Adho Mukha Svanasana

Jóga er áhugavert. Var að læra nýjar æfingar eftir hlaupin í gær. Þessi er kölluð hundurinn en ætti auðvitað að heita ljónið.

Esjan - solo

Gekk á Esjuna í gær í góðu veðri og með fallegt útsýni. Nennti ekki að bíða eftir gönguhópnum og fór strax eftir vinnu. Í fyrsta sinn naut ég þess að vera á göngu og tími til kominn. Náði loks þessu þægilega jafnvægi sem þeir þekkja sem stunda fjallgöngur - jafnvægi á milli öndunar og brennslu í vöðvum. Hvorugt var pína í þetta sinn. Gekk alla leið upp að Steini án þess að taka eina einustu pásu. Það er framför. Held að það sé greinilegt að þrekið sé að vaxa og sennilega hafa göngurnar fram að þessu, upp á jökla verið einu númeri of stórar miðað við alla kyrrsetuna sem hefur liðist undanfarið. En allt hefur þetta hafst á þrautseigjunni og í góðum félagsskap. Svo hafa líka hlaupaæfingarnar hjálpað mikið. Nú eru æfingar fjórum sinnum í viku og merkilegt hvað svona bumbukall hefur gaman af þessu. Jógað hefur líka komið mér á óvart og nú kann ég Matsyasana - fiskinn.

Gyðja

Gull er falleg gyðjan ljós
grær með yndisþokka
fegurst allra rauða rós
með rökkur tóna lokka.

Af gefnu tilefni

Varðandi forsíðufrétt í 24stundum í morgun: Handtekinn við yogaæfingar, skal tekið fram að ekki er átt við undirritaðan sem tók þátt í Yogaæfingum í Laugardalnum í góðviðrinu í gær á eftir hlaupaæfingu. Bæði spretthlaupin og jóga fóru "friðsamlega" fram.

Spói

Spóinn kom í gær. Fyrsta parið við hesthúsahverfið í ár. Sumarið er óvenju snemma á ferð. 14 stiga hiti í gær og grundirnar grænka hratt. Miklu fyrr en sl. vor þegar þurkar hömluðu því að gróður tæki við sér. Ég er farinn hljóma eins og gamall bóndi. En mikið er ég farinn að hlakka til að fara í Ljósheima, túnblettinn minn fyrir austan fjall og planta þar fleiri trjám. Þar er mikið varpland vaðfugla, sérstaklega stelks, hrossagauks og jaðrakans. Á læknum eða ræsinu halda svo endur sig og skógarþröstur, maríuerla og þúfutitlingur eiga þar líka skjól og á örugglega eftir að fjölga þegar trjágróðurinn fer að taka við sér.

NOMA

Það er sko munur að eiga góða að. Í gær var rigning og rok í Reykjavík og súld í huga mér, þannig að sófinn var mun álitlegri kostur en fara út og taka fyrirsetta hlaupaæfingu Spretts. En þá hringdi sonurinn og minnti á skuldbindingar okkar. Þrátt fyrir prófannir var hugur hans einbeittur og út örkuðum við í rigningarsuddan og á eftir vorum við heldur betur stoltir af okkur. Fyrsta æfingin í veðri sem á afstæðan hátt mátti kalla, eftirá, gott. Heima elduðum við svo saman, þ.e. hann skrapp í búð og keypti salat og tómata og ég sá um að steikja fisk. Notaði kryddblöndu frá NOMA - seafood sem reyndist vel. Eitthvað sem ég keypti fyrir allnokkru en hef lítið notað og galdurinn var að nota nógu mikið saman við hveiti og egg. Með þessu var svo borin fram steiktur laukur með kapers, en galdurinn við kapers er að skola vel áfengisblönduna af sem er notað til varðveislu. Að venju bættist svo eldri sonurinn í matinn eftir sína sundæfingu. Ylfa komst ekki og fékk í staðinn sendan mat heim. Það sem maður dekrar við sína, meira segja farinn að bjóða upp á "take away" þjónustu.

Ótrúlegt hvað grasið grænkar hratt fyrir fyrir utan gluggann minn. Það er þó ekki grænna hinum megin.

Móskarðshnjúkar og mótmælasprettir

Þá bættust við fleiri fjöll og sprettir. Á miðvikudagkvöldið gerði ég ásamt fríðu föruneyti tilraun til að ganga á Móskarðshnjúka í beljandi roki. Gengum upp í 2 klst og snerum þá við rétt við rætur tindsins en þá var ekki lengur stætt og hjarnskafl síðustu metrana upp. Samkvæmt vindmæli sem var með í för og ekki alltaf í snertingu við vindinn mældust mest 21 m/sek sem verður að játa að er talsvert yfir þægindamörkunum. Hér var tekist á við náttúruöflin.

Þetta kom ekki að sök því gleði tók svo völdin á frábæru sveitaballi í Laxnesi, en þangað höfðu gengið og riðið samstarfsfólk og hestavinir. Var þar gleði mikil og dansað á fjallabomsunum fram eftir nóttu. Þilskipaskrásetjarinn fór á kostum í bandinu sínu sem spilaði gamla slagara fram á rauða nótt.

