dyrfjöll. Drifum okkur af stað í göngu að ráði félaga Ingólfs. Keyrðum upp í Vatnsskarð (leið í Njarðvíkur) og gengum þaðan eftir eggjum, fyrst á Geldingafell (800m) og þaðan er fjallasýn fögur til Dyrfjalla þó ekki sjáist dyrnar þaðan.

Inn til landsins sást Herðubreið, Snæfell og jöklar austan þess. Til norðurs var sást Langanes og Gunnólfsfjall og beint fyrir neðan lág svo Njarðvíkin. Þaðan var haldið eftir hlíðum Súlna að Stóruurð.

Af Geldingafelli. Fljótsdalshérað og Herðubreið í blámóðu fjarskans.

Vatnajökull og Fljótsdalur af Geldingafelli.

Kórreksstaðagerði - Loðmundarfjörður

Í botni Loðmundarfjarðar

Komum í gærkveldi í Kóreksstaðagerði í Hjaltastaðaþinghá á Héraði. Þar er félagi vor Kristjánsson að endurbyggja gamalt fjölkyldusetur konu sinnar. Ekki er það langt frá Hvamminu hans Kjarvals. Fengum afnot að húsi eins og við vildum en ákváðum að tjalda í túnfætinum enda með okkar ágæta tjaldvagn í eftirdragi, þann kostagrip.
Heldur var þungbúið veður eftir hlýjindin og sólina til fjalla. Eða eins og veðurlýsingarkonan sagði. Þoka og súld á annesjum en bjartara til landsins. Við náðum því. Nú kom ofning góði úr Ellingsen að góðum notum. Það var sko engin vitleysa að kaupa þá græju um leið og tjaldvagninn, - þann kostagrip.

Eftir morgunmat fórum við yfir í Borgarfjörð eystri. Heldur dumbungslegt var. Fengum okkur ágæta fiskisúpu í Álfasteini og skoðuðum þar fína gripi, héldum svo á Kjarvalssafnið. Ekki birti til og fjallasýn lítil. Dyrfjöll í þoku og skýjum. Ákváðum því að fara fjallveginn yfir í Loðmundarfjörð og þegar við höfuðm farið fyrst skarðið fór að birta til í Húsavík og svo þegar komið var í Loðmundarfjörð var orðið fjallabjart, sól í meðallagi og hlýtt. Fengum kaffi og keyptum heimabakað brauð í Stakkahlíð. Spölluðuðm þar lengi við húsráðendur og fjallavertinn svo og aðra ferðalanga. Héldum svo áfram lengra inn í fjörð að Klyppstaðakirkju. Á heimleið eftir góðan dag var svo haldið til baka sömu leið en þegar nálgast tók Borgarfjörð beygðum við út á Víkurheiði og héldum til Breiðuvíkur og þar yfir gnæfir Hvítserkur sem við sáum reyndar lítið af. Þoka var farin að leggja inn víkur og firði. Létum það ekki aftra för enda átti þetta að vera greiðfær jeppavegur, en reyndist torleið eða torleiði. Komust í Breiðuvík heil áhöldnu í kyrru veðri og dularfullri austfjarðarþoku. Þar var fámennt aðeins skálavarðarhjónin í húsi ferðafélagsins. Þau buðu upp á kaffi og spjall og höfðu frá ýmsu að segja um víkina þeirr fögru. Þaðan var svo haldið upp á Gagnheiði, brattan veg og ekki fyrir lofthrædda að vera undir stýri. Þoka og súld birgði þó sýn og líka niður sem etv var bara ágætt. Komum svo þreytt og ánægð eftir góðan dag, aftur í Kóreksstaðagerði.