1. maí gangan breytist í hlaup í Laugardalnum. Þetta er í fyrsta sinn sem ég fer og hleyp í hóp en nú er prógramið hjá Sprett komið á fullt og það merkilega að æfingin var alveg temmileg fyrir mig, þó svo að nú í morgunsárið hafi ég alveg fundið fyrir þeim vöðvum sem ræstir voru við rásmarkið. Enduðum í jógaæfingum en það á ekki vel við mig að snúa fótum til himins, kannski það komi líka með æfingunni.

Sprettur

Byrjaði í gær að æfa með hlauphópnum Spretti ásamt yngri syninum. Fórum um Víðidalinn en verðum annars í Laugardalnum. Fórum með ljóðið "Þögnin særir mest", sem er snildarverk eftir Hróel. Náðum að klára æfinguna á settum tíma.

Vatnsberi: Engar stórar yfirlýsingar! Það eru einlægar og hógværar játningar þínar sem veita þér þá athygli sem þú þarfnast. Allt sem þarf eru staðreyndir.

Úr kvæðinu "Þökk"

.....
Öll mín smáljóð eru,
ástmær, frá þér sprottin.
Þú átt litlu ljóðin.
Leik þér að þeim seinna.


Jóhann Gunnar Sigurðsson
1882-1906

Vetur kvaddur

Kvaddi vetur með því að ganga á Helgafell við Hafnarfjörð. Fengum slyddu. Hitti fjallkonuna.

Jákvæðni, húmor og hlýlegt viðmót

Blaðra

Það er ótrúlegt hvað er blaðrað á bloggum, en hér á ég nú samt við aðra blöðru. Átti ánægjulega helgi á föstudagseftirmiðdegi riðum við feðgar í ágætum félagsskap inn í Rauðhóla en þeir eru meðal uppáhaldsstaða minna á höfuðborgarsvæðinu.

Á laugardagsmorgni var farið snemma á fætur og skógfræðingurinn kom á embættisbílnum og tók mig með í ævintýri á gönguför. Fyrst litum við á kurlunarverksmiðju í Mosfellsbænum og sáum hvar þjóðhátíðarlundurinn á Þingvöllum var að breytast í kurl. Síðan gengum við sem leið lá upp á Esju og bættum tíma okkar mikið þó en færum við hægt yfir, en göngukaflar verða lengri og lengri á milli hvílda.

Upp við Stein hittum við svo fjallavinkonur okkar. Snótir nokkrar sem við höfum verið að rekast á, á göngum okkar á fjöll. Hressar og glaðlyndar konur. Ein þeirra meðal annars fengið far með mér úr einni göngunni, okkur til nokkurrar ánægju. Þegar við hittumst urðu fagnaðarfundir þ.e. að okkur félögum var fagnað ákaflega vel með orðunum. "Hvernig ertu í blöðrunni" sem var hrópað stundar hátt þannig að allir þ.e. 50- 100 manns sem voru upp við Stein heyrðu vel. Hvarf mér allur sexapíll sem hafði sperst upp við það að sjá dömurnar og ekkert varð úr að ég hreykti mér af nýju meti á leiðinni upp. En til útskýringar verður að geta að fjallkona þessi hafði aðstoðað mig við að búa um blöðrur á fótum mínum í sameiginlegri þrautargöngu okkar á Eyjafjallajökli.

Eftir nokkra stund og spjall hurfu fjallkonurnar niður á við aftur en við spertum okkur í hlíðunum nokkuð í viðbót. Heim gengum við sáttir við afrek dagsins, en enn tekur ansi mikið i lærin á niðurleið og þarf ég sennilega að taka nokkra spretti upp og niður fjallshlið til að þjálfa lítt notaða vöðva.

En að lokinni fjallgöngu eða um kl 12.30 var farið að venju á Jómfrúna og nú fékk ég uxabrjóst en skógfræðingurinn lét undan freistingum og réðist til leiks við pörusteikina, en við höfðum heitið því að hún væri leyfileg eftir að við hefðum gengið á Heklu, en þeim áfanga er ekki en náð svo staðfesta mín er undraverð.

Af Jómfrúnni fór ég svo í hesthúsið var kominn þangað upp úr kl 14 og fór í útreiðatúr með vinum mínum nýjum og eldri um Rauðhóla, Hólmsheiði og endað á að ríða umhverfis Rauðavatn. Heima hesthúsi fengum vöflur hjá frú Fanneyju. Á heimleiðinni reið ég með Tinnu sem hafði orð á því að "lítið gaman væri að fara hægt" og skildum við aðra eftir og komum langt á undan öðrum samferðamönnum eftir fantaendasprett þar sem við hleyptum klárunum í mikilli gleði.

Sunnudagurinn var rólegri. 'Eg var kominn um kl 10 upp í hesthúsið í Gusti þar sem ég er með þrjá klára "í geymslu" og er ekki farinn að ríða út. Á enn eftir aða járna þá blessaða. En þar hitti ég annað gengi vina og kunningja, m.a. föður skógfræðingsins og hans fólk flest sem er á kafi í hestamennsku. Þau hafa skotið yfir mig skjólshúsi hin síðari ár og er fátt skemmtilegra en að ríða út með hinum 83 ára föður skógfræðingsins sem stundar þá líkamsrækt að moka hrossaskít flesta daga sem hanns stendur ekki í málavafstri í Eyjum. Eftir að hafa viðrar hesta, boðið upp á marmaraköku með morgunkaffinu fór ég í hesthúsið í Víðidal þar sem enn annar reiðtúr um nágrenni Reykjavíkur beið mín um hádegisibilið og var dólað þar fram eftir degi og spekúlerað í hrossum góðum og betri.

Svona eiga helgar að vera, -blaðra sem ekki springur.

Lift me like an olive branch

Dance me to your beauty with a burning violin
Dance me through the panic 'til I'm gathered safely in
Lift me like an olive branch and be my homeward dove
Dance me to the end of love
Dance me to the end of love
Oh let me see your beauty when the witnesses are gone
Let me feel you moving like they do in Babylon
Show me slowly what I only know the limits of

"með Cohen á heilanum"

Upplifun

Hún mörg upplifunin sagði alþýðustúlkan. Hreyfiþörfin fer vaxandi og í gærkveldi fór ég í fylgd annars sonarins á kynningu á hlaupanámskeiði sem við erum að velta fyrir okkur feðgarnir. Já, ég þarf að læra að hlaupa! Eða að amk rifja það upp. Aðalkosturinn er þó að þarna eru sett fram raunhæf æfingaáætlun, því ég veit af gamalli reynslu að hugurinn ber mig alltaf hraðar en líkaminn þolir, með tilheyrandi eymslumum og uppgjöf.

Það hef ég fengið að reyna í fjallgöngunum þar sem ég er alltaf kominn 1 - 2 klst fyrr upp á topp í huganum en það tekur þungan líkamann að paufast áfram. Það er því alltaf togstreita á milli andans og skrokksins.

Eftir að hafa fengið útlistanir um grundvallaratriði þjálfunar og skótau var boðið upp á hugleiðslu og frætt um gæði þess að kyrra hugann. Síðan vorum við öll látin breytast hægt og bítandi í tré sem skaut rótum og laufgaðist, sem sagt það verður líka boðið upp á hugleiðslunámskeið sem við þurfum ekki öll að taka þátt í þó við ætlum að hlaupa í góðum félagsskap í sumar. En í huga mér vaknaði sú spurning hvort ekki væri bara hægt að fara í hugleiðslu og breytast í hlaupara í stað trés og slá þannig tvær flugur í einu höggi.

Söknuður

Ódáinsvellir
og draumlanda rökkrið
okkur sundrar
óskiljanlegar mannverur
í yfirlögðu næturhúmi
þar sem hvorugt skín
án hins.

Ný grein í vísindariti

Var að fá birta grein með samstarfsmönnum í bandaríkjunum. Nokkuð síðan það gerðist síðast en greinilega ekki dauður úr öllum æðum, -enn. Greinina má lesa hér

Á Hámundi

Tindi fagnað á Eyjafjallajökli.

Gengið var í línum til að forðast hrap í jökulsprungur.

Framundan blasir við Hámundur og gnæfir yfir jökulbreiðuna, áfangastaðurinn.

Náttverður fjallafarans

Ferðin á Eyjafjallajökul reyndist þolraun hin mesta. Lagt var af stað kl 7 um morguninn frá höfuðstöðvunum og keyrt austur að Seljavallalaug þar sem bílum var parkerað og gangan upphófst. Gengið var upp hlíðina fyrir ofan laugina upp á heiðina, Mörleysur. Aðeins var tekið ein stutt hvíld og við jökulröndina í 800 m.h.y.s. voru allir skikkaðir í öryggislínur og hópurinn þannig hnýttur saman.

Þaðan var haldið áfram á snjó en engar sprungur sáum við fyrr en alveg efst, upp undir tindi, Hámundi. Að ganga í línu er sérstök upplifun og ekki finnst mér hún skemmtileg. Var heppinn að vera neðstur í línunni og því þurfti ég aðeins að halda takti við þann sem næstur var á undan. "Hægri, vinstri, hægri.... og vinstri.... Hægri.... vinstri. Ekki flækja línuna... Hægri..". Þannig tautaði ég í huganum hvern kílómeterinn og hverja klukkustundina efir annari á meðan við þokuðumst upp á hraða snigilsins. Þrekið er greinilega að vaxa því nú fór ég ekki að finna fyrir þreytu fyrr en komið var í um 1200-1300 m. hæð. Á Snæfellsjökli gerðist það eftir um 800 m hækkun. Þegar komið var í 1200 m hæð var tindurinn farinn að blasa við og ferðin því farin að styttast og þannig var haldið áfram í einstaklega fallegu landslagi jökulheima með tignarleg og snarbrött fjöll fyrir neðan okkur sem steyptust niður á suðurlandssandana.

Framundan voru svo topparnir Guðnasteinn og Hámundur. Takmörk dagsins. Við höfuðm ágætt útsýni á leiðinni upp, gengum ofar skýjum eiginlega alla leið, en þegar við náðum á toppinn hafði skýjahulan náð í hæla okkar og það fór að snjóa. Á leiðinni niður sáum við ekkert lengi vel nema við fundum vel hversu brött leiðin var á köflum. Það er ótrúlega erfitt að ganga niður í móti í snjó sem er laus í sér undir harðskafanum. Því fékk ég að kynnast og átti ég fullt í fangi með að halda í ferðafélaga mína.

Þegar komið var niður fyrir snjólínu varð ég svo að stoppa og gera að sárum mínum, enda kominn með blöðrur á stóru tærnar. Kom í ljós að allir voru vel útbúnir með sjúkrakassa, plástra, second skin, og tape nema læknirinn sem hafði ekkert slíkt meðferðis og var því upp á náð og miskun annarra kominn. En þetta voru aðeins upphaf af stöðugum krankleika sem fékk ýmis nöfn í huga mér á leiðinni niður. Því þegar ekki var langt eftir varð ég andstuttur og móður og fór að sjóða niður í mér eins og astma sjúklingi. Var ég viss um að ég væri kominn með lungnabjúg af háfjallaveiki og þá sennilega fyrsta tilfellið sem skráð yrði á spjöld sögunnar á þessari leið. Hefði betur farið að ráði Eggerts Ólafssonar og Bjarna og haft með mér edik og andað í gegnum klút til að verjast áhrifum þunna loftsins eins og þeir gerðu þegar þeir klifu Snæfellsjökul.

Ég leitaði annara skýringa og þá helst að ég hefði fengið þögult hjartaáfall af áreynslunni og nú væri ég með hjartabilun og hjartaastma. Varð mér ekki um sel en ákvað að staulast neðar svo ekki yrði björgunarsveit að dröslast með mig niður síðasta brattan. Þegar niður var komið gleymdust raunirnar og fagnað var með hópnum mínum góðum degi en erfiðum. Áhyggjur af hjartavöðvanum runnu eins og dögg fyrir sólu. Leiðsögumaðurinn var faðmaður fyrir að hafa komið okkur alla leið upp og svo niður aftur.

Heim í hús komst ég svo við illan leik 15 klst eftir að lagt var af stað um morguninn, sár á fótum, hóstandi eins og mæðiveiki rolla, þar tók við tímabil kuldahrolls og lystarleysis. Sennilega einkenni örmögnunar á byrjunarstigi, eða langtleiddur. Amk tókst mér að jafna mig á næstu tveim tímum og um miðnætti var ég farinn að nærast og drekka aftur. Hafði náttúrulega ekki haft þá fyrirhyggju að eiga neitt ætilegt heima. Nóg var ég búinn að fá af döðlum og flatbrauði. Tókst að lokum að steikja brauð og egg og borða með saltfisksalati sem ég átti frá því fyrr í vikunni. Þetta myndu Jómfrúarmenn kalla "náttverð fjallafarans". Nóttin fór svo í að bæta upp vökvatap og nærast eftir getu. Það var svo ekki fyrr en um hádegi daginn eftir að egóbústið fór að laumast inn með strengjunum sem fóru að gera vart við sig þannig að ég skammaðist yfir því að vera ekki löngu fluttur í hús á einni hæð.

Eyjafjallajökull. Tindur þrjú án ediks.

Hér var ég um helgina. Gekk á Hámund (ca 1662 m). Ferðin á toppinn tók 6 klst og 15 mín og niður vorum við komnir eftir 10 klst göngu. Nýtt afrek. Meira um það síðar.
Hér sést Hámundur hæsti tindur Eyjfallajökuls.

Var í útreiðum í gær.

Hún Fanney fer ekki á feti
á ferð sem að kennd er við leti
það hefði ekki nægt
að fara svo hægt
að hermt eftir henni ég geti.

Já, þú ert mín!

Já, þú ert mín, já, þú ert mín,
ó, þökk frá hjartans grunni!
Hver harmur deyr og húmið dvín,
og himinsól um löndin skín,
sem jörðin beri brúðarlín
og brosi móti unni.
Þú glitrar sjálf, sem gullið vín
og glæðir ljóð á munni.

Á mínum vegi er rós við rós,
ég reika milli blóma,
og geislar dansa ós frá ós;
frá efsta tind og fram til sjós
um lífsins yndi, ást og hrós
nú allir strengir hljóma.
Mér finnst sem húmið fæði ljós,
mér finnst ég sjálfur ljóma!

Jónas Guðlaugsson
1887-1916

Ég sótti upp til fjallanna

Ég sótti upp til fjallanna um sumarbjarta nótt. -
Sólin gleymdi dagsins háttatíma. -
Ég efni heitið, vina mín, hið dýra djásn skal sótt.
Í dimmum helli verður risaglíma.
Hæ, hó!
Ég er á nýjum sokkum og ég er á nýjum skóm.
Í öllum heimi er enginn, sem ég hræðist.



Jóhann Sigurjónsson
1880-1919

Á Sæfellsjökli

Hér kemur mynd úr ferðinni um síðustu helgi sem Jón Gauti fararstjóri tók. Hún sýnir aðstæður vel á toppnum. Hér er svo tölfræðin: Ferðin tók rúmar 6 klukkustundir. Þar af voru 4 klst og 32 mínútur á göngu og 1 klst og 39 mínútur í stopp. (Ja; ég fékk nú ekki að stoppa svona mikið held ég amk fannst mér ég alltaf vera á ferðinni). Heildargönguvegalengd var 12.35 km.

Þessi mynd birtist í 24stundum í gær og sýnir Æri á niðurleið. Hann er þessi efsti, svartklæddi með rauðar legghlífar og hvíta vettlinga.

Undir seglum (kveðið í veikindum)

Þetta er ljóta bölvuð byttan,
bæklað stýri, kjölur fúinn.
Allt er rifið eða brotið,
allur reiði sundur snúinn.

Ef það væri ljófa leiði,
léti ég samt bátinn vera.
En byljirnir úr Skuggaskörðum
skemmri munu veginn gera.

Dauðinn sér í djúpi byltir,
dylur sig í boðahrönnum.
Ertu í þessum eða hinum,
ófreskjan, að nísta tönnum?

Jóhann Gunnar Sigurðsson
1882-1906

Held ég sé að fá þessa fjandans flensu.

Snæfellsjökull - áfanga lokið

Gengum á laugardag á Snæfellsjökul. Þurfti úr rekkju fyrir allar aldir til að keyra vestur á nes þar sem jökullinn beið okkar vaðandi í skýjum. Ágætis gluggaveður. Sól og bjart allt í kring en hvassviðri. Við vorum því undirbúnir undir skafrenningin á jöklinum. Eða það héldum við. Við gátum keyrt upp að Sönghelli sem er í 300 m hæð og þar var bílum lagt og í við klæddum okkur upp í strekkings vindi. Gengum þaðan í einni lotu að jökulbrún þar sem við áðum og fengum okkur drekka og nærðumst aðeins. Var þetta eiginlega eina stoppið og hvíldin sem við fengum allan daginn. Fengum smá stopp í 1150 m.h.y.s en það var stutt því skafrenningurinn var svo mikill að lítið var hægt að aðhafast annað en að fylgja sporum næsta manns. Sá varla út úr augum og kælingin orðin mikil. Þannig fraus í vatnsflöskum sem ég hafði utan á bakpokanum en sem betur fer hafði ég meiri vökva í pokanum sjálfum.


Á leiðinn var barist við kalbletti í andliti. Þegar ég var komin í um 1300 m hæð og átti eftir ca 150 m upp á topp stoppaði einn leiðsögumaðurinn mig og benti á að nefið á mér væri frosið og hvítt og spurði hvor mér væri ekki kallt en ég var löngu hættur að finna fyrir því. Það sem meira var að ég sá heldur ekkert með öðru auganu nema þoku. Varð úr að ég klæddi mig betur. Hafið haft bankaræningja lambhússettu meðferðis og við það eitt að fara úr vetlingum og klæða mig í hana króknaði ég á fingrum. Þetta var að verða hin mesta svaðilför. Að lokum héldum við áfram upp á tindinn og fögnuðum áfanganum með því að snerta hann og snúa strax til baka niður af fjallinu. Fjallið er rúmir 1430 m að hæð. Útsýni var ekkert og veður heldur að herða. Gengum við í halarófu niður aftur og var ekki fyrr en neðarlega á jöklinum að við fórum að sjá aftur til sólar og fallegt útsýni yfir Faxaflóann, Arnarstapa og inn eftir Snæfellsnesi. Þegar niður var komið og ég dreif mig úr jakkanum þá sá ég að svitinn sem hafði þéttst innan á var frosin og þar hengu grýlukerti í handarkrikunum, slíkt var frostið og vindkælingin. Mér var hinsvegar ekki kallt enda er lopapeysan mín orðin vel þæfð af þessu volki. Ferðafélgi minn var hinsvegar lengi að blása lífi í tærnar á sér sem mátti sennilega brjóta af án þess að hann findi mikið fyrir því.

Ferðin tók okkur tæpar 6 klst fram og til baka og þykir það nokkuð gott og vorum við komnir heim aftur kl 19 eða tólf tímum eftir að við lögðum af stað um morguninn.

Nýstárleg matseld

Var með matarboð í gærkveldi. Þriðjudagsfiskinn að venju, nú með spænsku yfirbragði. Undarlegt bragð þetta yfirbragð.

Réttur eitt:
Niðurskorin gul paprikka.

Réttur tvö:
Soðin fiskur með premier kartöflum og smjörva eftir smekk.

Réttur þrjú:
Fjórar tegundir af spænskum ostum.

Næsta verkefni er að þýða matseðilinn yfir á spænsku.

Viðburðarríkir páskar

Þetta frí hefur heldur betur heppnast vel og margt á daga mína drifið. Í morgun var farið snemma af stað að ná í fleiri hesta. Ekki veitir af þegar þeim fjölgar sem vilja koma í útreiðarnar. Fór ásamt Finni vini mínum og Hólmgeiri austur að Kaldbak og náðum þar í Glóa, Hálfmána og Skuld. Gekk það vonum framar. Strax tókst að handasama Glóa og Skuld en að vanda gaf Máni sig ekki. Í stað þess að fara í eltingarleik um hagana rákum við þá inn í gerði þar sem hann stóð svo "ljúfur sem lamb" og gekk á kerru án nokkurra vandkvæða. Glói hefur hestakerrufóbíu og vildi alls ekki um borð en lét undan þrýstingi frá Finni og Hólmgeiri, sem reyndar var orðin ansi mikill. Hann prjónaði síðan og stökk um borð. Mikið sem þetta er nú fallegur hestur. Hreint alveg ótrúlegur. Ekki ekki er hún Skuld mín minna fyrir augað. Heim kominn fór ég svo einn Rauðhólahring á Hófi í fylgd með Finni og Fanneyju og leið þessi dagur að kveldi í sátt við lífið og tilveruna.

Páskadagur

Frábært að vakna og bíða þess að hitta sína nánustu í hestamennsku. Nú varð önnur æfing í gerðinu. Ylfa og Hólmgeir tóku klárana til kostana og fóru þegar búið var að hita þá vel upp fóru á skeiðvöllinn og sprettu þar úr spori. Ég fylgdist með af aðdáun og Hjörtur bakaði vöfflur í hesthúsinu, sem biðu okkar rjúkandi þegar við komum inn úr kuldanu. Um kvöldið var mér svo boðið í páskamat.

Puðdagur - þá var paufast í Esju

Vaknaði með harðsperrur eftir langan reiðtúr í gær. Dreif mig í útivistargallann því von var á fjallageitinni skógfræðingnum í okkar hefbundnu laugardagsmorgunæfingu. Nú var haldið á Esju. Veður var dumbungslegt og þoka huldi efri helming fjallsins. Við héldum upp hlíðarnar í ágætu veðri þó. En við 4. áfanga fór að hvessa hressilega og skafrenningur var mikill og jókst þegar ofar kom. Upp við stein var fjúk og áttum við í basli með að fóta okkur í hálku. Ekkert sá ég með gleraugum sem söfnuðu fönn. Skil ekki af hverju ekki er farið að framleiða gleraugu með hita. Vildi ekki betur til en að í einni hviðunni gekk haglél í andlitið og augun urðu að svipstundu blóðhlaupinn þannig að fjallsins tröll hörfuðu undan augnráðinu. En upp að steinu paufuðumst við saman og fögnuðum góðum árangri. Hlaupið var við fót á niðurleið á milli þess sem við hálfskriðum í rokinu á svellbungum.
Að venju var svo farið á Jómfrúna og afrekið vegsamað.

Langferð á föstudaginn langa

Í dag var einmuna blíða og um hádegisbil þegar sól var hæst á lofti var haldið til útreiða og með nesti. Í stórum hópi góðra hesthúsvina héldum við, ég og sonurinn út í náttúruna. Hann á Hófi sínum og ég á Flygli. Riðið var upp að Elliðavatni og þaðan inn í Heiðmörk og Hjallabrautinni fylgt að Gjáarétt. Gerðum við tvívegis stutt stans á leiðinni til að láta hestana pústa. Flestir voru með fleiri en einn til reiðar en við feðgar einhesta, enda okkar klárar að komast í ágætt form eftir æfingar undanfarinna vikna. Áð var í Gjáarétt, hestum sleppt í girðingu og nestinu gerð góð skil í vorblíðunni og ekkert bólaði á páskahreti. Þaðan var haldið um Vífilstaðahlíð að Vífilstaðavatni upp að Heimsenda og svo heim. Ferðin tók 4,5 klst og vegalengdin uþb hálft maraþon. Frábært að eiga slík útivistarsvæði.

Innvígsla í fjölskylduna

Ég var búinn að hlakka lengi til Skírdags því þá ætlaði fjölskyldan að sameinast í hestamennsku. Tími var kominn að nýjasti meðlimurinn yrði vígður í þennan heim hestamennskunar sem hefur farið að skipta mig miklu máli hin síðari ár. Strákarnir komu báðir og loks hún Ylfa. Það kom í hlutskipti Hólmgeirs að leggja á Flygil í fyrsta sinn og Ylfa fékk gæðinginn minn hann Hóf. Síðan var farið í gerðið en þar byrja allir sem vilja koma með mér á hestbak. Við Hjörtur Már fylgdumst með og höfðum hlýjan bílinn til að sitja í. Þetta gekk vel. Hestar og knapar í góðu skapi þrátt fyrir vindstrekking. Greinilegt var að Ylfa hefur verið í hestamennsku áður þó nokkur ár séu liðin frá því að hún lét á það reyna síðast. Ég hélt mér því til hlés með leiðbeiningar en þær óþarfar þegar Hólmgeir var líka annars vegar sem leiddi liðkunaræfingar af mikilli líst. Af því loknu fengum við okkur kaffi í hesthúsinu og fögnuðum því að vera komin í páskafrí.

Fellices Pascuas

lærði þetta í tímanum í gær.

Hláturinn lengir lífíð

Vífilfell

Toppaði sjálfan mig um helgina. Gekk með félögunum tveim á Vífilfell á laugardagsmorgni í sól og blíðu. Björgunarsveitaræfing með þyrlum allt í kring svo við töldum okkur óhætt í svaðilfarir. Ótrúlegt hvað þrekið hefur vaxið á skömmum tíma. Útsýni til allra átta. Sáum Tindfjöll, Heklu og Eyjafjallajökul sem bíða þess að vera klifin. Vestmannaeyjar og Snæfellsjökull og Skjaldbreið blöstu við.
Eftir hádegi reið ég svo í kringum Elliðavatn og hafði fjallið fyrir augum nánast allan tímann. Á sunnudegi var svo annar reiðtúr með syninum í kringum vatnið og þessari einmuna blíðu.

Bakþankar

BAKÞANKAR
Ólafs Sindra
Ólafssonar
(Fréttablaðið 13. mars 2008)

Madama Tobba skrifaði leiðarvísi um ástamál fyrir stúlkur árið 1922, á þeim tíma þegar daður og djass tröllriðu ístöðulausum stúlkum og ekki veitti af að minna hið fagra kyn á stað sinn og stétt. Stúlka, sem vill verða að einhverju, tryggir sér góða fyrirvinnu og giftist. Síðan rembist hún við að vera „heimilisrækin, geðgóð, stjórnsöm, þolinmóð, þrifin, réttsýn, sparsöm, starfssöm, gestrisin, vingjarnleg við heimilisfólkið og ástúðleg við manninn sinn“. Allt í trausti þess og fullvissu um að á „fleyi heimilisins heldur konan um stjórnvölinn, en maðurinn er ræðarinn“.

Ljótasti löstur ungra kvenna er lauslætið: „Lauslæti – í hvaða mynd sem er – er illgresi í blómagarði ástarinnar. Það setur blett á mannorð þitt; ljótan blett, sem fín föt, ilmvötn og kvensilfur getur ekki hulið eða afmáð.“ Lauslæti ræðst gegn sjálfu manneðlinu, helgi sjálfsvirðingarinnar og ástinni: „Ástin er fegursta og göfugasta tilfinningin sem í mönnunum býr og lög hennar ná jafnt til allra. Okkur er bannað að fara gálauslega með líf og heilsu; sama er að segja um ástina.“

Það sem meira er, lauslæti er leikur að hjörtum: „Margar stúlkur geta leikið sér að hjarta ungs ástfangins manns. Oft gera þær það í hugsunarleysi eða til þess að skemta sér við það, en venjulega ekki í illum tilgangi. En manninum fellur þetta þungt og þegar hann kemst að sannleikanum, getur táldrægnin leitt hann út á glapstigu, jafnvel til sjálfsmorðs eða annara glæpa. — Mundu það, unga stúlka, að hjartað er fínt líffæri.“

SÍÐAN 1922 hefur margt breyst. Madama Tobba er orðin femínisti og hefur uppgötvað á sér snípinn. Henni er fullsæmandi að draga ölvaða menn heim í bólið (með þeim eindregna ásetningi að henda þeim frá sér aftur notuðum að
morgni), þar má hún gamna sér með þeim næturlangt útkámuð í sleipiefni með titrandi rafmagnskúlur í óæðri endanum. Verði hún ólétt lætur hún tortíma fóstrinu. Hún er frjáls. Femínisminn hefur frelsað hana undan forneskjulegum álögum. Hengi elskandinn sig í ástarsorg, er það hans vandi en ekki hennar.

EN hvarfli að henni að svo mikið sem depla auga í átt að kynfærum
manns fyrir þóknun kastar hún af sér nútímahempunni og stendur keik á peysufötunum fyrir framan spegilinn, otandi að spegilmynd sinni beinaberum fingri og tautandi í áminningartón eitthvað um ljóta bletti á skrautblómunum í ilmgarði ástarinnar.

Elliðavatnshringurinn

Fór um helgina, bæði á laugardagseftirmiðdag og sunnudag hring um Elliðavatn. Fyrri daginn í á Hófi og á sunnudaginn fór ég á Flygli. Seinni daginn kom Hólmgeir minn með okkur á Hófi og skildi gamla manninn eftir, svo greitt reið hann í góða veðrinu. Við komum við á Heimsenda og fegnum okkur Löwenbrau. Það er annars undursamlegt að hafa möguleika á þessari útvist og samverustundum.

Jómfrúarganga

Það er að verða reglubundinn en þó ekki ófrávíkjanleg hefð að fara í jómfrúargöngu snemma á laugardagsmorgnum. Hitta félaga í Heiðmörk og arka þar dágóðan hring og vinna upp matarlyst. Fara svo í lopapeysum og gönguskóm á Jómfrúna í Lækjargötu og fá sér einn öl og smörrebröd og kryfja helstu vandmál líðandi stundar til innsta mergjar. Gestir velkomnir.

Þegar himnarnir hrynja

Mikilvægur lærdómur er af því að læra að ljúka deilumálum. Að hjakka í sama farinu með óleysta komplexa og búast alltaf við þvi versta af náunganum er hörmungarhyggja. Það er t.d. hörmungarhyggja að bíða eftir að næsti lofsteinn hitti mann í hausinn. Af því tilefni er hér mynd sem sýnir 160 árekstrargíga eða ummerki eftir fyrirbæri utan úr geimnum. Ég er fylgjandi því að ná lokum í viðkvæmum málum jafnvel þó það sé erfitt að ganga í gegnum það ferli. Ég styð umræðupólítík og þó fólk sé á öndverðum meiði þarf það ekki að vera andstæðingar.

(pistill þessi er tileinkaður sáttasemjara og stjörnuspekingi).

Hestaferð sumarsins

Þá er sumarleyfið að taka á sig mynd. Hestaferð um Suður Þingeyjarsýslu. Lagt af stað frá Laufási og riðið inn Fnjóskadal og þaðan yfir í Bárðardal, yfir Skjálfandafljót og upp að Svartárkoti og í Suðurárbotna.
Þaðan haldið norður að Mývatni og riðið um heiðar í kringum vatnið. Loks haldið norður Arnfríðarstaðaveg (gullveginn) að Hriflu og i Fellsskóg. Um Aðaldal og út á Sandana við Skjálfanda og loks aftur að Laufási.



Til samanburðar er hér kort af ferðinni í fyrra í Norður Þingeyjarsýslu.

Á rauðum sokkum

Gengum upp á Esju í gærkveldi. Vorum 4 klst upp á topp og niður aftur. 770m og hækkun um 760. Vegalengd 7,5 km. Það er að segja annar helmingurinn fór alla leið, en ég stoppaði í miðju klettabeltinu og lagði árar í bát. Fannst nóg komið af glæfraför. Ekki vantaði þó mikið upp á að ég næði toppi. Talsverð fönn og hálka og svaðilfarir á köflum.

Fleiri myndir af Skarðsheiði

Á uppleið í fallegu veðri. Myndir frá Hildi.
Snjóalög í hæstu hlíðum Heiðarhorns
Horft af Heiðarhorni niður á Skessuhorn! vEtrarfjallamennska eins og hún gerist skemmtilegust.
Útsýni til allra átta - um landið þvert og endilangt.

Skarðsheiði

Sjáið tindinn þarna fór ég. Þrælaðist upp á Skarðshyrnu og Heiðarhorn á laugardaginn í blíðskaparveðri í góðum félagsskap. Var 4,5 klst upp og 2 klst niður. Á Skarðshyrnu var komið í 964 m hæð, 4,3 km að baki og upp á Heiðarhorn í 1.083 m hæð og niður kominn höfðu ca 12,54 km verið gengnir og hækkun og lækkun upp á 920 m. Í heild tók gangan 6 klst og 41 mín. Þar af var fólk á hreyfingu í 3 klst og 54 mín og meðalgönguhraði 3.2 km/klst.




Heiðarhorn séð af Skarðshyrnu á laugardaginn.


Heiðarhorn hæsti tindurinn og Skarðshyrna sá næst hæsti í kvöldsólinni að aflokinni göngu.

Úlfarsfell

Gengum á Úlfarsfell eftir vinnu í gær. Fórum á Stóra Hnúk og Hábungu. Hæst í 295 m h.y.s. Þrekið fer batnandi.

Guðný Rún

Nýfædd frænka - stóran frændgarð.

Buenos Dias

Hola!
Þá er það byrjað.
Mætti í fyrsta tímann í gær.

Emilía Snærós Siggeirsdóttir

Stækkar frændgarðurinn

Emilía Snærós


Snúlli

Verðmæti

Þursar og smalar

Fór á tónleika með Þursaflokknum. Við, ég og mín fyrrverandi buðum sonum okkar með til að upplifa þá stemmingu og músík sem var vinsæl þegar við vorum á þeirra aldri. Aðeins sá yngri átti heimangengt og hafði gaman af að fara með gamla settinu. Sérstaklega fyndið þótti lagið "hver vill elska 49 ára gamlan mann". Þetta var hin besta skemmtun fyrir okkur þrjú, sem áttum góða kvöldstund saman.



Fyrr um daginn hafði ég farið í fyrstu gönguna í Esju prógraminu með skógfræðingnum og þilskipaskrásetjaranum. En þeir hafa sett sér það markmið að koma okkur í almennilegt gönguform. Reyndar var haft var á orði að útgangur okkar minnti frekar á smala sem orðið hefðu eftir í síðustu göngum en fjallagarpa, ef við vorum bornir saman við aðra sem þar voru á ferð í sömu erindum. Við þurfum að skoða nýjustu græjurnar í þessum bransa.

Á sunnudag fórum við Hólmgeir í útreiðatúr upp að Ellliðavatni í góðu veðri og frábæru færi. Léku knapar og hestar á alls oddi. Hólmgeir á Hófi og ég á Flygli.
Um kvöldið eldaði ég svo lundir og file fyrir drengina og viðhengi.

Too much love will kill you

Queen og Pavarotti

ljóð dagsins - 8. febrúar sl.

Það fór fram hjá mér að ég átti ljóð dagsins þann 8. febrúar. Læt það fylgja með:

Ég gekk með Kafka
um kræklótt stræti
þar sem aldéflið
andlit sitt sýndi.
Allt var kyrrt
og enginn á kreiki.
Nú er vor og liðinn vetur,
varmenninn flúið Prag.

En veistu hvað býður
við brúna að handan.

Fagmannlegar teygjur

Vetur

Snjóflyksur bráðna
í augunum grábláu
og breytast í tár
á kinnum þínum rauðum
og kæla ímynd þína.

Ad meam stellam - puellam

Þig hef ég ungur augum leitt,
ástar minnar stjarna.
Þú hefur hug minn hrifið, seitt
hjarta mitt og frið mér veitt
og stráð með blómum brautu mína farna.

Þú hefur lýst mér liðna stund,
ljósið vona minna.
Hvort grátinn eða glaðri lund
gekk ég, þráði ég þinn fund
til þess einnig ylinn þinn að finna.

Hættu ekki, ljúfa ljós,
að lýsa á vegi mínum.
Líf mitt þér að launum kjós.
Lýstu seinast, himinrós,
inn í dauðann veslings vini þínum.

Jóhann Gunnar Sigurðsson
1882-1906

Elliðaárdalur

Vaknaði snemma á laugardagsmorgni og hitti fleiri áhugasama göngugarpa. Vegna veðurs var ferð á Esjuna frestað; en á Skálafelli mældist vindur 85m/sek eða hífandi rok. Í staðinn var haldið í Elliðaárdalinn og gengnir 12 km í hressilegu veðri í óborganlegum félagskap.

Gangan langa og stranga

Hélt áfram með gönguáætlunina. Einhver útivistarþörf sem þarf að svala auk þess að fara á hestbak 2 - 3 í viku. Nú gekk ég í kringum Rauðavatn.

Tíminn í áföngum lokkandi líður
læðist um vonanna stræti og torg.
Framandi ósnortin framtíðin bíður
færandi hamingju, gleði og sorg.
Lífið er brothætt, lánið er gjöf
leiktu þér aldrei á tæpustu nöf.

Höf: Hákon Aðalsteinsson
1935-

Úr bókinni Imbra.
Hörpuútgáfan, 2002.